Tony Joe White - Closer to the Truth (1991)

Tony Joe White is een genre op zich. Zijn bijnaam is 'The Swamp Fox', refererend naar de Louisiana Swamps waar hij vandaan komt. Steamy Windows schreef hij voor Tina Turner...maar vind ik geen zak aan.
'Better in blues' en 'Tunica Motel' zijn representatiever voor zijn deltablues. Daarbij een fantastische donkere stem.

De CD is een beetje overgeproduceerd...je moet hem 'clean' horen met alleen zijn gitaar en mondharmonica.

4*

Meesterlijke plaat. White doet de laatste decennia vooral hetzelfde kunstje maar als je ervan houdt, is het superrelaxte swampy blues. Deze plaat vind ik echt een "landmark"-album. Elk nummer is raak en klinkt fris. Op deze plaat is White in staat om het hele album dezelfde sfeer vast te houden en toch te blijven verrassen (voor zijn doen). Steengoed van begin tot eind.

Mooie plaat van Meneer Tony Joe White met 2 nummers die Tina ook heeft gezongen.

Ahum, je bedoelt (Your'e Gonna Look) Good In Blues neem ik aan ?
En inderdaad, deze 2 nummers zijn goed, maar vergeet het titelnummer niet. Verder zijn niet alle nummers even sterk.
Zijn stem daarentegen is wel weer een dik pluspunt !

TJW maakt een soort muziek, die je echt moet liggen.

Een relatief onbekende artiest hier op MuME, waarschijnlijk o.a. omdat hij in NL nauwelijks hits heeft gehad. Volgens mij was Good In Blues pas zijn eerste, en voor zover ik weet ook zijn laatste.

Terwijl er zat artiesten zijn, die met door hem geschreven nummers wel hits scoorden.

Schitterend album van een super musicant. 5*****

Weer eens gedraaid na lange tijd maar een ijzer sterk album... ga hem wat vaker beluisteren nu.
Met de 2 hitjes van Tina.

Grappig dat je Redlop eerst op een "fout" wijst en later dezelfde "fout" maakt.

Briljant album dat goed een een bepaalde feel weergeeft. Ik zie mezelf al zitten in zo'n schommelstoel op de porch van een huis aan de rand van een moeras.

Hoezo maakt wijsneus dezelfde fout? Redlop noemde het nummer Better in Blues, en wijsneus geeft aan dat het Good in Blues is. Het maakt daarbij niet uit of je het gedeelte tussen haakjes erbij zet.

Goed album is het zeker.

Fijne laid back plaat. Gisteren voor habbekrats ingekopt.

Heb even moeten wennen aan de stem van mans. Maar het titelnummer is natuurlijk wel mega mega hard.

Heb hard moeten zoeken, maar toen ik hem eenmaal gevonden had........ heerlijk! Droge, vaak gemene strat sound, met die mooie laid back stem eroverheen en goed geschreven songs. Ergens in het prachtige gebied tussen blues, folk en een vleugje country: Americana op zijn best zeg maar

[/quote]
Wijsneus schreef:

Een relatief onbekende artiest hier op MuME, waarschijnlijk o.a. omdat hij in NL nauwelijks hits heeft gehad. Volgens mij was Good In Blues pas zijn eerste, en voor zover ik weet ook zijn laatste.
[quote]


Zijn grootste hit had hij in 1970 met het prima Groupy Girl. Ken dit album nog niet, ga ik zeker eens beluisteren

Anderhalf jaar geleden overleed Tony Joe White totaal onverwacht. Hij was niet ziek, kreeg een hartstilstand en stierf op 75 jarige leeftijd. Jammer, maar zo gaat dat in het leven. Jaren geleden kocht ik een aantal cd’s van TJW, vond en vind ze nog steeds erg goed. Mans donkere stem en prachtige gitaarspel , alsmede uitstekende teksten vervelen mij nog steeds niet. Vanavond Closer to the truth weer eens afgespeeld. Erg fraai, de titelnummer heel mooi, maar ook de rest is een dikke voldoende. Undercover agent for the blues en Steamy windows worden ook vertolkt door Tina Turner op haar album Foreign affair.

Prachtige,wat zompig klinkende plaat (maar dat is dan ook zijn handelsmerk) met 2 Tina Turner hits inderdaad.
Die horen wat mij betreft tot de beste nummers samen met Tunica Motel en You're Gonna Look Good In Blues en Closer To The Truth.
Heerlijk, gaat weer een paar keer meer draaien.
Op CD en op musicassette.

Heb de CD al wat jaartjes in de kast staan. Zeker 1x per jaar komt die er wel uit.
Daarnaast wil ik hem wel eens draaien als er visite langskomt. Vanwege het laid back karakter van de CD, leent die zich er prima voor om als achtergrond op te hebben.
Ik ken het oeuvre van deze man verder niet, maar dit is voor mij een heerlijk album. Zit geen echt zwak nummer tussen.

