Sonata Arctica - Reckoning Night (2004)

Beste Sonata Arctica-plaat tot nu toe, hoewel ik Silence ook erg hoog acht. De band maakt melodieuze, tegen rock aanliggende, metal met veel invloeden van met name en Helloween en Stratovarius.

Zoals veel Finse metalbands (Children of Bodom, Stratovarius, Nightwish) schuwt ook Sonata Arctica het gebruik van keyboards niet en dat heeft zijn weerslag. De band heeft een erg herkenbare eigen sound waarin met name de Joey Tempest-achtige zang van Tony Kakko in positieve zin opvalt.

Mijn favo album van het moment. Je blijft het draaien. Ain't Yoru Fairytale, Don't Say A Word, The Boy Who Wanted To Be A Real Puppet en Wildfire. Geweldig gewoon. Hoogwaardige plaat. Een 4,5!

Sonata Arctica blijft maar beter worden! Er zit een ongelooflijke drive achter de nummers en de zang is erg goed en overtuigend. Mijn favoriete song is zonder twijfel Don't say a word. (heerlijk toch, met dat fluisterstukje )

Over het algemeen ben ik niet zo'n grote metalfan, maar dit vind ik nou mooie, melodieuze, sfeervolle (power)metal. 4.5*.

Hoewel dit niet hun beste album is vind ik hem zeker de moeite waard. Ook erg prettig om mee wakker te worden (voor degenen die in het bezit zijn van een cd-wekker)

De beste van Sonata Arctica vind ik persoonlijk, heerlijke muziek... Mooie mannelijke zang, maar ook leuk als het koor er soms tussenkomt of de vrouwenstem.. ook erg goede muziek. Kortom heerlijke band!

verschrikkelijk hoog gemiddelde voor een plaat die absoluut de slechtste is. het ontbreekt aan alles wat de drie voorgaande platen zo goed maakt.

Wat mist deze plaat dan?? Hij heeft power, rustige momenten en bovenal een flink aantal pakkende melodielijnen, riffs en harmonieen. Ieder zijn smaak natuurlijk, maar een 1,0 lijkt me wat laag...

Persoonlijk vind ik deze gelijkwaardig aan Silence en Winterheart Guild. Don't Say A Word is een supernummer!

Een paar hele goede energieke nummers waaronder Misplaced, Ain't Your Fairytale en Wildfire. Maar Don't Say a Word is zo'n beetje mijn favoriete Sonata Arctica nummer ooit.

Wildfire is mijn 2e favoriet op dit album. Snel, energiek, afwisselend, ruig en melodieus. Het enige wat mist, is een goede gitaarsolo.

4*

waanzinnig album, roept heel veel passie bij mij op
nadeel is dat de nummers soms een onduidelijk refrein hebben, ain't your fairytale, don't say a word en my selene zijn de enige uitzonderingen in dit opzicht en zijn stuk voor stuk toppers.

white pearl, black oceans is echter het beste nummer van de plaat en heeft aan mij bewezen dat metal ook heel soft en sentimenteel kan zijn

er is wel iets veranderd, ik geloof dat de vocalen met een lager volume zijn opgenomen ten opzichte van de rest van de muziek. bij de drie voorgaande albums is de zang wat harder gezet, ik merkte het in eerste instantie niet maar toen ik een keer ging overzetten van album naar album viel het me op

hiernaast zijn de nummers ietwat complexer, ik had het ook in het begin lastig met wildfire, the boy who.., blinded no more en don't say a word en het kostte bij mij wat tijd om dit een meesteralbum te vinden

Sonata Arctica en het woord 'complex' in één zin. Dat ik dit nog mag meemaken. Nee, na drie goede albums raakte SA het spoor compleet bijster met deze uitgeholde, van emotie gespeende draak van een plaat

Dan blijf ik benieuwd wat je dan wel goed vond aan de vorige albums, want dit is toch gewoon meer van hetzelfde

nou, sorry hoor dit album gaat van snelheidsduivels als misplaced naar gevoelige ballades als shamandalie, van arhytmiek in the boy...puppet naar wat meer poppy-toestanden in my selene(niet echt pop natuurlijk maar wel zo'n soort opbouw).
ook de bombastiek is niet van de lucht in diverse nummers waaronder white pearl, black oceans.
ook de onderwerpen van de teksten verschillen ook ontzettend van liefdesliederen als my selene en shamandalie naar een verhaal over een wolf als in ain't your fairytale en het verhaal over de jongen en de pop(verkoper).
ook komt er parlando voor door die vaste inspreker die sonata arctica heeft in WPBO

Oef, schrok ik me even een hoedje toen ik de tracklist van Reckoning Night op MuMe zag. Snel even een correctie ingediend. Wrecking The Sphere is niet hetzelfde als die hidden track die op elke versie van deze plaat staat. Het is namelijk een volwaardig nummer dat enkel en alleen op de Japanse versie te vinden is, helaas weet bijna niemand dit.

