Sonata Arctica - Reckoning Night (2004)
mijn stem
72 stemmen
Finland
Metal
Label: Nuclear Blast
-
Misplaced (4:37)
-
Blinded No More (5:34)
-
Ain't Your Fairytale (5:26)
-
Reckoning Day, Reckoning Night... (3:21)
-
Don't Say a Word (5:49)
-
The Boy Who Wanted to Be a Real Puppet (4:45)
-
My Selene (5:29)
-
Wildfire (4:37)
-
White Pearl, Black Oceans... (8:47)
-
Shamandalie (4:05)
-
Wrecking the Sphere * (7:02)
-
Jam [Hidden Track] (2:51)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
55:21
(1:02:23)
0
geplaatst: 6 november 2016, 23:30 uur
Sonata Arctica 1.75
De toevoeging van een orgelsound, de zwaardere gitaarsound, maar ook de toevoeging van hardrock (Blinded No More) en nog meer prog (The Boy Who Wanted To Be A Real Puppet) lieten in 2004 horen dat Sonata Arctica niet langer meer die 'flowermetalband' was die men hen voorheen noemde. Ik zag de band toen in het voorprogramma van Nightwish ten tijde van Once en was omvergeblazen door hoe goed het geheel klonk en weet nog dat Reckoning Night toen ook absoluut mijn favoriete album van het jaar was. Ook vandaag de dag blijft dit album een speciaal plekje in mijn hart hebben, al is dat niet in de laatste plaats door Don't Say Word, welke ik ten tijde van mijn eerste liefdesverdriet net iets te vaak en te hard heb meegezongen.
Nee, de echt briljante nummers zijn Wildfire en White Pearl, Black Oceans... Eerstgenoemde track blijft tot de dag van vandaag (misschien tot Somewhere Close To You) het hardste SA nummer, terwijl WPBO een van de meest oprechte prestaties blijft in termen van het schrijven van een echte orkestrale epic. Waar Nightwish in dit jaar mijn aandacht begon te verliezen, bewees Sonata Arctica dat men cliché en spanning alsnog goed kon combineren. Slechts My Selene doet wat afbreuk aan het geheel en dat is juist omdat het nummer compositorisch gezien het meeste doet denken aan de eerste twee albums en zodoende niet helemaal past bij de verder erg serieuze sound.
Voorlopige tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Reckoning Night
3. Silence
4. Ecliptica
De toevoeging van een orgelsound, de zwaardere gitaarsound, maar ook de toevoeging van hardrock (Blinded No More) en nog meer prog (The Boy Who Wanted To Be A Real Puppet) lieten in 2004 horen dat Sonata Arctica niet langer meer die 'flowermetalband' was die men hen voorheen noemde. Ik zag de band toen in het voorprogramma van Nightwish ten tijde van Once en was omvergeblazen door hoe goed het geheel klonk en weet nog dat Reckoning Night toen ook absoluut mijn favoriete album van het jaar was. Ook vandaag de dag blijft dit album een speciaal plekje in mijn hart hebben, al is dat niet in de laatste plaats door Don't Say Word, welke ik ten tijde van mijn eerste liefdesverdriet net iets te vaak en te hard heb meegezongen.
Nee, de echt briljante nummers zijn Wildfire en White Pearl, Black Oceans... Eerstgenoemde track blijft tot de dag van vandaag (misschien tot Somewhere Close To You) het hardste SA nummer, terwijl WPBO een van de meest oprechte prestaties blijft in termen van het schrijven van een echte orkestrale epic. Waar Nightwish in dit jaar mijn aandacht begon te verliezen, bewees Sonata Arctica dat men cliché en spanning alsnog goed kon combineren. Slechts My Selene doet wat afbreuk aan het geheel en dat is juist omdat het nummer compositorisch gezien het meeste doet denken aan de eerste twee albums en zodoende niet helemaal past bij de verder erg serieuze sound.
Voorlopige tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Reckoning Night
3. Silence
4. Ecliptica
0
geplaatst: 22 december 2016, 14:33 uur
Kijk, zo ken ik mezelf weer een beetje. Waar de eerste songs nog wel goed zijn en ik voor Don't Say A Word nog wel enige bewondering kan opbrengen, wordt het daarna rap minder. De eerste twee tracks deden me zelfs een beetje twijfelen, want als die kwaliteit door zou zetten, had ik niet om vier sterren heen gekund. Zelfs de combinatie Kakko en de songteksten vallen hier reuze mee. Verder snap ik heel goed waarom Don't Say A Word een populair nummer is.
Vervolgens wordt het bedroevend saaie The Boy Who Wants To Be A Puppet ingezet en daar weet Sonata Arctica zich niet meer te herstellen. My Selene ben ik inmiddels alweer compleet vergeten en Wildfire is dan weer een complete miskleun. Waar ik voor de eerste platen nog wel wat sympathie kan opbrengen, vind ik dit album toch echt weer niks. Toch ben ik wel benieuwd naar wat de band verder heeft uitgebracht.
tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Reckoning Night
Vervolgens wordt het bedroevend saaie The Boy Who Wants To Be A Puppet ingezet en daar weet Sonata Arctica zich niet meer te herstellen. My Selene ben ik inmiddels alweer compleet vergeten en Wildfire is dan weer een complete miskleun. Waar ik voor de eerste platen nog wel wat sympathie kan opbrengen, vind ik dit album toch echt weer niks. Toch ben ik wel benieuwd naar wat de band verder heeft uitgebracht.
tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Reckoning Night
* denotes required fields.