Black Sheep - Black Sheep (1975)

Het debuut van Lou Gramm, later bekend geworden bij Foreigner. Ik weet niet of het komt door het grijze en koude weer of de sfeer van Kerst die geleidelijk sterker wordt, maar ik ben in een bui waarin ik vooral zin heb in klassieke (hard)rock. Die kan van recente datum zijn zoals ik gisteren bij Cats in Space en vandaag bij Sweet meemaakte, maar ook van vijftig jaar geleden.
Het titelloze debuut van Black Sheep verscheen in 1975. Afgelopen voorjaar las ik erover, om me voor te nemen later in het jaar te gaan luisteren. En kennelijk ben ik in de juiste stemming! Het album vond ik op YouTube.

Gramm heet hier nog voluit Grammatico. Naast hem treffen we aan gitarist Don Mancuso, toetsenist Larry Crozier, bassist (ook later op Gramms solowerk) Bruce Turgon en drummer Ronald Rocco. De groep kwam uit het New Yorkse Rochester en zet hier meteen een sterk debuut neer. Dat komt niet alleen door Gramms stem, maar ook omdat de composities (door de leden in wisselende combinaties geschreven) ertoe doen.
Althans, op de eerste plaatkant. Op de tweede plaatkant is het tempo vooral laag en dat werkt niet zo. Sterkste nummers zijn daarmee de eerste vijf, al duurt Let Me Stay met z'n dikke zeven minuten te lang. Dan is het korte en instrumentale Piano Prelude extra opgevallen door de jazz erin. Kant 2 opent met het heerlijke Power to Heal, waarna de rest te traag is om mijn aandacht vast te houden.

Neem niet weg dat dit album zeker interessant is voor liefhebbers van de eerste drie van Foreigner, te weten Foreigner, Double Vision en Head Games. Bij Black Sheep is meer ruimte voor improvisatie en dat in de sfeer van 1975. Lekker hoor!