James LaBrie - Impermanent Resonance (2013)

Inmiddels alweer het vijfde soloalbum van LaBrie. De plaat gaat verder waar de vorige ophield; dat betekent dus melodieuze moderne metal met hier en daar wat grunts en electronica voor de afwisseling. Het verrassingselement, iets dat het vorige album wel had, is ditmaal niet aanwezig, waardoor het geheel wat spanningloos aandoet. Neemt niet weg dat de songs stuk voor stuk goed in elkaar zitten en lekker in het gehoor liggen. Produktie alsmede aandacht voor detail is wederom indrukwekkend.

Het vervolg op Static Impulse. Maar net als vele albums die geen vervolg nodig hebben is deze een heel pak minder. Wederom feelgood metal met duidelijke Amerikaanse signatuur. Nu nog poppier. Popmetal. Kan best leuk zijn natuurlijk, ik ben een groot fan van Delain en dergelijken, maar LaBrie zoekt het allemaal te goedkoop op. Waar Static Impulse me nog er vermakelijk in de oren klonk en vooral erg fris, klinkt dit gewoon saai en uitgekauwd. De melodieën springen niet in je hoofd, de riffs pakken niet en menig nummer is gewoon niet origineel. Nu kan ik niet ontkennen dat ik met "I Got You" een guilty pleasure gevonden heb, maar dat komt ook deels omdat je van LaBrie en zijn virtuoze backing band niet verwacht dat ze zoiets fouts opnemen.

Kom op, LaBrie, wel je best blijven doen.