Calexico - Garden Ruin (2006)
mijn stem
126 stemmen
Verenigde Staten
Roots / Rock
Label: Quarterstick
-
Cruel (3:59)
-
Yours and Mine (2:30)
-
Bisbee Blue (2:48)
-
Panic Open String (4:09)
-
Letter to Bowie Knife (3:06)
-
Roka (3:42)
-
Lucky Dime (2:33)
-
Smash (3:45)
-
Deep Down (4:31)
-
Nom de Plume (3:19)
-
All Systems Red (6:09)
-
Landing Field * (3:46)
-
Cast Your Coat * (3:46)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
40:31
(48:03)
0
geplaatst: 15 april 2007, 15:22 uur
Zoals zovelen hierboven had ik deze na de eerste keer luisteren schromelijk onderschat. Het blijft een beetje raar, Calexico zonder instrumentale nummers en ook de zuidelijke trekjes leken verdwenen te zijn. Maar na steeds meer luisterbeurten kom je er toch achter dat de typische Calexico kenmerken er nog steeds zijn, alleen wat meer verwerkt in de nummers zelf.
Wat echt in het voordeel spreekt van dit album (en voorganger Feast of Wire) is dat Joey Burns zich heeft ontwikkeld tot een geweldige zanger. Wat een prachtige stem heeft die man toch.
Ik denk dat dit album echt een aanrader is voor degenen die Chutes too Narrow van the Shins een fantastisch album vinden. Beide platen vol prachtige liedjes met als verschil dat hier wat meer zuidelijke en exotische accenten in de nummers zitten.
Feast of Wire blijft nog steeds mijn favoriete Calexico album, maar deze is met stip gestegen naar nummer twee.
Wat echt in het voordeel spreekt van dit album (en voorganger Feast of Wire) is dat Joey Burns zich heeft ontwikkeld tot een geweldige zanger. Wat een prachtige stem heeft die man toch.
Ik denk dat dit album echt een aanrader is voor degenen die Chutes too Narrow van the Shins een fantastisch album vinden. Beide platen vol prachtige liedjes met als verschil dat hier wat meer zuidelijke en exotische accenten in de nummers zitten.
Feast of Wire blijft nog steeds mijn favoriete Calexico album, maar deze is met stip gestegen naar nummer twee.
0
geplaatst: 12 april, 09:01 uur
Ik heb dit album sinds jaren weer eens opstaan en ben wel plezierig verrast. Klinkt echt prima en ik ga de andere albums ook weer eens uit de kast trekken. Met Garden Ruin laat Calexico een opvallend andere kant van zichzelf horen. Waar de band eerder vaak werd geassocieerd met warmbloedige woestijnsferen en grensland-ornamenten, klinkt dit album directer, aardser en songgerichter. Het is een plaat die minder leunt op sfeer als decor en juist sterker inzet op compacte liedjes, met een duidelijke melodische kern die je bij de eerste luisterbeurt al weet te pakken.
Wat mij na jaren opvalt, is hoe goed deze songs overeind blijven. Er zit een zekere melancholische glans in die me soms doet denken aan The Church, terwijl de melodische aanpak en het gevoel voor Americana raakvlakken hebben met The Jayhawks. Juist die balans maakt het album sterker dan de wat lauwe reacties destijds deden vermoeden. De opmerkingen over de hoes deel ik ook niet. De hoes past juist bij de verschuiving die de band hier maakt: minder mystiek, meer realiteit. Leuk dat het album zo valt, ik heb dit echt al jaren niet meer gedraaid.
Wat mij na jaren opvalt, is hoe goed deze songs overeind blijven. Er zit een zekere melancholische glans in die me soms doet denken aan The Church, terwijl de melodische aanpak en het gevoel voor Americana raakvlakken hebben met The Jayhawks. Juist die balans maakt het album sterker dan de wat lauwe reacties destijds deden vermoeden. De opmerkingen over de hoes deel ik ook niet. De hoes past juist bij de verschuiving die de band hier maakt: minder mystiek, meer realiteit. Leuk dat het album zo valt, ik heb dit echt al jaren niet meer gedraaid.
* denotes required fields.