Over het album:
Reckoning Night is Sonata Arctica die doet wat Sonata Arctica doet. De sound is al wat zwaarder geworden en de zang is al veel meerstemmiger geworden... flashforwards naar Unia? Voor de rest nog steeds gewoon de snelheden die we ondertussen wel kennen. Prachtige hoes overigens. Het songmateriaal is beter dan op Silence of Ecliptica, maar de band komt zo hier en daar een beetje moe over. Alsof ze het zat zijn elke keer maar weer double bass te knallen en enigszins verplicht de snelheden op te voeren. Althans, zo komt het mij over. Als je dan Unia hoort denk ik dat ik gelijk gehad heb.

Beste nummers: Misplaced, The Boy Who Wanted To Be A Real Puppet en Wildfire.
White Pearls, Black Oceans vind ik wat overgewaardeerd. Het is een erg mooi stuk maar er is absoluut geen reden voor om tig encores van het thema te doen op toptempo.

ik vond unia eigenlijk relatief een tegenvaller en hier is sonata arctica echt nooit meer geëvenaard mijns inziens(zie top 10).
ik vind dat hier ook wel degelijk aanpassingen zijn gedaan ten opzichte van de eerste drie albums. ik vind vooral dat kakko veel gespeeld heeft met de structuur van de nummers, niet alles is meer zo refreingericht. hiernaast is op dit album lang niet alles zo razendsnel, hier is wat meer afwisseling te vinden: blinded no more is een midtempo nummer, "don't say a word" en "the boy...puppet" zijn ook niet zo razendsnel als ze kunnen, white pearl, black oceans is voor de helft midtempo/rustig en shamandalie is echt een powerballad. het is natuurlijk nog wel verre van het unia-geluid maar dat "meer van hetzelfde" heb ik altijd wat overdreven gevonden.

maar ik zie dat je zowat bij het gehele sonata arctica oeuvre een bericht hebt achtergelaten, kende je dit nou al langer of heb je dit pas ontdekt?

Ik kende het al wat langer, maar heb op MuMe nooit eerder drang gehad hier vanalles bij te schrijven.

En natuurlijk is WPBO gedeeltelijk rustig, en dat gedeelte is dan ook heel mooi. Alleen ligt het erg voor de hand dat het epische thema nog een keer of wat wordt herhaald met de dubbele basdrums op de achtergrond. En zodra dat begint druk ik vaak op skip.

Door een aantal nummers op te noemen die niet snel zijn kun je niet zeggen dat ze hier vernieuwend bezig zijn verder. The Boy...Puppet is natuurlijk wel wat experimenteler dan het gemiddelde SA-liedje, maar vorige albums bevatten ook genoeg midtempo nummers [Letter to Dana, The End of This Chapter, The Misery], om er maar een paar te noemen. Maar nogmaals, het is geen slecht album. Verre van zelfs. Een 4* is dan ook een goede waardering, vind ik.

Hoe vaak heb ik ze al wel niet voorbij zien komen? Van die metal albums uit Scandinavië met een apocolypische titel en een epische (en ook erg lelijke) hoes. Erg vaak. Ik heb er nooit wat mee gedaan. Eerst had ik nog een (verkeerd) beeld van metal, zo dacht ik dat zo'n beetje alle metal onuitstaanbare herrie is waarin geschreeuwd en gegrunged werd door maniakken met lange haren. Inmiddels weet ik beter en vind ik bands als Iron Maiden en Tool erg goed en nu wilde ik wel eens zo'n Scandinavische band horen. Ik heb er zomaar eentje genomen die dit keer op mijn pad kwam. Deze dus. Ik hoopte op een nieuw soort muziek om verliefd op te worden. Het tegendeel kan natuurlijk ook gebeuren. Jammer dan. Gedownload en zojuist voor de eerste keer geluisterd.

En het bevalt me uitstekend. Nu heb ik wel begrepen (en inmiddels ook zelf gehoord) dat hier inderdaad een flinke scheut rock doorheen zit. Desondanks is ook de metal duidelijk aanwezig. Een episch en melodieus album, erg fijn om naar te luisteren. Afwisselende nummers maar wel steeds met die flinke dosis power. Oprecht mooi en lekker tegelijk.

