The Lou Gramm Band - The Lou Gramm Band (2009)

Het tot dusver enige album van The Lou Gramm Band is muzikaal vergelijkbaar met het beste jaren '80-werk van zijn voormalige groep Foreigner, met als verschil dat nu niet de (gebroken) liefde voor een vrouw wordt bezongen, maar hoe de zanger ondanks de nodige troebelen (drugs, gezondheid) als een gelovig mens in het leven staat.
Gitarist is Donald Mancuso, zijn maatje uit hun eerste professionele groep Black Sheep. Verschenen bij Frontiers krijgen we de bij dit label passende hoge kwaliteit, ook qua productie. Opener Baptized by Fire is ijzersterk met zo'n ouderwets pakkend refrein en hetzelfde lukt met Made to Broken en Willing to Forgive, eveneens uptempo, stevig én melodieus op een warme basis van toetsen.

Verrassend is dat een cover volgt: That's the Way God Planned It (1969) van Billy Preston. Heb het liedje waarschijnlijk voor het laatst in de jaren '80 gehoord, maar wat trekken Gramm en de rest van de groep het nummer naar zich toe! Soulvolle aor is het gevolg.
En zo gaat het door: een vrouwenkoortje in Testify, So Great is eveneens stevig en Redeemer is een midtempo nummer met de zoveelste sterke melodie.
Slechts één nummer valt negatief uit: Single Vision is me qua tekst te Amerikaans-nationalistisch, wat in de muziek van het intro doorklinkt: als een halfslachtig volkslied, qua muziek te pop. Dat komt echter weer goed met Rattle Yer Bones en het slotnummer, dat dan eindelijk de verwachte ballade is. You Saved Me is echter zo doorleefd en opgebouwd met een koor in de finale, dat ik er alsnog voor val. Bonusnummer is It's Not Too Late, een vlot nummer dat niet onderdoet voor de rest.

Gramm is goed bij stem, wat een wonder is gezien de nasleep van een hersentumor in 1997. Alsof ik Foreigner in hun gloriejaren '80 hoor met een sterke balans tussen gitaar en toetsen, pakkende melodieën met als kers op de taart knallende refreinen.

Oneens, zijn stem klinkt als een schorre kraai en dit album is vreselijk om naar te luisteren daardoor.

O? Dat kan natuurlijk, ik kan er zeker van genieten. Leuk bovendien om te horen wat Mancuso doet, een geknipte gitarist voor dit werk. Von Helsing en seeker, hoe zitten jullie daarin? Het album staat op streaming.

OK. RonaldjK Je raakt met je vraag een wat moeilijk punt aan (dat zich ook weerspiegelt in mijn collectie). Ik ben opgegroeid in en met muziek van (de 2de helft van) de jaren 70 en daarna de jaren 80. Al die artiesten waren toen in hun prime. Ik trek eigenlijk heel weinig een "hedendaagse" plaat uit de collectie (lees: van na 2000) want beter dan in de "prime" periode wordt het niet. Dat is natuurlijk geen faire vaststelling want zo mis je wel wat. Dat is ook de reden waarom ik hier niet stem op latere albums van 70's/80's artiesten. Het zou een beetje een vertekende stem zijn.
Terug naar dit album. Vanuit het bovenstaande begrijp ik zeker het sentiment van collega Leonidas55 hierboven. Dit is voor mij ook geen "prime" Foreigner niveau. Vraag is of dat een fair vergelijkspunt is... Ik heb deze schijf nog eens beluisterd en op zichzelf is dit best een onderhoudend schijfje. Het is zeker niet zo dat Lou zijn stem hier "shot" is. Luister maar eens naar vb. "single vision" waar hij het nog steeds gemakkelijk kan. Helaas gaat het moeilijker bij uptempo materiaal zoals "rattle yer bones" waar hij inderdaad niet meer de stem heeft van 40 jaar geleden.
Zoals gezegd, ik geef hier geen stemmen. Ik bewonder Lou Gramm als overlever hoe hij heeft teruggevochten. Verder zit dit album best goed in elkaar. Alleen is dit niet iets waar ik vlug naar teruggrijp als ik Lou Gramm wil horen. Ik vind "ready or not" nog altijd zijn beste solo album. Maar daarmee doe ik ongetwijfeld deze schijf tekort. Maar ik zeg nog dit: mocht Lou bij zijn afscheidstournee toch België of Noord Frankrijk aandoen (ik maak mij waarschijnlijk een illusie ) dan ga ik hem zeker zien. Ook al is het niet meer als "vroeger", Lou blijft een icon.

Heb het album vandaag eens goed beluisterd en Lou Gramm klinkt zeker niet als een schorre kraai. Het is een aardig album maar ook met wat mindere nummers, zoals de Billy Preston cover 'That's the Way God Planned It'.

De betere nummers zijn 'Made to Be Broken', 'I Wanna Testify' en 'So Great'.

Lou Gramm kwam van ver om weer een behoorlijk peil te kunnen halen qua stem dus petje af, ben benieuwd naar zijn derde album onder zijn eigen naam.