Riot - Fire Down Under (1981)

Nog zo'n album die best goed is maar ook als klassieker gezien wordt... Het zal met het verhaal te maken hebben dat het album in eerste instantie niet uitgebracht werd omdat de platenmaatschappij het te hard vond en dat er fan acties kwamen om het wel uit te brengen. Ik kan de klassieker status niet anders verklaren.
Ik ervaar het album als volgt:

Swords and Tequila
Goede opener, zet de toon goed

Fire Down Under
Het titelnummer, lekker snel dat wel, maar met het zingen van de titel een paar keer achter elkaar kom je er niet wat mij betreft, geen echt goed refrein dus

Feel the Same
Lekkere meeslepende rocker, doet me denken aan Aerosmith, met name ook door de zang

Outlaw
Mooi vaag intro, lekkere riff erna, goede song, wel met mooi refrein

Don't Bring Me Down
Ook Aerosmith achtig een beetje, maar dit keer door het gitaarwerk! Maar hetzelfde probleem voor mij als dat ik met het titelnummer heb

Don't Hold Back
Gaaf intro! Ook hier de neiging met een herhalende titel. Maar hier is het net goed genoeg gedaan om door te gaan voor een goed nummer, maar op het nippertje

Altar of the King
Mooi intro, tenminste niet slecht, ik ken ze wel beter van bijvoorbeeld Rainbow. De overgang naar hard is (op mijn 1997 versie van het album in ieder geval) wat vreemd, het knalt niet over naar hard. Maar het nummer op zich? Tja ik heb er niet zoveel mee en eerder genoemde probleem heb ik ook met deze

No Lies
Lekker hakkend nummer, ja deze vind ik zeer lekker

Run for Your Life
Ja ik haat het te herhalen maar ook hier...

Flashbacks
Ja wel geinig, beetje gitaarheld achtig, geen echt nummer natuurlijk maar als autro best gaaf

Als ik dit zo schrijf valt het me op dat het nou net de snellere hard bedoelde stukken zijn die ik minder vind. Zou ik de gedachtegang van de platenmaatschappij destijds dan toch wel snappen?
Maar goed, heel aardig wat NWOBHM klinkend album en wel mooi voor in de verzameling.

Pure Heavy Metal zoals Heavy Metal hoort te klinken. Een echte klassieker !

Riot's beste ! En de laatste met de 2 hoofdrolspelers Mark Reale op gitaar en Guy Speranza van de klassieke Riot. Beide hebben inmiddels de eeuwige jachtvelden betreden maar er zijn in Riots bestaan zoveel bandwisselingen geweest dat je beter van een project kan spreken...…Mark Reale was tot 2012 wel de leider.
Maar Fire Down Under is dus een geweldig goeie plaat. Hard en heavy vol energie! Het enige wat mindere track is Run For Your Live. Verder is van de bonustracks Youre All I Needed Tonight het enige wat het niveau haalt van de plaat.
Hou je van een goed potje ouderwetse hardrock, laat deze dan tot je nemen!

Nostalgie! Niet alles op dit album heeft de tand des tijds even goed doorstaan, met vooral halverwege een reeks matige tracks, maar de meer uptempo songs zijn nog steeds erg fijn. Favorieten: opener Swords And Tequila, het titelnummer en Run For Your Life.

De tweede plaat van Riot die in Nederland werd uitgebracht was Fire Down Under. Mijn muziekmaatje en ik wisten dat dit eigenlijk hun derde was, maar het debuut had Nederland nooit bereikt. Al was er waarschijnlijk een heel kleine kans dat je ‘m bij gespecialiseerde zaken in de importbakken tegenkwam; is mij nooit gebeurd.

Wat was hun derde elpee góéd! Man… Knallen, knallen, knallen. Narita vonden we al prachtig en gelukkig belandde dit juweeltje eveneens in de fonotheek van ons dorp. 1981 was wederom een goed en vernieuwend jaar voor heavy rock. Bij Riot klonk niet de metal zoals die inmiddels in het Verenigd Koninkrijk de toon zette: de New Yorkers maakten snelle hardrock, iets traditioneler dan bij de Britse collega’s, maar de superenergieke inzet maakte dit ruimschoots goed. In mijn hoofd was een zeehond niet meer lief en bedreigd, maar stoer en gevaarlijk.
Op de achterkant van de hoes stond een bio over de strijd die was geleverd, maar zie daar, “We benne terug!” Bijna alle nummers belandden op cassette. Alleen de langzamere liedjes Feel the Same en No Lies haalden die niet. Afsluiter Flashbacks wél, want alweer wordt heerlijk gesoleerd en de soundbites van de hartverwarmende ontvangst die de band kennelijk in Engeland had gekregen vond ik interessant. Waarschijnlijk bedoeld als bedankje aan hun Britse fans.

De afgelopen weken heb ik het album via streaming veel gedraaid. Waar ik vroeger vooral voor de snelste tracks viel, namelijk Fire Down Under en Run for Your Life, zijn nu mijn absolute favorieten de songs die net iets langzamer zijn: Swords and Tequila (indertijd kwam ik voor het eerst de term 'tequila' tegen, nog altijd een prachtig woord), Outlaw met zijn heerlijke riff, Don’t Hold Back waarin ik iedere keer oren tekort kom en de powershuffle van Altar of the King, dat bovendien een wonderschoon intro kent.
Bij deze songs spelen gitaristen Mark Reale en Rick Ventura partijen die met elkaar in contrast staan maar wonderwel samengaan; een lust voor het oor.
Een andere reden dat deze liedjes extra waarde hebben gekregen is de toenmalig debuterende drummer Sandy Slavin: pas nu valt me op dat hij de meest gevarieerde capriolen uithaalt, kan grooven als de beste en daarbij heerlijk veel en stevig zijn bekkens teistert.
Uiteraard móet de stem van Guy Speranza worden genoemd. Helder en krachtig, uit duizenden herkenbaar. Het zijn dezelfde kwaliteiten waarom ik zo van de gouden keeltjes van Steve Walsh (Kansas) en Jon Deverill (Tygers of Pan Tang) houd, stemmen die melodie en energie perfect doen samensmelten.

Met de opvolger was dat voorbij: Rhett Forrester had een hele andere kleur, Riot klonk voor mij niet meer als Riot en ik haakte af. Dat diens opvolger Tony Moore ook zo’n heldere stem bezit, heb ik totaal gemist.
Wel ontdekte ik tot mijn verrassing bij “spin-off band” Riot V iets van die oude magie, al gebeurde dit mij pas in 2018 met het uitkomen van Armor of Light. Maar Riot V is een verhaal voor een andere keer.
Mogelijk moet ik zelfs de fase Forrester een tweede kans geven, want wat ik op streaming tegenkwam valt me inmiddels niet tegen. Al haalt het niet de magie van Fire Down Under, voor mij een vijfsterrenklassieker.