Riot - Fire Down Under (1981)

Lekkere degelijke hardrockplaat zoals ze tegenwoordig nog maar weinig gemaakt worden.

Hoe bedoel je degelijk
Schitterend !!!! Kippenvel !!!!!
Ben wel met je eens dat dit tegenwoordig niet meer gemaakt wordt Wat een plaat ,wat een zanger (helaas overleden) wat een band wat een produktie !!!!
1981 was het beste metal jaar
wat er toen al niet was uitgekomen
Raven, Gamma en natuurlijk Y&T en mijn absolute held
Frank marino met het waanzinnige The Power of Rock n Roll

Deze LP was de eerste aanzet naar van (hard)rock naar speedmetal.
Een prachtige TGV die maar niet tot stoppen komt.

Absoluut een klassieker op het heavy metal-gebied.

Een klassieker van Riot, en een klassieker in het gehele hard rock genre. En jammer genoeg de laatste met Guy Speranza op zang.. Maar dit album heeft alleen maar knallers aan boord, zoals de spetterende opener "Swords and Tequila". En dat gaat maar door tot aan het einde van het album. "Flashbacks" is eigenlijk de enige vreemde eend in de bijt, een beetje raar nummer vorm gegeven in een soort live-registratie. 4,5 sterren Op vinyl

Inderdaad is die Flashbacks een raar geval, wat hier nu de bedoeling van was ?

Net vandaag via Bol binnen gekregen.
De elpee staat al weer jaren op zolder en ik dacht dat dit spul niet meer op cd te krijgen was.
Klassieker zonder weerga. Ook zo'n band die ik hierna uit het oog ben verloren maar dit staat werkelijk als een huis.
Ik weet nog toen ik dit draaide op een verjaardag feestje van mij en menigeen mij aankeek met een blik van...Wat doe jij nou??? Wat een herrie.
Het titel nummer is werkelijk een juweel om in te lijsten (of zoiets)

Inspiratie voor vele metal bands die volgden.

5*

Heel lekker album dat bij de oudere hardrocker (sic) wel zijn bekendheid geniet hoor! De eerste twee nummers openen op verschroeiende wijze dit prima album. Fire Down Under is zelfs één van de beste hardrocknummers ooit, volgens mijn bescheiden mening.

Fijn dat dit zo'n klassieker is geworden. Wel jammer dat het nieuwe werk van Riot dat zeker ook de moeite is door bijna niemand opgemerkt wordt. Nochtans zal zowat iedereen die van stevige melodieuze heavy-metal houdt erg kunnen genieten van Army of One.

niet heel bijzonder. alleen outlaw is een leuk nummer alleen word het refrein tot irritants aan toe herhaalt

Mijn kennismaking met Riot was destijds op een verzamelaar en ik herinner me dat dit best een harde plaat was. Met de hedendaagse techniek wordt dit tegenwoordig natuurlijk eenvoudig omvergeblazen, maar de intensiteit van de nummers staat nog steeds overeind. Je hoort hier duidelijk een gedreven band, die er plezier in heeft. Of het nu gaat om het felle Fire Down Under of het midtempo Altar Of The King, het komt allemaal overtuigend over. Flashbacks is een verzameling live-geluiden, samengeplakt tot een nummer.

Dit album was mijn kennismaking met Riot. Heb inmiddelsw 3 albums maar vind dit hun beste.

Luister dit album regelmatig omdat het lekker in het gehoor ligt.

De eerste 3 nummers vind ik ook meteen het beste van dit album!

Krijg nog steeds kippenvel als ik deze plaat luister. Fantastische hardrock uit de 80tiger jaren. Jeugdsentiment!! Zeker met Speranza op zang. Klassieker!!!

Binnenkort op tournee met Hammerfall, gaat dat zien!

Jammer van de 2 a 3 vullertjes, maar Tittelnummer, Swords & T, Outlaw en Altar maken veel goed. Wat een prachtig vol geluid voor de begin jaren 80.

Hopelijk slaan de Nederland niet over!

Welke 2/3 vind je dan de vullers op dit album?

