William Basinski - The Disintegration Loops II (2003)

Gekocht op zijn site voor USD 20 en een snelle verzending met persoonlijk bedankje getekend in de hoes. Leuk voor de fans.

Of ik tot zijn 'fans' ga behoren vraag ik mij af. Ik ken nog geen ander werk van Basinski, maar even afgaand op DLP 3 ben ik niet overtuigd. Basinski heeft als uitgangspunt een mooie melodie, maar het is een korte melodie die steeds herhaald wordt (loop). Eigenlijk boeit de melodie geen drie kwartier, daarvoor is de melodie te eenvoudig en niet gelaagd genoeg. Stukje bij beetje valt de melodie uit elkaar. Op zich interessant, maar de manier van uit elkaar vallen is meer gepruttel dan iets anders. Het valt niet bepaald op een mooie (organische) manier uit elkaar. Als je toch melodieën uit elkaar laat vallen, dan kun je er wat meer uithalen dat Basinski hier doet.

Uiteraard is dit perfecte muziek om interessant over te doen. Het is eens iets anders en echt een niche.

Ik zet soms wel eens vraagtekens bij sommige posts die berichten over een bloedmooie melodie. Wees nou eerlijk: zo bijzonder is de melodie niet. Als je al op een album als dit uitkomt ben je liefhebber an sich en dus een en ander gewend, je hebt al veel gehoord. Je kunt door deze melodie niet omvergeblazen worden, daarvoor gaat het niet diep genoeg en is 200x dezelfde melodie in drie kwartier in een uitkledend jasje ietwat te weinig avontuurlijk.

Credits voor een leuke melodie en een vrijwel uniek concept. Wat minpunten voor de te lange speelduur en het gebrek aan meer avontuur. De originaliteit trekt het naar een voldoende: nipt 3***.

Dat is nochtans letterlijk wat hier gebeurt:

"Loops is based on Basinski's attempts to salvage earlier recordings made on magnetic tape, by transferring them into digital format; however, the tape had physically deteriorated to the point that"

Of dit interessant genoeg is om de volledige 75 minuten te boeien daar kan een mens over discussieren maar veel 'organischer' zal het alvast niet worden.

Ik zie eigenlijk bijna geen posts die berichten over een bloedmooie melodie. Dat scheelt al weer wat vraagtekens

Dat je het niet avontuurlijk vindt, kan ik me voorstellen. En het concept klinkt misschien ook niet als zodanig, Maar wat mij betreft hoeft iets ook niet avontuurlijk te zijn om boeiend te zijn. Deze plaat doet me de betrekkelijkheid van alles inzien. Naarmate het langer duurt, lijkt de melodie wel steeds mooier te worden, alsof je er in woont. Inderdaad an sich niet heel bijzonder, maar de herhaling maakt dat je je welhaast niet kan voorstellen dat ie het op een gegeven moment niet meer doet. En toch houdt ie er langzaam mee op. En dat maakt dit voor mij en wellicht voor anderen zulke emotionele muziek.

Jammer dat je het niet kunt waarderen, maar ik ben het totaal oneens met de manier waarop je dit album beschouwt - hoe logisch die ook is. Mijn eigen ervaring is zelfs zodanig dat ik grote moeite heb DLP3 af te zetten zodra hij eenmaal loopt. Ik kan er niet vanaf stappen; het is, zoals Jazper zegt, alsof de loop me omklemd heeft en ik er in woon. Basinski laat de loop niet afbreken, de loop breekt zichzelf af. Hoeveel moeite Basinski erin gestopt heeft is voor mij niet relevant: hij heeft een melodie opgenomen die mij, en vele anderen, zo hard kan vastgrijpen dat de herhaling, zo lang als hij duurt, juist datgene is dat je verlangt. De eindeloosheid behaagt me en stimuleert mijn gedachten sterk. Daarmee is het niet alleen een uitgesponnen kunstwerk, maar tevens een heel effectief stuk muziek.

Dat niet iedereen het zal waarderen, staat bij een concept als dit natuurlijk als een paal boven water, maar zo bijzonder als die melodie voor jou niet is, zo bijzonder is hij voor mij wel. Natuurlijk niet alleen de melodie op zichzelf, maar wel in de vorm waarin hij gegoten is, met een hele diepe, holle en open klankkleur, als de muzikale weergave van een overweldigende golf, die telkens opnieuw uit de zee opwelt. Zoals ik me kan voorstellen dat je gefascineerd drie kwartier lang naar de zee kunt kijken, waar de vloed langzaam vermindert richting eb, zo kun je ook drie kwartier geïntrigeerd blijven door deze stukgaande loop.

ach bloempje, als je 'm kwijt wil, moet je het maar even laten weten...

.

Goed gezegd!

