James LaBrie - Impermanent Resonance (2013)

Eerste nummer is hier te beluisteren:

YouTube - James Labrie - Agony ( New Album 2013. HD )

Agony is zeker een lekker nummer. Als de rest een beetje op hetzelfde niveau blijft zal dit best te genieten zijn. Zo goed als Elements of Persuasion verwacht ik niet dat het gaat worden.

Back on the Ground is nu ook te beluisteren... wat een superzoet nummer. Hoop dat de rest wat beter is...

Heb vandaag de eerste paar nummers kunnen beluisteren, maar ik moet zeggen dat het me niet echt trekt.
Het klinkt allemaal vrij standaard, en ik hoor teveel pop elementen erin. Ook het gebruik van electronic ( is dat een hype tegenwoordig) valt bij mij niet echt lekker.

Nee zijn vorige album vond ik al niet denderend dus ik denk dat ik deze maar lekker links laat liggen.

Borduurt inderdaad voort op vorige album. Die vind ik erg goed, deze dus ook.

Inmiddels alweer het vijfde soloalbum van LaBrie. De plaat gaat verder waar de vorige ophield; dat betekent dus melodieuze moderne metal met hier en daar wat grunts en electronica voor de afwisseling. Het verrassingselement, iets dat het vorige album wel had, is ditmaal niet aanwezig, waardoor het geheel wat spanningloos aandoet. Neemt niet weg dat de songs stuk voor stuk goed in elkaar zitten en lekker in het gehoor liggen. Produktie alsmede aandacht voor detail is wederom indrukwekkend.

Die teksten zijn echt om te zo belabberd puberaal zijn ze.
De muziek is geen haar beter, het is allemaal zo voorspelbaar en cliché.. Marco Borsato met een metal band zeg maar.
Nou mag iedereen maken wat ie wil en deze Pop metal zal zeker meer opleveren dan de prog (poprock) van Mullmuzzler maar daar zat tenminste nog wat passie in, dat geloofde ik nog wel als een uitlaatklep van LaBrie. Dit is gewoon music by numbers wat totaal ongeïnspireerd overkomt en helemaal nul geloofwaardigheid heeft. Ik voel me bij dit soort muziek voor de gek gehouden. En de nieuwe DT track belooft ook niet veel goeds (maar dat is ook al 10 jaar zo inmiddels). MIsschien moet ik maar is stoppen met alle side projects van DT een kans te geven want ik vind het tegenwoordig allemaal super kut.

Aan Dream Theater heb ook ik de laatste 10 jaar niet veel lol gehad. Jammer, maar waar. Ontwikkeling is er niet meer en het wordt te saai. De zang van James Labrie belemmert me ook steeds meer. Vooral als hij in de hijgstand schiet, trek ik het nauwelijks nog.

Deze solo CD is dan eigenlijk nog best fris en fruitig. Het zijn compacte songs, die snel tot de kern komen. Nadeel is dan wel weer dat er voor diepgang geen ruimte is. Dit klinkt dus best lekker voor het moment, maar verder heeft het dan weer weinig om het lijf.

Deze borduurt inderdaad gewoon 'simpelweg' voort op de vorige solo-cd (Static Impulse). Nu was ik daar eerst wel enthousiast over en draai ik die nu toch duidelijk minder. Vermoed toch dat dat bij deze ook het geval zal zijn. Maar het klinkt goed, de grunts zijn passend binnen de nummers (en dat vind ik niet vaak) en het is muzikaal goed in orde. Maar enthousiast, nee dat word ik hier niet meer van. Lekkere muziek, dat wel.

Het vervolg op Static Impulse. Maar net als vele albums die geen vervolg nodig hebben is deze een heel pak minder. Wederom feelgood metal met duidelijke Amerikaanse signatuur. Nu nog poppier. Popmetal. Kan best leuk zijn natuurlijk, ik ben een groot fan van Delain en dergelijken, maar LaBrie zoekt het allemaal te goedkoop op. Waar Static Impulse me nog er vermakelijk in de oren klonk en vooral erg fris, klinkt dit gewoon saai en uitgekauwd. De melodieën springen niet in je hoofd, de riffs pakken niet en menig nummer is gewoon niet origineel. Nu kan ik niet ontkennen dat ik met "I Got You" een guilty pleasure gevonden heb, maar dat komt ook deels omdat je van LaBrie en zijn virtuoze backing band niet verwacht dat ze zoiets fouts opnemen.

Kom op, LaBrie, wel je best blijven doen.

Gek genoeg vind ik Impermanent Resonance de beste plaat van LaBrie. Op zijn vorige solo albums zocht de beste man nog wat meer het avontuur, met als gevolg; wat onevenwichtige schijven. Op zijn laatste worp lijkt het wel of LaBrie zich met name heeft gericht op zijn sterke punten; weinig hoge uithalen, compacte en catchy nummers en nergens moeilijker doen dan nodig. Bij zijn broodheer vind ik Labrie vaak vermoeiend, in combinatie met de vele technische hoogstandjes van zijn collega's kan ik geen enkel DT album volledig afluisteren. Op dit album zijn de songs catchy, ontdaan van de meeste franjes en ontkom ik niet aan de indruk dat dit het meest commerciële album is van LaBrie. Daar is echter niks mis mee, Holding On, Back on the Ground, Lost in the Fire en Destined to Burn nestelen zich met mooie zanglijnen al direct in mijn hoofd. Juist in de wat langzamere nummers vind ik Labrie uitstekend voor de dag komen. De grunts van drummer Wildoer neem ik op enkele songs maar op de koop toe, dat element voegt naar mijn gevoel helemaal niets toe. De plaat is zeker geen klassieker want onderscheidt zich nergens in binnen het genre, het is naar mijn mening echter wel de meest evenwichtige plaat van Labrie tot nu toe.