Ik gok op Flashbacks iig. Ik weet ook niet wat ik daar mee moet

Inderdaad Flashbacks, verder vind ik ook Feel the same een twijfelgeval. Maar misschien komt dat omdat ik een aantal nummers steeds of sla wanneer ik deze cd afspeel,

Inderdaad Flashbacks, verder vind ik ook Feel the same een twijfelgeval. Maar misschien komt dat omdat ik een aantal nummers steeds over sla wanneer ik deze cd afspeel,

Goede amerikaanse hardrock die ik af en toe nog draai. Gelukkig voor mij minder achterhaald dan bijv saxon. Als ik me niet vergis kwam y&t vrijwel tegelijker tijd aanzetten met earthshaker en riot met down. Beide bands waren voor mij onbekend. En beide kun je hardrock klassiekers noemen. Bij mijn weten hebben beide bands dit niveau ook nooit meer geevenaard. Maar al met al blijft fire down under een prima plaatje

Geweldige klassieker van Riot met veel spetterend gitaarwerk. Prima zangwerk van Guy Esperanza en wat een heerlijke nummers! Run for You`re Life, Fire Down Under, Alter of the King en Swords and Tequila zijn temporijke nummers. Flashbacks is inderdaad een wat afwijkend nummer maar het gitaarwerk is uit de kunst. Jammer dat het na dit album wat minder werd met deze band en triest het bericht dat Mark Reale laatst overleden is.

Na al die jaren nog steeds een dijk van een plaat. Deze staat op mijn iPod, en ik luister regelmatig tijdens een fietstocht. Gaat het direct een paar kilometertjes sneller vooruit .
Ik heb echt héél lang gewacht tot Fire Down Under eindelijk op CD kwam. De plaats was niet meer te draaien.

Het eerste nummer (Swords & Tequila) gaat er al direct stevig in. Maar het volgende nummer gooit alle registers open. verder zijn Outlaw, Alter of the King, No Lies, Run for your live en Flashbacks prachtige nummers. Op de CD staan wat extra nummers.


Intussen zijn blijkbaar 3 van de groepsleden al overleden. Jammer, had ze graag eens live aan het werk gezien.

Idd een mooi voorbeeld van hoe lekker de Hardrock stroming eind jaren 70 en begin jaren 80 was. Riot was een mooi Amerikaans antwoord op de vele Britse bands die explodeerden in die jaren. The new wave of british heavy metal heette dat geloof ik. Heerlijke snelle rock, zonder al te veel pretenties. Smullen en nog steeds top. Uiteraard op vinyl. De voorganger Narita met het bloedmooie titelnummer sla ik nog wat hoger aan.

Nog zo'n album die best goed is maar ook als klassieker gezien wordt... Het zal met het verhaal te maken hebben dat het album in eerste instantie niet uitgebracht werd omdat de platenmaatschappij het te hard vond en dat er fan acties kwamen om het wel uit te brengen. Ik kan de klassieker status niet anders verklaren.
Ik ervaar het album als volgt:

Swords and Tequila
Goede opener, zet de toon goed

Fire Down Under
Het titelnummer, lekker snel dat wel, maar met het zingen van de titel een paar keer achter elkaar kom je er niet wat mij betreft, geen echt goed refrein dus

Feel the Same
Lekkere meeslepende rocker, doet me denken aan Aerosmith, met name ook door de zang

Outlaw
Mooi vaag intro, lekkere riff erna, goede song, wel met mooi refrein

Don't Bring Me Down
Ook Aerosmith achtig een beetje, maar dit keer door het gitaarwerk! Maar hetzelfde probleem voor mij als dat ik met het titelnummer heb

Don't Hold Back
Gaaf intro! Ook hier de neiging met een herhalende titel. Maar hier is het net goed genoeg gedaan om door te gaan voor een goed nummer, maar op het nippertje

Altar of the King
Mooi intro, tenminste niet slecht, ik ken ze wel beter van bijvoorbeeld Rainbow. De overgang naar hard is (op mijn 1997 versie van het album in ieder geval) wat vreemd, het knalt niet over naar hard. Maar het nummer op zich? Tja ik heb er niet zoveel mee en eerder genoemde probleem heb ik ook met deze

No Lies
Lekker hakkend nummer, ja deze vind ik zeer lekker

Run for Your Life
Ja ik haat het te herhalen maar ook hier...