Ik was in eerste instantie wel geïnteresseerd in Basinski, zijn herhaling van één melancholiek thema, totdat er bijna een trance ontstaat, iets wat je dwingt af te luisteren.
Maar zijn muziek doet ook iets met je hersengolven en je gemoed. Bij mij valt het niet goed. Ik wordt er na een tijdje letterlijk misselijk en opgefokt van. Dat gaat maar zo weeïg door, in dezelfde onderkoelde toonsoort. Het werk bij mij in op mijn hele lijf, en daar zal zijn muziek ook voor zijn bedoeld, maar het werk bij mij niet.
Ik luister liever naar iemand als Harold Budd, die vist uit dezelfde vijver maar wel luchtiger en positiever.

Mocht je nog wat geld over hebben: The Disintegration Loops deluxe box set

Nog even aandacht vragen voor dit album; het is alweer zo'n tijd geleden.
Dlp 3 is van een ongeevenaarde schoonheid. Muziek die langzaam sterft en je los doet komen van de dagelijkse realiteit. Dlp 3 is een clearing: je kunt dit stuk gebruiken om zelf ergens afscheid van te nemen, om te rouwen en ruimte te laten ontstaan. Ik weet het: het klinkt wat zweverig maar luister maar eens

Mooie plaat, vooral Dlp3 is prachtig misschien is hij achter een bureau toch wel 10 minuten te lang maar ik denk dat dat als je hem met de ogen dicht en in je bed luistert perfect is! Practhige melodie, brokkelt prachtig af als een sneeuwlawine die zich een weg naar beneden baant.
De reden dat ik 3,5 geef en niet 4 of meer is toch wel het eerste nummer, opzich niet zo'n heel slechte melodie, maar hij gaat gewoon veel te lang door.
En daarvoor is de melodie dan weer niet boeiend genoeg.

Ongelooflijk hoe die 'melodie' in het eerste nummer echt heel moeizaam gaat klinken op gegeven moment, alsof het ontzettend veel moeite kost om uit te speakers te kruipen. En dat wordt steeds erger en erger. Ja, ik snap wel hoe dit raakt. Het raakt mij ook. Heel bijzonder, heel apart. Niet iets dat je dagelijks opzet, dat wel.

En dan moet het tweede nummer nóg beter zijn?

EDIT: Wat een prachtig album dit. Je zou denken dat het vooral symbolisch mooi is, maar de manier waarop die loop afgebroken wordt, de muziek zelf, heeft gewoon echt iets enorm ontroerends. Allesbehalve een vrolijke plaat, ook. Het voelt oprecht treurig hoe die prachtige, volle melodie eindigt in moeizaam gepruttel.

DLP 3 is echt één van de meest ontroerende stukken muziek die ik ooit gehoord heb. Vergankelijkheid vertaald naar klanken.

Ook hier moet Dlp 3 één van de mooiste stukken muziek zijn die ik al heb gehoord.
Zelfs na de afloop van het nummer, blijft de loop nagalmen en heb je even geen zin in andere muziek.

Een quote van Marina Abramovic die dit album wel typeert me dunkt.
"I really like that moment when the performance becomes life itself."

Dit is maar al te waar. Deze Dlp 3 is echt een clearing, zit zelf in een zware periode en deze song geeft me de ruimte in m'n hoofd die ik nodig heb. De mooiste loop uit de reeks...

Kwam dit album onlangs hier op de site tegen en wat ik erover las sprak me wel aan,en dat terwijl ik tot voor kort totaal onbekend was met de naam en muziek van William Basinski.Maar na een aantal draaibeurten bleek dat ik er bepaald niet langs zat met mijn gunstig voorgevoel wat betreft the Disintegration Loops II ; wat een fijn,intrigerend en rustgevend album.
De 'slechts' twee nummers,die beiden qua speeltijd ruim het half uur passeren klonken mij nogal ambient-achtig in de oren (als non kenner dan) en deden mij zo nu en dan denken aan sommige nummers van het Noorse Biosphere.Met dien verstande dat William Basinski in zijn veel langere songs veel meer uitgaat van één muzikaal thema en van daaruit langzaam varieert.
Voor mijn waardering maakt dat allemaal niet zoveel uit want ik vind het alle twee erg boeiend en The Disintegration Loops II is dan ook een album wat ik in de toekomst nog erg veel zal gaan draaien.Plus natuurlijk nog het overige werk van William Basinski gaan uitpluizen.
Deze is alvast erg goed.

Tsja, "loops". Dat is een accurate beschrijving. Ik hoor steeds hetzelfde en niks meer dan dat. Doet me niks en dat loop na loop na loop.

Het is zeker een accurate beschrijving. Ik vind het juist prachtig en het blijft loop na loop na loop meer op me inwerken. Gedachtenstimulerend werkstuk en prachtige plaat!