Ik ga eens wat meer van de metal ontdekken, een genre dat op een paar albums na vrijwel onontgonnen terrein voor mij is, maar dit zou nog wel eens een genre kunnen zijn waar ik 'verliefd' op wordt. Hier ga ik de komende tijd in elk geval nog van genieten. Een cijfer zal nog volgen.

Ben blij dat het je zo erg bevalt, niels94! Maar even een vraagje: vind je deze hoes echt lelijk?

Deze valt inderdaad nog mee, was een algemene opmerking over dit soort albums die soms echt gedrochten als hoes hebben. Nog steeds kan ik deze niet bepaald mooi vinden, het lettertype maar ook het plaatje. Maar dat maakt niks uit

Ik vind de hoes eerlijk gezegd ook niet het mooiste aan het album.

Ik zou verder tegen Niels willen zeggen dat er niet iets als 'Scandinavische metal' bestaat. Dit vindt ik een prachtig album maar er is er geen een zoals deze gemaakt mijns inziens, alle windstreken afgegaan. Alhoewel dit wel degelijk Power Metal is zou ik voor echte epische muziek eerder eens bij "Rhapsody (of Fire)" kijken of "Fairyland".

Maar goed, ik ben ook verheugd dat je dit hebt geprobeerd en het je beviel. Dit album kan niet genoeg luisteraars verkrijgen.

Zeer divers album van deze Finnen waarvan ik vooral onder de indruk ben van zanger Kakko.
Die veegt zo de vloer aan met pak weg Tobias Sammet van Edguy, die al gauw gaat vervelen. Kakko dus niet, mede daardoor klinkt het totaalplaatje ook gevarieerder. Die akoestische hidden track is leuk voor rond het kampvuur maar mocht gerust achterwege gelaten worden.
My Selene is mijn favoriet trouwens, vooral vanwege het wonderschone stukje vanaf 3:15. Mag wel wat meer stemmen krijgen.

Ik vind deze cover juist de mooiste van alle Sonata Arctica covers en vaak hebben metalplaten naar mijn mening mooiere covers dan bij ander soort genres... zal ook wel met smaak te maken hebben dan. Dit plaatje bij MuMe is overigens slechte kwaliteit en veel minder mooi dan mijn officiële Japanse uitgave.

Dat besef ik me natuurlijk maar al te goed. Ik bedoelde alleen te zegen dat ik regelmatig een metal album uitkwam met een hoes en titel, die een beetje een apocalyptisch sfeertje hebben, uit een Scandinavisch land en daarvan heb ik er nu zomaar één geprobeerd. Ik neem aan dat er grote verschillen tussen de albums zitten, dat lijkt mij ook volkomen logisch

Zal ik dan ook maar eens wat gaan proberen van Sonata Arctica? Power metal klonk in mijn oren altijd wel lekker, maar nooit speciaal en het verveelde mij dan ook snel. Echter heb ik de mening van niels94 redelijk hoog zitten en als ik zie dat hij hier 4 sterren voor geeft denk ik dat dat niet voor niets is...

Niels heeft er inderdaad héél veel verstand van. Luister goed naar die kerel!

Dit is echt Power Metal 2.0. Snelle melodieuze metal met gevoelige teksten en intelligente composities. Los van vrijwel ieder cliché wat Power Metal toegechreven wordt.

Euhm... Als er juist twee artiesten zijn waar ik aan denk als het gaat over cliché power metal, dan zijn het wel Dragonforce en Sonata Arctica. Ze zijn beiden goed, maar maken imo wel erg cliché power metal.

Die hoes doet dat ook enigszins vermoeden... een echte power metal hoes. Niet dat daar per se iets mis mee is overigens.

Helemaal niet zelfs. Als je zin hebt om wat power metal op te leggen, wat kun je dan beter opleggen dan een heerlijke clichéplaat?

Over Dragonforce ben ik het met je eens, die parodiëren zelfs het genre. Sonata Arctica daarentegen ontloopt veel cliché's. Of je moet koortjes an sich een cliché vinden. Hoge tempi of vooraanstaand gebruik van keyboards hetzelfde.
Maar zo kun je overal wel clichés ontdekken. Gewoontes zijn nog geen clichés; wanneer de gewoontes afgezaagde trucjes worden, kun je pas spreken van clichés mijns inziens.