Dr. Feelgood - Sneakin' Suspicion (1977)

ook een klassieker: sneakin / lucky seven / hey mama .... wereld nummers

volgorde klopt niet; dit album kwam na malpractice

Waarom pas je het niet even aan dan?

Het vierde album van Dr. Feelgood, dat volgde na de #1-liveplaat Stupidity. Het was de laatste met de gitarist Wilko Johnson, die de groep tijdens de opnamen verliet na onvrede met frontman Lee Brilleaux.
Aangezien hij verantwoordelijk is voor alle eigen nummers, was dat een fikse aderlating. Dat zijn er op dit Sneakin' Suspicion vijf, de andere vijf betreffen covers van onder meer de Amerikaanse zanger-acteur Eddie Fontaine, de Brit Lew Lewis, Amerikaanse bluesreuzen Dr. John en Willie Dixon en r&b-zanger en -gitarist Bo Diddley.

In de handen van Dr. Feelgood betekent dit dat de originelen een energiek jasje krijgen aangemeten, waarbij goed wordt gemusiceerd. De groep was met hun pubrock belangrijk als wegbereider van punk en new wave, maar blijft hier zozeer op de traditionele paden dat het nergens opwindend wordt. Al komt Paradise wel in de richting, dankzij het hakkende slagspel van Johnson en ook in All My Love en Walking on the Edge herken ik zijn schrijfstijl.

Voor het overige: traditionele r&b met een scherp Brits randje. Het haalde in juni 1977 #10 in de Britse albumlijst. Reeds in de nazomer van dat jaar volgde Be Seeing You met een nieuwe gitarist.