Zelfde riedel, ben geen groot blues liefhebber. Maar gister zag ik hem voorbij komen bij Harry de Winter en dat pakte me direct. Te vroeg natuurlijk om er een oordeel over te hebben. De eerste indruk is prima, vooral het eerste gedeelte van deze plaat. Prietpraatje volgt.

Dit is nou een typisch voorbeeld van een fijne luisterplaat. Geen urgentie, geen pretenties, geen moeilijk gedoe maar gewoon een lekker album. Luistert lekker weg, als behangetje op een regenachtige zondag maar ook op de koptelefoon doet deze fraaie plaat het erg goed. Prettige stem, rustig gitaartje en genieten maar. Topalbum!

Indeed een prima plaat. Ook puur qua nummers is er weinig mis mee wat Tony ons hier laat horen. Alleen vind ik het allemaal te gelikt, te netjes. Alle scherpe randjes zijn eraf geproduceerd. Da's natuurlijk overduidelijk ook de bedoeling geweest. En laat ik daar nou niet zo van houden. Was het allemaal wat gruiziger en steviger geworden/geproduceerd dan was mijn al beperkte blues hart ongetwijfeld sneller gaan kloppen. Nu gaan alleen de voetjes op en neer. Maar het kopje met de grijze haren blijft nogal stil op de romp zitten.
Ga dan ook eens wat oudere platen van hem beluisteren. Die zullen mij waarschijnlijk beter bevallen.

Ik vind dit juist zijn beste album. Gelikt en netjes ok, maar daardoor wordt juist zijn stem en gitaarspel perfect in stelling gebracht. En die zijn beiden van topklasse. Heerlijk om naar te luisteren en geen 1 zwakke broeder onder het songmateriaal.5 sterren

Dat mag jij uiteraard vinden. Closer to the Truth is ook zijn meest populaire en hoogst gewaardeerde plaat op deze site. Gisteren heb ik Tony Joe White - Tony Joe White (1971) eens voorbij laten komen. En die bevalt mij dan weer beter. Komt puur omdat die me qua productie beter bevalt. Alleen weet ik nog niet of ik alle nummers wel even goed vindt. Daar moet ik die plaat nog wat vaker gehoord hebben.

Zijn hele oude werk moet ik ook nog eens wat meer induiken heb alleen wat verzamelaars uit die periode

Deze man staat op mijn lijstje om grondig te leren kennen. Een deftige verzamelaar zou een begin kunnen zijn, maar op geen enkele staat het nummer 'The Other Side'. Dat is een gemis.

na een lange stilte van 8 jaar verscheen deze opvolger van het wisselvallige "Dangerous" waarop TJW iets teveel meeliftte op de destijds populaire disco en funk genres.

dat blijft gelukkig achterwege op dit album met 12 eigen nummers waarvan hij er 3 samen schreef met zijn vrouw Leann White. fraaie mid-tempo (blues) rockende nummers zoals de sterke opener "Tunica Motel", "Steamy Windows", "Love M.B." en "Bare Necessities" worden afgewisseld met de slow blues ballad "Ain't Going Down This Time" en het merendeels akoestische folky "Cool Town Woman", 1 van de prijsnummers samen met het aanstekelijke "Bi-Yo Rhythm".

een aantal nummers "Good in Blues", "The Other Side" en het titelnummer neigen mij iets teveel naar mainstream. met name op die nummers mis ik het rafelige, rauwe randje zoals te horen valt op mijn persoonlijke favoriet het gelijknamige "Tony Joe White" (1971).

"Closer to the Truth" is een stuk consistenter dan zijn voorganger. de sound hiervan werd voortgezet op de albums "The Path of a Decent Groove" en "Lake Placid Blues". met het album "One Hot July" (1998)
zou hij deels terugkeren naar zijn Louisiana roots. de sound daarvan is meer "down to earth" en minder gepolijst dan de 3 eerder genoemde albums.

Album werd geproduceerd door Tony Joe White
Recorded at Muscle Shoals Sounds, Alabama

Tony Joe White: guitars, harmonica, whomper, "swamp box"
Roger Hawkins: drums
David Hood: bass
Steve Nathan: keyboards
Spooner Oldham: Wurlitzer piano
Harvey Thompson: horns
Mickey Buckins: percussion

potjandosiestond wel even raar te kijken toen ik destijds dat album draaide: Tina Turner had nl met Steamy Windows in 1989, 2 jaar eerder dus.

Het eerdere werk doet me meer, eerlijk gezegd.

Mjuman, dat klopt. Alleen had Tony Joe White het lied gecomponeerd, op Foreign affair werkte hij samen met Tina Turner. Twee jaar later zette hij het dus zelf op de plaat.
Op het album Foreign Affair staat nog meer Tony Joe White materiaal. Undercover agent for the blues, You know who is doing you know what en ook het titelnummer Foreign affair zijn van zijn hand.