Calexico - Garden Ruin (2006)

Sorry, maar voor gitaarrock heb ik bands genoeg. Je ziet het steeds weer terugkeren dit fenomeen: een bepaalde band maakt fantastische albums in een bepaald apart genre en voelt dan plots "we have to move on", waarna ze gewone rock of popmuziek gaan produceren. We zagen het bij de Peppers, bij Madrugada, bij Moby, bij Pink Floyd en dus ook bij Calexico. Alleen Radiohead ging in de omgekeerde richting (godzijdank).
Die woestijnsfeer van de eerste albums was heerlijk. En het feest dat Feast of Wire heet kan ik ook best smaken. Maar Garden Ruin.... Tja. Zelfs de hoes is een stap terug. Is dat de aantrekkingskracht van de commercie?

Iedere keer als ik Calexico draai, heb ik er zin in en komt het over, maar ook bij elke plaat verslapt mijn aandacht vrij snel. Ik kan voor mezelf wel concluderen dat ik het gewoon elke keer net niet vind, terwijl de muziek helemaal niet slecht is. Het verveeld mij te snel.

Mee eens, met de opvolger van Garden Ruin, Carried to Dust, probeerde Calexico weer wat aan te sluiten bij hun oude sound, maar hoelwe de songs beter zijn dan op GR werd ook het niveau van Feast of Wire niet gehaald. Ik weet niet of het met commercie te maken heeft. Er zijn veel wisselingen geweest in de band en ze wilden misschien ook een beetje los komen van dat woestijn/westernsfeertje.

Ik hoor 11 goed in elkaar stekende popliedjes die ook lichtjes her en der ook andere genres aanraken. Onderhoudend maar niet echt bevlogen. Hier klinkt Calexico als een band waar er idd. al veel van zijn en mist het soms iets waardoor het boven de massa weet uit te stijgen. Goed maar niet groots.