Flashbacks
Ja wel geinig, beetje gitaarheld achtig, geen echt nummer natuurlijk maar als autro best gaaf

Als ik dit zo schrijf valt het me op dat het nou net de snellere hard bedoelde stukken zijn die ik minder vind. Zou ik de gedachtegang van de platenmaatschappij destijds dan toch wel snappen?
Maar goed, heel aardig wat NWOBHM klinkend album en wel mooi voor in de verzameling.

Nochtans is die ook wel te verklaren zonder dat verhaal, door de muziek in zijn tijd te plaatsen.

Dat de refreinen vaak niet meer zijn dan enkele keren de titel zingen past bij de eenvoud die de NWoBHM uit de punk overnam. Zie bijvoorbeeld ook een klassiek nummer als Breaking the Law van Judas Priest.

Maar de stroming werd vooral voortgestuwd door de energie van punk en Fire Down Under is echt een bruisende brok energie. Dat zit 'm in de spetterende solo's en de uitbundig hoge uithalen van zanger Guy Speranza, het dubbele gitaarwerk met beukende riffs ondersteund door strakke drums en bas.

Het bijhorende verhaal is geen verklaring maar kan eventueel als bevestiging gezien worden.

Riot was in die tijd voor zover ik weet de enige Amerikaanse band die weerwerk bood aan de Britse stroming en daarvan zelfs vele bands naar de kroon wist te steken. In mijn ogen een echte klassieker in het genre dus, die in zijn context geplaatst van begin tot eind overtuigt.

Ik lees op wiki het volgende over jouw versie: The album was re-issued on CD in 1997 by the German-based High Vaultage label, utilizing a new, controversial remix by former Riot producer Steve Loeb.

Op cd heb ik ook die versie, maar daarnaast ook de originele lp. En daar klinkt die overgang veel beter. Het lijkt of op de remix de equalizer bij het intro anders is ingesteld waardoor het scheller klinkt en daarna als het nummer ingezet wordt de slaggitaren dof en te stil klinken.

OK dat is interessant om te weten dat van die mix wist ik niet want heb nooit een andere versie gehoord. Ik vind het inderdaad schel maar ook te hard qua volume dat intro.

Ook via eoa verzamelalbum, waarop ook iron maiden op stond meen ik, Riot leren kennen destijds. De thrashy start riff van de titeltrack is an sich al legendarisch en dat in 1981. De openingsriff van swords and tequila lijkt sterk op 2 minutes to midnight, is natuurlijk ook een vrij alledaags stukje nu, maar toen toch wel behoorlijk stevig. Vooral omdat dit eens niet uit engeland kwam overwaaien. You could have fooled me.
(eigenlijk dacht ik dat ze net als Men at Work ook van Down under kwamen haha)

Pracht album, ik vind het alleen jammer dat 1 van de extra nummers op de cd
niet op het reguliere vinyl werk heeft gestaan.

One step closer

Staat hier in de top-tien. Al jarenlang. Het heeft alles, een stuk heavy'er en sneller dan wat er ook nog maar twee jaar daarvoor 'gangbaar' was en het swingt ook nog eens als de neten.
Sad dat twee bandleden alweer enige tijd dood zijn. Ze hebben de muziekliefhebbers zoveel moois geschonken met dit album, had ze een langer muzikaal en persoonlijk leven gegund.

Ja? Weet ik niet. Zo 'speedmetal' is Fire Down Under niet.
Denk eerder dat Accept (Dld) met "Restless and Wild" het eerste album richting speedmetal (denk ook aan double bassdrums en het 'hakken' op gitaar/gitaartandem) heeft gecreeerd. Net iets later dan Fire Down Under maar veel en veel meer echte 'speedmetal' (iets anders dan de NWOBHM zoals Maiden en Priest en Def Leppard).
Daarvoor had Accept ook reeds albums uitgebracht die ook al erg neigen naar deze metalexplosie, minstens zo metal als Riot. Beide bands bestonden al sinds mid zeventiger jaren.
Daarna ging het heel erg snel, met de speedmetal, in '82 en '83 (Metallica, Slayer, Anvil, etc.).

Hoe het ook zij: Riot heeft met Fire Down Under een album afgeleverd dat KLASSIEK is in de hardrock-/metalscene. Super album!
(en vroeger was er geen internet o.i.d., de ene band in Duitsland en de ander in USA hebben zich onafhankelijk van elkaar ontwikkeld).