Placebo - Loud Like Love (2013)

Placebo: typisch zo'n band die ik maar blijf volgen vanaf het debuut maar die me ook nooit echt 100% heeft weten te raken. Slecht zijn ze nooit, hooguit wel eens ietsje minder maar altijd garant voor een voldoende beoordeling.

Battle for the Sun vond ik maar lauwe soep en ik was wel bang voor deze nieuwe release.

En tja, het klinkt allemaal prima: ze doen hun kunstje weer maar echt raken? Nee, toch niet.
Placebo raakt me met nummers, niet met albums durf ik nu te concluderen. Op dit album staan er weer een paar uitstekende tussen (de titeltrack is een fijne opener bijvoorbeeld en Bosco een schitterende afsluiter) maar daarnaast ook weer nummers die het ene oor in en het andere uit gaan.

Placebo gaat voor de zoveelste keer op de automatische piloot en daar moet je dan tegen kunnen. Ik kan het wel maar of ik dit album over een jaar nog met plezier draai valt te betwijfelen.
Dan trek ik Meds, Without You I'm Nothing of Black Market Music wel uit de kast.

Voorganger Battle For The Sun vond ik juist wel een mooie plaat, dus ik was nieuwsgierig naar Loud Like Love. Deze plaat is vaak een stuk rustiger: er staat veel mooie muziek op, voorbeeld daarvan is het fraaie Hold on to Me. Maar gelukkig ook genoeg steviger werk, zoals het sterke Rob the Bank (of England & America... then take me home: make love!).

Opvallend goed is de zang van Brian Molko en de productie van de plaat. Het klinkt allemaal erg aangenaam in de oren. Andere hoogtepunten zijn A Million Little Pieces, Exit Wounds, Purify & (vooral de piano en violen) op Bosco. De heren hebben het 'gewoon' weer voor elkaar en leveren zo een prima plaat af.

Eerste luisterbeurt gehad en als rasechte fan geniet ik weer van het nieuwe materiaal...Het lijkt allemaal simpel maar laat de plaat even op je inwerken dan heeft het hetzelfde effect als de vorige twee albums. Blijft voor mij de beste band van de laatste jaren, mede door de live optredens. Kan niet wachten tot december..:-)

Na 1 luisterbeurt ben ik redelijk enthousiast over Loud Like Love. Placebo is een band die me vooral aanspreekt door de fantastische stem van Brian Molko. Battle for the Sun en Without You I'm Nothing vind ik sterke albums, en na het horen van Begin to the End was ik erg benieuwd naar dit album.

Op dit album staan bijna alleen maar goede nummers, maar er zijn wel wat uitschieters en iets mindere nummers. Bosco, Begin the End, Loud Like Love, Exit Wounds en Too Many Friends zijn allemaal fantastische nummers, in deze 5 nummers vind ik Molko op zijn sterkst. Wat een geweldige zanger is dat toch; hij maakt Placebo, in zijn eentje, voor mij direct een retegoede band.

De andere nummers op Loud Like Love zijn ook zeker niet slecht, maar spreken mij nu nog niet zo aan als de andere 5. Hold on to Me en Rob the Bank vind ik zelfs iets te simpel, en deze twee songs vallen wat mij betreft een beetje in het niet.

Loud Like Love ga ik de komende tijd nog erg vaak draaien, en het word ook eens tijd om me wat meer in deze band te gaan verdiepen.

Het eerste deel van het album vind ik wat vlak en veel op de automatische piloot, echter Scene of the Crime is een positieve uitzondering.

De single Loud Like Love is goed en de opzet van Hold on to me is origineel, maar komt bij mij niet helemaal uit de verf. Jammer.
Rob The Bank is een van de mindere nummers op dit album. Dit geldt ook voor Purify.

Maar Placebo kan het nog wel; goede songs maken.
Dit album heeft ook een aantal fantastische tracks die zich kunnen meten met het beste werk.A Million Little Pieces, Exit Wounds, Begin the End en Bosco.
Hierin laat Molko horen nog over voldoende creativiteit te beschikken.

Jammer dat de andere nummers niet in verlengde van deze songs liggen en dat er geforceerd teruggegrepen wordt naar het geluid van het debuutalbum.

Als geheel toch een 4* (eigenlijk zou 3,5* op z'n plaats zijn), omdat Placebo toch een van m'n favoriete bands blijft.

Goedgekeurd is mijn eerste indruk van de 7e worp. Door de jaren heen is Placebo ook 1 van mijn favoriete bands geworden, en met uitzondering van het debuut zijn alle albums goed tot zeer goed. Terug naar deze, die begint meteen geweldig met een echt Placebo nummer , en het album blijft zijn charme houden. Rob the bank vind ik iets minder maar daarna de 2 prijsnummers A Million Little Pieces en Exit Wounds. 2 geweldige nummers.
Ik begin met een 4 maar waarschijnlijk zit die halve er zo bij, in ieder geval ben ik nu enthousiaster als in het begin bij battle for the Sun.

Ben wel een fan van Placebo maar denk dat ze nooit een beter album hebben gemaakt dan hun debuut. Toen ik "Toon many friends" voor het eerst hoorde vreesde ik het ergste maar gelukkig is dit de enige misser op deze CD. Het venijn zit in de staart want 'Begin the end' en 'Bosco' zijn zeer sterke nummers. Een waardige comeback na het zwakke 'Battle for the sun'

leuk begin met typische Placebo opener Loud like Love, en veel liedjes lijken inderdaad gebaseerd op vorige Placebo klassiekers, maar is dat zo slecht ? Rob the Bank is inderdaad een draak van een liedje, maar cd is zijn geheel vind ik wel goed.

Vrij ingetogen maar overwegend erg mooi album van Placebo, dat samen met voorganger Battle For The Sun uit 2009 tot mijn favoriete platen van de band behoort. Het album kent geen missers en heeft met een prachtsong als A Million Little Pieces een absolute troefkaart in handen. Brian Molko is daarnaast erg goed bij stem. Origineel is het allemaal niet, veel songs doen sterk denken aan eerder werk, maar het aanwezige materiaal is wel sfeervol en aanstekelijk.

LLL heeft mij weer doen luisteren naar Placebo, iets waar ik na Meds in 2006 mee gestopt was. Vind het heerlijk om naar deze plaat in zijn geheel te luisteren. Haalt misschien het niveau van Without you I'm nothing en Black market music niet, maar klinkt toch aardig verfrissend. De opener is mijn favoriet vanwege de sterke melodie.

Op Loud Like Love staan een aantal erg goede nummers. Ik was eerst erg sceptisch (vooral na Too Many Friends en Rob the Bank, bepaald geen goede nummers als je het mij vraagt), maar ben toch wel overtuigd. Toch is dit denk ik de laatste Placebo die ik luister, en geef ik er geen ruime voldoende voor, om de simpele reden dat ik niet van de stem van de zanger houd. Echt genieten kan ik er dan ook niet van, ook al zit het allemaal meer dan prima in elkaar.