Ultravox - Vienna (1980)

Wat off topic posts van een tijdje terug verwijderd.

Fraaie plaat van Ultravox met een typisch jaren 80 geluid.
Eigenlijk is het wat betreft de aanschaf van hun platen altijd bij deze gebleven, terwijl Rage In Eden & Ouartet ook mooie platen schijnen te zijn.
Ik ga me toch eens verder in deze band verdiepen

Overigens, dit album is zeker 4 sterren waard.

Ultravox en Vienna zijn zowat synoniem aan elkaar. Met die sterke sfeervolle videoclip van destijds, is het een klassieker van een nieuw decennium geworden. Maar dit album herbergt meer als alleen Vienna. Opener Astradyne verrast me in zijn 'muzikale brutaliteit' en geeft al aan dat Ultravox meer in huis heeft en ook de rest van het album stelt mij niet teleur. Het heeft een geheel eigen geluid en idd. dit album is zeker 4 sterren waard.

Wat een plotse overgang van System of Romance naar Vienna. Plots worden hier de synthesizers een stuk dominanter en worden de liedjes een stuk minder punk en meer pop. Aan "New Europeans" bijvoorbeeld horen we nog steeds de punk terug, maar bij "Mr.X" is het allemaal verdwenen. Het begin van een nieuwe periode met Midge Ure als zanger. De plaat heeft een heerlijk fris en rauw geluid, en dat pakt me wel.

Beste nummers: Astradyne en Western Promise.

Grappig zowel Ultravox als John Foxx refereren naar Systems of Romance als ijkpunt. Dat album was nl al veel minder punk dan het gelijknamige debuut (met 2* x op het einde) en Hahaha! Foxx is zelf ook steeds meer richtingsynthisizer gegaan (Metamatic).

Veel kan je zeggen van deze productie van Conny Plank, maar rauw valt iig daar niet onder; eerder gelaagd, barok - en een zekere helderheid (in dynamiek van geluid). Ure had een dubbelrol: ook gitaar. Hij is nl in één bepaald jaar (81 of 82?) in een NME-poll ook nog verkozen tot gitarist van het jaar.

Wat Ure meebracht was een consequente visie - een idee ook over visuele identiteit en dat paste heel goed bij de ideeën van Billy Curry. Imo had de groep met Foxx meer variatie in het geluid - een song als Hiroshima Mon Amour en I Want to Be a Machine reken ik dan ook tot de hoogtepunten van het werk van Ultravox.

Met een rauwe sound bedoelde ik meer het gitaargeluid, en dat bedoel ik ten goede. De rest is inderdaad niet bepaald rauw.

Aha - op die fiets en dat klopt dan weer met wat ik bedoelde tav helderheid en definitie in het geluid dat Conny Plank heeft neergezet: je kunt de instrumenten heel goed tov elkaar onderscheiden. Bij Quartet en Rage in Eden is dat ook zo - qua geluidsbeeld vind ik het top; muzikaal soms te weinig variatie (en te veel pompeus gedoe- imo).

Vienna is al bijna 30 jaar één van mijn favoriete liedjes, maar tot het beluisteren van het gelijknamige album was het tot op heden nooit gekomen. Shame on you titan, want de overige nummers op dit album zijn (hoewel ze qua stijl eigenlijk nauwelijks op die grote hit lijken) ook erg goed.

Ik heb meteen ook de 3 daaropvolgende albums van Ultravox aangeschaft en van die 4 albums is dit duidelijk de "kilste" (wat ik overigens geen negatieve term vind). Die onderkoelde en donkere sound (met opvallend veel invloeden van Kraftwerk) bevalt mij wel en doet me enigzins denken aan de muziek die Simple Minds destijds ook maakte. De volgende albums klinken wat lichter en hebben meer lucht, maar zo goed als deze zijn ze niet.

Voor mij is dit toch hun sterkste album, hoewel de strijd voor die titel met 'Lament' very close is. 'Rage in Eden' bevat een aantal zwakkere momenten en blijft daarom steken op plaats 3. Voor die plaats strijdt 'Quartet' dan mee.

Ongetwijfeld hun sterkste plaat, met een paar briljante uitschieteres. Warren Cann levert hier ook zijn beste prestatie (die vond ik toch altijd het zwakste van het quartet).

Na de aanschaf van de geremasterde CD-versie verhoogd naar 4*, het blijkt toch een tijdloos album niettegenstaande de typisch jaren '80- geluid en dito productie. Een eigen geluid, degelijke mengeling van rock en synthipop en Midge Ure is een prima zanger.
Het monumentale Vienna blijft onverwoestbaar maar er staan nog genoeg andere sterke nummers al wordt het peil van Vienna nooit gehaald.

Helemaal mee eens. Deze 2 vind ik ook de beste nummers van een erg goede plaat! New Europeans zit er dicht tegenaan. Het valt me op dat er op de verzamelalbums nooit veel terug te vinden is van deze cd. Misschien zijn de nummers niet"catchy" genoeg voor om op een verzamelalbum te staan. Overigens is dat voor mij geen probleem hoor

Ik wou Astradyne, Passing strangers en Mr. X ook eigenlijk toevoegen tot mijn favorieten. Jammer, dat daar geen plaats meer voor was. Ook Western promise is een bijzonder nummer. en aangezien ik niet alleen dit album, maar ook de andere drie 'Rage in Eden' (81), 'Quartet' (83), 'Lament' (84) met regelmaat heb beluisterd, vind ik dat Ultravox! eigenlijk een nogal onderschatte band was. In 'Visions in blue' (Quartet) lijken ze hun tijd vooruit te zijn (Muse-achtig)

Ik kan hem eigenlijk niet zo goed beoordelen. voor mij is deze cd één brok nostalgie, wat zo overheerst dat ik hem niet objectief kan beoordelen. 4 sterren omdat het nostalgisch nog steeds geweldig klinkt.

