Calexico - Garden Ruin (2006)

Ben ontzettend benieuwd! Weinig nummers voor een Calexico album. De geruchten dat ze hun 'sound' iets wat hebben vernieuwd zouden dus wel eens waar kunnen zijn.

Ik vind de hoes in ieder geval al een stuk mooier dan al hun vorigen.

Wanneer is de release?

11 april in de US, de Europese release datum is nog niet bekend gemaakt, maar zal er niet ver vandaan zitten.

klinkt allemaal een beetje alsof je het al is eerder gehoord hebt. Weinig spectaculaire release, de strijkers van op de laatste plaat zijn grotendeels verdwenen en er is gekozen voor een rechtaantoe gitaarbenadering. Enkele sterke tracks, vooral de stevigere, maar ook enkele totale mislukkingen (bv .een draak van een song met spaanstalige vrouwelijke vocals) De zwakste calexico release tot nog toe.

Hey Van Elst, waar heb je deze gehoord dan??

nieuwe releases lekken vrijwel altijd voortijdig uit en zijn dan te verkrijgen op p2p-programma's als Soulseek, eMule, DC++, etc.

Hier kan ik mij prima in vinden. Alleen: welke zijn die sterke tracks?

Calexico lijkt door te breken bij het grotere publiek. Jammer, de cd is duidelijk minder dan het eerdere werk.
Toch 1 favoriet; All systems red.

ook ik kan dit niet echt pruimen. ik vond feast of wire al tegenvallen, maar deze doet het bij mij nog minder....
2.5

Niet goed, niet slecht. Ik vind dit een lekker licht verteerbaar album. Er staan niet echt uitschieters op, maar al met al goed te pruimen 3*...meer zit er denk ik ook niet in.

Gloeiende, wát een plaat. Een tamelijk onverwachte stap zijwaarts voor Calexico die wat mij betreft zeer voortreffelijk uitpakt. De latin-invloeden die voor Calexico zo kenmerkend waren zijn even in de ijskast gezet en er wordt uitgepakt met vaak bloedstollend mooie gitaarmuziek. Panic Open String, Roka, schitterende opener Cruel, gas op de plank met Letter to Bowie Knife... vrij sensationeel als je het mij vraagt. De enige smet op dit album vind ik het sullige Lucky Dime maar dat weerhoudt me er niet van om er gelijk een 4,5* tegenaan te lappen.

nu in de luisterpaal van 3voor12. waar anders? Klinkt zeer prettig tot nu toe. Niet erg gewaagd. later zal ik er verder wat nuttigs over proberen te zeggen.

Ik vind dit ook een goede plaat, hij heeft wel een paar luisterbeurten nodig maar dan valt het kwartje. Tenminste, dat wil zeggen bij mij dan.

Ik vind het ook een heel aardig album Over de hele linie vrij goede songs, anders meer ontspannen en met behoud van hun typische zuidelijke roots. Ik hoop dat ze hiermee ook een groter publiek bereiken, dat verdienen ze wel.

Als verstokte Calexico fan, zeg maar vanaf toen de band nog Spoke heette, ben ik ze steeds minder boeiend gaan vinden. En na een paar nummers denk ik : waar zijn de zuidleijke invloeden, of kunnen ze nu een goede plaat afleveren zonder deze 'gimmick'. Het lijkt er tot nu toe wel op, maar echt speciaal nee dat nog niet. Dan doet Howe Gelb, al mede bandgenoot van Giant Sand, het met zijn nieuwe cd met gospelkoor veel beter, toch stort ik mij nu weer op Elliot Brood, dat kinkt echt spannend.

Ik blijf dit album draaien....en Cruel is toch wel een uitschieter....toch maar een halfje erbij,

Ik heb ze afgelopen vrijdag gezien in Amsterdam. Fantastisch optreden! Ik vond de samenwerking tussen hun oude en nieuwe nummers perfect werken. Ze gingen bij een aantal nummers behoorlijk hard tekeer om vervolgens weer een heerlijk Ennio Morricone achter nummer in te zetten. Het plezier was duidelijk van hun gezichten af te lezen. Zelfs Paul Niehaus kon zo nu en dan een brede grijns niet onderdrukken!

Vindt het maar flauwtjes deze plaat. Hier en daar klinkt het allemaal wel leuk maar het weet me veeels te weinig echt te boeien. Nee Calexico zal mijn gehoortstelsel niet meer bereiken. 2,5*

Deze plaat is niet echt representatief voor Calexico, zowel qua muziek als qua niveau. Ik weet niet of je bekend bent met hun eerdere werk, maar zo niet dan kun je daar beter even naar luisteren voordat je de band in zijn geheel afschrijft. Feast of Wire bijvoorbeeld.

ga dan voor the black light, das toch wel hun beste album als je het mij vraagt.

Dit album kan mij niet echt boeien. Het lijkt net of elk nummer hetzelfde is, het klinkt mij nogal inspiratieloos. Helaas, want de voorganger was beter.

Weinig boeiend en te minimalistisch. Gelukkig komt de plaat érgens nog wel een beetje verrassend uit de hoek. **

Niet echt verwacht, deze plaat. Ik vind hem stiekem toch wel lekker.

Appreciatie stijgt (iets wat niet zo vaak voorkomt). Van ** naar ***.

Ik ben benieuwd. Deep Down heb ik ooit eens gehoord, en die is geweldig.

Zoals zovelen hierboven had ik deze na de eerste keer luisteren schromelijk onderschat. Het blijft een beetje raar, Calexico zonder instrumentale nummers en ook de zuidelijke trekjes leken verdwenen te zijn. Maar na steeds meer luisterbeurten kom je er toch achter dat de typische Calexico kenmerken er nog steeds zijn, alleen wat meer verwerkt in de nummers zelf.

Wat echt in het voordeel spreekt van dit album (en voorganger Feast of Wire) is dat Joey Burns zich heeft ontwikkeld tot een geweldige zanger. Wat een prachtige stem heeft die man toch.

Ik denk dat dit album echt een aanrader is voor degenen die Chutes too Narrow van the Shins een fantastisch album vinden. Beide platen vol prachtige liedjes met als verschil dat hier wat meer zuidelijke en exotische accenten in de nummers zitten.

Feast of Wire blijft nog steeds mijn favoriete Calexico album, maar deze is met stip gestegen naar nummer twee.

"the weeds of discontent, choke a broken ghost landscape"
uit 'Cruel' wat toch wel het beste nummer van een niet zo heel sterk album is.

Viel mij toch wat tegen na het voorgaande van deze band. Het is duidelijk meer popmuziek geworden en de southern roots hebben plaatsgemaakt voor een meer rockend geluid. Op een paar nummers na dan. Calexico is bezig het grotere publiek te zoeken geloof ik. The black light blijft mijn favoriet.

En hot rail natuurlijk, meer nog dan the black light

BIj de vorige ben ik even gestopt. De klad kwam er wat in, had ik zo in mijn gevoel hoor.
Ik hoop me echter te vergissen...