Limp Bizkit - Three Dollar Bill, Yall$ (1997)

Ah, Limp Bizkit, waar is de tijd? Het voelt aan als een eeuwigheid geleden, maar uiteindelijk is het nog maar 2 jaar geleden dat ik helemaal weg was van Fred en co.

Tegenwoordig vind ik de muziek niet zo speciaal meer, maar Limp Bizkit was toch de deur naar de hardere muziek voor mij, en uit nostalgische redenen kan ik dit album geen onvoldoende geven (wat ik bij chocolate starfish enzo trouwens wel kan, maar dit debuut valt in kwaliteit heus nog mee)

Heb dit album zojuist weer eens opgezet en nu merk ik hoe de volgende albums eigenlijk in het niet vallen bij dit debuut. Jammer dat het hierna zo afgezwakt is.

Ik kan merken dat ik ouwer word. Deze oerlekkere cd doet me dak eraf blazen. Heb deze onlangs aangeschaft en vind het echt lekkere shit. Maar gewoon.....lekker. Ik weet nl zeker dat ik (nog maar) tien jaar geleden, als ik deze toen kende, helemaal krankzinnig te gek zou vinden.
Ik vind het dus echt lekker, maar het 'erin verliezen' dat heb ik er niet (meer) mee.
Desnietaltemin......dit jaar ga ik ze live bewonderen, en heb echt zin om te beuken. En ik moét bekennen dat ik dan ook hoop dat ze een aantal van deze spelen. Lijkt me helemaal te gek.
Want of ik ouwer ben of niet, lekker is deze zeker.
Fave voor mij is Clink en de dip is Faith. Niet dat ik het origineel zo spectaculair vind, maar die hadden ze beter met rust kunnen laten.
Opvallend gegeven is toch wel het brulwerk, iets dat enorm afneemt met de eropvolgende cd's
Ik ga mee met de rest....bijna. Gem. staat op 3.23, ik geef het 3,5*

Een ongeslepen, harde eerste plaat van Limp Bizkit. Als jonge jongen wilde ik niets van dit genre weten, maar de benadering van Fred Durst maakte dit genre toch toegankelijk. Goeie strot, voor zowel de raps als het hardere werk.

"Counterfeit", een sterk nummer om mee te beginnen. Hoop gekrijs (waar ik normaal gesproken niet weg van ben), maar het draagt zeker bij aan de stemming. Tip: luister de remix van DJ Lethal uit 2001.

"Stuck", een haast psychedelisch begin, waarna al snel het rauwe randje uit het vorige nummer weer naar voren komt. Stampwerk. Daar houden we van! Dit nummer is beïnvloed door 7 andere nummers, leuk weetje. zie: WhoSampled

"Nobody Loves Me" is me wat te chaotisch, ben echter wel fan van de baslijn in de tussenstukjes.

"Sour", de turntables komen meer naar boven wat ik een positief punt vind.

"Stalemate", sterk in zijn genre maar net als "Nobody Loves Me": teveel chaos om mij bij de les te houden...

"Clunk", rauw, hard... De bass, drums en zang zijn erg goed uitgevoerd, fijn nummer.

"Faith", zoals we allemaal weten een cover van George Michael. Goede uitvoering, origineel.

"Stink Finger", beetje onbestemd. De tekst kan ik ook niet thuisbrengen. Past natuurlijk wel uitstekend bij de rest van deze plaat.

"Indigo Flow" vond ik vroeger één van de beste nummers. Fijne raps van Fred Durst, net wat rustiger dan de rest. Beter te volgen!

"Leech" doet me op een bepaalde manier aan System of a Down denken. Zeker een aardig nummer, qua gitaarwerk wel een beetje eentonig.

"Everything", kan ik niets mee. Komt een beetje over als vulling van de rest van de plaat. Hier zette ik hem vroeger altijd uit.

Al met al toch een leuke plaat met goede herinneringen!

Remix van Counterfeit is inderdaad nice! Wel veel meer naar de hiphop kant, de beats zijn harder en voller. Zit ook een soort van industrial sound in, echt goede mix.

Ik vind dit een mindere plaat van de heren.
Het is wel heel erg zinloos geweld.
Counterfeit vind ik erg lekker, maar iets melodieuzer bevalt me bij LB toch beter.

Gewoon een fijne plaat als je even de stof uit de speakers wilt blazen. Die bassist speelt een lekkere groove!