Return to Forever - Romantic Warrior (1976)

Ik hoorde dit album voor het eerst ongeveer 10 jaar geleden. Maar hij verveeld nog steeds niet. Mooi Album. Ook een van de betere van Chick Corea vind ik.

Absolute hoogtepunt van deze versie van Return to Forever.
(White, Di Meola, Corea en Clarke)

Een beetje geïnspireerd door Rick Wakeman, laten Corea en kornuiten hier, moeiteloos, barokke klassieke muziek, rock en jazz zich mengen.

Waanzinnig dit.
En dan te bedenken dat DiMeolo pas rond de 20 jaar oud was, toen.

heerlijk album!
Lekkere bas van Clarke.hmmmm

fantastische jazz-rock en o ja wat is stanley hier indrukwekkend goed op zijn bas , verbluffend , ook zijn overige collega's zijn formidabel , een jazz-rock plaat die in geen enkele collectie mag ontbreken !!!

Fenomenaal, fantastisch, magistraal, superb, wondervol, majestueus, magnificent enzovoorts enzovoorts...

Prachtige composities met veel verve en overgave gespeeld door 's-werelds beste en meest gedreven muzikanten...

3 platen hebben de mannen in deze bezettig op ons afgevuurd... Alle drie schitterend, met deze laatste als juweel op de kroon...

Ik vond dit eerst een van de betere jazz-albums, maar na herbeluistering vind ik het toch net iets te gelikt voor mijn smaak. Desondanks wel erg lekker gespeeld en met name het sterke gitaarspel van al di meola valt op.

Gelikt?

Ik vind dat persoonlijk toch zo een butt-term. Hij is toepasbaar schijnbaar op alle muziek op aarde, van hip-hop tot deathmetal.

Ik ben wel benieuwd wat er nu precies verkeerd is aan deze plaat? Hij is goed geproduceerd, is dat een probleem? Just asking....

Om het maar anders te zeggen ik mis een beetje de dissonanten die je bijvoorbeeld bij de jazz-fusion van Miles Davis en Herbie Hancock wel vind. Ergo, een beetje gevaar in de muziek. Met name van die gelikte(kan er werkelijk geen andere term voor vinden) ronde klanken die je bij het keyboardwerk regelmatig hoort, weten mij niet te imponeren. Dat is eigenlijk best een groot zwaktebod van deze plaat.

Het is een beetje Chick Corea die probeert het richting de symfo-rock te sturen (heb ik gelezen).
Al was te jong om inbreng te hebben (behalve zijn spel) en Lenny en Stanley zijn solo ook gelickt (nogal)....

Maar, gevaarlijk of niet, ik ken platen die rauw klinken maar nergens over gaan. Dan maar liever een goed geproduceerde plaat met virtuoos spel.

Het kan ook gewoon zo zijn, dat ik niet van rommelige aankloot-muziek houd....

Geweldig album.4 Topmuzikanten die echt hun instrument beheersen. Virtuoos meeslepend maar vooral een muzikaal meesterwerk. Hier kan ik nu echt van genieten.

Potverdikkeme dit klinkt toch best fijn: jazz, rock met wat scheuten funk af en toe.

Na het Overlijden Chick Corea......weer gaan beluisteren.....aangeschaft bij release...lang niet gehoord maar een Blije Herkenning van deze geweldige Plaat!!.....R.I.P Chick Corea.

Ik heb Chick Corea 5 keer mogen zien live. Electric Band en Acoustic Band.
Deze plaat was, is en blijft van hoogstaande klasse.
Virtuoos, muzikaal en een geweldige productie.

Heerlijke plaat voor wie (zoals ik) regelmatig fusion uitprobeert, maar die daarbij net zo regelmatig door de bomen van de minisolo's het bos van de compositie niet meer ziet. Qua album houdt baas Corea hier de touwtjes stevig in handen, met de helft van de composities en de belangrijke rol van zijn piano en moogs, maar qua spel krijgt iedereen de ruimte, met akoestische en elektrische, lyrische en agressieve solo's van DiMeola, Clarke die zowel ondersteunend als funky mag spelen (en soms ook "gestreken" – ik dacht eerst even dat dat een cello was op het titelnummer), en White die het minst opvallend is maar de zaak ondertussen wel goed bij elkaar houdt. De openings- en slotnummers krijgen van mij de twee vinkjes, maar in feite bevat elk nummer genoeg mooie passages om de aandacht gedurende het hele album vast te houden.

Indertijd gemist vanwege te moeilijk. Stoere jochies in het rookhok op de middelbare school, die Gauloises zonder filter rookten, rookten die omdat dat cool was, niet omdat het lekkere peuken waren, want je longen kregen bij iedere trek een dikke klap te verwerken. Die jongens hielden ook van bands als Weather Report en Return To Forever. Niet omdat ze de muziek begrepen, maar omdat het indruk maakten op al die lui, die van slappe top 40 meuk hielden. Ik was niet stoer, rookte wel Gauloises, maar snapte deze muziek toen niet. Pas jaren later, toen de eerste albums van Chick Corea's Elektric Band verschenen, was ik eigenlijk pas klaar voor Chick. Afgezien van dat Scientology gewauwel sindsdien stevige Chick-liefhebber, ook al was Chick per definitie nooit lichtvoetig en voortkabbelend. Chick was altijd serieus en bij tijd en wijle (zeker met krachtpatsers als Dave Weckl en John Pattitucci) was het meer techniek dan muziek, maar altijd nieuwsgierig als er weer een nieuw album verscheen. En ook Return To Forever pas eigenlijk écht veel later ontdekt en goed beluisterd. Zo ook dit eerste album voor Columbia. Met terugwerkende kracht ook hier weer veel techniek en virtuositeit, die soms wel eens de overhand kreeg. De heren laten horen dat hun instrumenten weinig geheimen kent en ieder nummer knettert en knettert. Meer rock dan de Zawinul/Shorter gang, maar na al die tijd nog steeds één van de ijkpunten in de jazzrock van de jaren '70. Subliem.

Indertijd gemist vanwege te moeilijk. Stoere jochies in het rookhok op de middelbare school, die Gauloises zonder filter rookten, rookten die omdat dat cool was, niet omdat het lekkere peuken waren, want je longen kregen bij iedere trek een dikke klap te verwerken. Die jongens hielden ook van bands als Weather Report en Return To Forever. Niet omdat ze de muziek begrepen, maar omdat het indruk maakten op al die lui, die van slappe top 40 meuk hielden. Ik was niet stoer, rookte wel Gauloises, maar snapte deze muziek toen ook niet. Pas jaren later, toen de eerste albums van Chick Corea's Elektric Band verschenen, was ik eigenlijk pas klaar voor Chick. Afgezien van dat Scientology gewauwel sindsdien stevige Chick-liefhebber, ook al was Chick per definitie nooit lichtvoetig en voortkabbelend. Chick was altijd serieus en bij tijd en wijle (zeker met krachtpatsers als Dave Weckl en John Pattitucci) was het meer techniek dan muziek, maar altijd nieuwsgierig als er weer een nieuw album verscheen. En ook Return To Forever pas eigenlijk écht veel later ontdekt en goed beluisterd. Zo ook dit eerste album voor Columbia. Met terugwerkende kracht ook hier weer veel techniek en virtuositeit, die soms wel eens de overhand kregen. De heren laten horen dat hun instrumenten weinig geheimen voor hun kende en ieder nummer knettert en knettert. Meer rock dan Weather Report, maar na al die tijd nog steeds één van de ijkpunten in de jazzrock van de jaren '70. Subliem.