Ikzelf heb de cd-uitvoering van 2000 met daarop daarbij 'Waiting', 'Passionate Reply', 'Herr X' en 'Alles klar'. Ook die vier nummers zijn niet de minsten.

Titelnummer nooit wat an gevonden, Astradyne is hun klassieker.

Ik had vroeger 1 vriend die van echte punk hield en voor mij eind 1980 een bandje had opgenomen met punkmuziek, met daarop echter 1 vreemde eend in de bijt
Na navraag bleek dit Vienna van Ultravox te zijn.
Ik was meteen kapot van dit nummer en heb kort daarna de hele LP van hem geleend en opgenomen.
Heb hem inmiddels ook op CD (een keer voor mijn verjaardag gekregen, een CD was toen nog een exclusief cadeau )

Ik vind het album nog steeds goed.
Kil en tegelijk warm klinkend, waar de fantastische stem van Midge Ure natuurlijk aan bijdraagt.
Het titelnummer is een klassieker, maar erg sterk zijn ook de geheimzinnige opener Astradyne,
New Europeans met zijn krassende gitaar, het o zo beklijvende Passing Strangers, het staccato klinkende Sleepwalk en Western Promise wat mooi overgaat in Vienna.
Mooie toetsentapijtjes ook op deze plaat, die nog even fris klinkt als 30 jaar geleden.
Ultravox had een uniek eigen geluid, en trouwens eigenlijk nog steeds wel.
Klassiekertje alweer dus van de begin jaren 80.
En dikke 4 sterren.

Ultravox leerde ik ook kennen met het magistrale Vienna, voordien bleken ze een punkband te zijn (hun eerste 3 albums ken ik niet). Dit album (en de daaropvolgende 2) blijft nog steeds overeind, ik vind overigens dat de synthipop en new wave begin jaren '80 beter de tand des tijds doorstaat wat er doorgaans in de 2e helft van de jaren '80 werd uitgebracht.
Lament wil ik ook nog horen, overigens had vorig jaar Ultravox een nieuw album uitgebracht.

Vienna is alom bekend, maar wat blijft dat toch een supersterk nummer.

Door mijn vinyl verslaving ben ik nu (pas) de reguliere albums gaan beluisteren van deze band.

Dit album verrast me heel erg, vooral door de toch redelijk duidelijk aanwezige gitaar sound! Dat had ik niet verwacht! Maar het klinkt wel heerlijk!

Dit album bevalt me echt heel erg goed!!

Vandaag nog eens opgezet.. Tjongejonge wat een goed album uit de eighties zeg

Midge Ure is in het begin van de jaren '80 door lezers van NME tweemaal tot gitarist van het jaar gekozen - da's niet voor niks al zal volume - van het aantal Ultravox-fans - wel een rol meegespeeld hebben.

De eerste twee van Ultravoxx - dubbele x - klinken wat 'punkier'. De laatste uit de pre-Ure fase - Systems of Romance - is eigenlijk een keerpunt.

Qua sound kloppen die invloeden van Kraftwerk denk ik wel, echter hoor ik dit muzikaal alleen terug in "Mr. X". Overigens hebben Ultravox en alle soortgelijke bands natuurlijk als grootste inspiratiebron Kraftwerk. Maar dat terzijde...

De invloed van Duitse bands is inderdaad een belangrijke factor voor de new wave zoals deze in Engeland is ontstaan. Kraftwerk is duidelijk een inspiratie bron voor Orchestal Manoeuvres in the Dark geweest. Ultravox heeft volgens mij meer geluisterd naar een band als Neu!.

Volgens mij is dit min of meer de inspiratie bron geweest voor Astradyne

YouTube - Neu! - Isi

YouTube - Ultravox - Astradyne

Van Ure heb ik altijd het enigszins hilarische beeld voor me dat hij tijdens Live Aid in de brandende zon op Wembley met een lange zwarte regenjas aan, zijn ogen verborgen achter een spiegelbril op zijn gitaar staat te jengelen.

Grappig dat het dan met Live8 in de regen was!

Wat grappg. Dat heb ik nooit gezien. Van Live8 heb ik naast wat zapmomentjes geloof ik alleen Mötley Crüe en Pink Floyd gezien. Was verder weinig 'magisch' aan.

Mits je een vaute-mannen-kwartet zou maken, zou Midge daar wel inpassen. Zijn ego lijkt idd wel bonoïde, iig groter dan dat van de vorige frontman John Foxx. Edoch hij zal wel een muzikaal verhaal te vertellen hebben, aangezien ook iemand als MIck Karn - die ik hoog heb zitten- wel met hem wilde samen werken.

Een paar jaar geleden was Ure ook betrokken in een internet-project om startende bands een digitaal platform te bieden - daarover is (helaas) niets te vinden op zijn wiki.

Oh, maar het is niet dat ik Ure niet waardeer als muzikant cq. songwriter mijn beste Mjuman. Sterker nog, zijn markante stemgeluid heb ik altijd een mooie aanvulling gevonden op de poppy koers die Ultravox met de man ging varen. Het is meer dat hij er dan zo geforceerd en ongemakkelijk bij staat wanneer hij voor het hitsinglevretende miljoenenpubliek zijn hitjes staat te zingen. Alsof hij een afwijkend imago aan moest nemen van zichzelf of wie dan ook. Ik vind dat vermakelijk en treurig tegelijk.

Ik heb bij Ure nooit het idee gehad dat het een enorme stage man was, en dus misschien niet zelfverzekerd? Wat dan ook zou verklaren waarom hij er zo bij stond? Maar dat is gewoon een idee wat ik er bij krijg.