Calexico - Garden Ruin (2006)

Sorry, maar voor gitaarrock heb ik bands genoeg. Je ziet het steeds weer terugkeren dit fenomeen: een bepaalde band maakt fantastische albums in een bepaald apart genre en voelt dan plots "we have to move on", waarna ze gewone rock of popmuziek gaan produceren. We zagen het bij de Peppers, bij Madrugada, bij Moby, bij Pink Floyd en dus ook bij Calexico. Alleen Radiohead ging in de omgekeerde richting (godzijdank).
Die woestijnsfeer van de eerste albums was heerlijk. En het feest dat Feast of Wire heet kan ik ook best smaken. Maar Garden Ruin.... Tja. Zelfs de hoes is een stap terug. Is dat de aantrekkingskracht van de commercie?

Iedere keer als ik Calexico draai, heb ik er zin in en komt het over, maar ook bij elke plaat verslapt mijn aandacht vrij snel. Ik kan voor mezelf wel concluderen dat ik het gewoon elke keer net niet vind, terwijl de muziek helemaal niet slecht is. Het verveeld mij te snel.

Mee eens, met de opvolger van Garden Ruin, Carried to Dust, probeerde Calexico weer wat aan te sluiten bij hun oude sound, maar hoelwe de songs beter zijn dan op GR werd ook het niveau van Feast of Wire niet gehaald. Ik weet niet of het met commercie te maken heeft. Er zijn veel wisselingen geweest in de band en ze wilden misschien ook een beetje los komen van dat woestijn/westernsfeertje.

Ik hoor 11 goed in elkaar stekende popliedjes die ook lichtjes her en der ook andere genres aanraken. Onderhoudend maar niet echt bevlogen. Hier klinkt Calexico als een band waar er idd. al veel van zijn en mist het soms iets waardoor het boven de massa weet uit te stijgen. Goed maar niet groots.

Ik heb dit album sinds jaren weer eens opstaan en ben wel plezierig verrast. Klinkt echt prima en ik ga de andere albums ook weer eens uit de kast trekken. Met Garden Ruin laat Calexico een opvallend andere kant van zichzelf horen. Waar de band eerder vaak werd geassocieerd met warmbloedige woestijnsferen en grensland-ornamenten, klinkt dit album directer, aardser en songgerichter. Het is een plaat die minder leunt op sfeer als decor en juist sterker inzet op compacte liedjes, met een duidelijke melodische kern die je bij de eerste luisterbeurt al weet te pakken.

Wat mij na jaren opvalt, is hoe goed deze songs overeind blijven. Er zit een zekere melancholische glans in die me soms doet denken aan The Church, terwijl de melodische aanpak en het gevoel voor Americana raakvlakken hebben met The Jayhawks. Juist die balans maakt het album sterker dan de wat lauwe reacties destijds deden vermoeden. De opmerkingen over de hoes deel ik ook niet. De hoes past juist bij de verschuiving die de band hier maakt: minder mystiek, meer realiteit. Leuk dat het album zo valt, ik heb dit echt al jaren niet meer gedraaid.