Return to Forever - Romantic Warrior (1976)

Heerlijke plaat voor wie (zoals ik) regelmatig fusion uitprobeert, maar die daarbij net zo regelmatig door de bomen van de minisolo's het bos van de compositie niet meer ziet. Qua album houdt baas Corea hier de touwtjes stevig in handen, met de helft van de composities en de belangrijke rol van zijn piano en moogs, maar qua spel krijgt iedereen de ruimte, met akoestische en elektrische, lyrische en agressieve solo's van DiMeola, Clarke die zowel ondersteunend als funky mag spelen (en soms ook "gestreken" – ik dacht eerst even dat dat een cello was op het titelnummer), en White die het minst opvallend is maar de zaak ondertussen wel goed bij elkaar houdt. De openings- en slotnummers krijgen van mij de twee vinkjes, maar in feite bevat elk nummer genoeg mooie passages om de aandacht gedurende het hele album vast te houden.