William Basinski - The Disintegration Loops II (2003)

dit is schiterend. Ik heb er verder geen woorden voor

Dlp 3 vind ik ook een van de mooiste dingen die er bestaan. Dat nummer wil ik gewoon nooit halverwege afzetten, omdat de luisterervaring dan niet compleet is.
Dlp 2.2 is helaas iets minder speciaal, waardoor ik deze nog net geen 5 sterren geef.

DLP 3 is inderdaad de moois evan de hele serie. Die melodie blijft 42 minuten in je hoofd rondspoken terwijl het langzamerhand kapot gaat. het klinkt als een einde aan eindeloosheid en daarna wete je weer dat alles ten einde komt. maar dit omschrijft nog niks, ik kan de daadwerkelijke woorden niet vinden

en ondertussen in mijn top10 alsmede 5*. Misschien niet echt 'liedjesmuziek' maar samen met Steve Reich's Music For 18 Musicians dé meest progressieve muziek die ik ken

Gisteravond dook ik mijn bed in met The Disintegration Loops II, en heb daarbij Dlp 3 afgespeeld.

Tijdens dit 40 minuten durende avontuur heb ik me afgevraagd hoe ik dit ging omschrijven. Als snel kwam me boven water drijven dat ik dit met de zee ging vergelijken. De titel van het album vat eigenlijk al samen waar het over gaat; loops. Loops die oneindig worden herhaald, maar toch langzaam veranderen. De zee heeft een soortgelijk element. Zij produceert golven, en iedere golf is anders. Wanneer Dlp 3 start ga je golf op, golf af. Op de achtergrond klinkt een kabbelend geluid, wat dit is, is nog niet geheel duidelijk. Na ongeveer 10 minuten komt dit geluid sterker naar de voorgrond. Vergelijk het met luchtbelletjes die zich door een muur van water naar de oppervlakte willen persen. De drone golven houden de overhand maar er komen steeds meer luchtbelletjes vrij! Na 30 minuten zijn de golven flink gedesintegreerd. Niet meer heel in ieder geval. Met schokken en korte pauzes gaat het totale geluid voort. Het einde is nog minimalistischer dan het begin. Van de zee met zijn sterke golven is niets meer over. Het verhaal is afgelopen.

mooie omschrijving. Ik zie het zelf anders. Ik kopiëeer een een stuk van een blogartikel van december jl.

(...)
Aan dit rijtje wil ik sinds kort ook het oeuvre van William Basinski toevoegen. Al de hierboven genoemde muziek klinkt organisch; de natuur gaat immers altijd haar eigen gang hoe erg wij ook willen sturen of ingrijpen. Basinski voegt er iets extra’s aan toe; afbraak en wederopbouw in een natuurlijk ritme. Herkolonisatie en extinctie zijn twee normale en beeldbepalende termen in de ecologie. Voor alles wat er dood gaat komt er iets in de plaats: elke voorbije seconde illustreert de volgende. Dit wist hij bij toeval prachtig samen te vatten op The Disintegration Loops wat nog eens keihard benadrukt dat alles tot een einde komt.

Ik kan het moeilijk uitleggen maar dé steekwoorden voor zijn werk zijn wel “organisch” “zeldzaam” maar vooral “impact” doordat het muziek is die je doet berusten in je lot. Ik ben verkocht, al is het maar omdat het voor mij ecologie op cd is. of zoals Kinamuzik.net samenvatte: " een monument voor verval"

5* en een top 10 plaat

Ik vind het mooi dat mensen er zo veel interpretaties op na kunnen houden. Leuk, Nakur

De reden dat ik deze cd een 3,5* heb gegeven is vanwege het feit dat ik nog moeite heb met Dlp 2.2.. Krijgt zeker nog een luisterbeurtje, maar ik weet nu al dat dit nummer het niveau van Dlp 3 niet heeft

Mijn 5* is vrijwel alleen gebaseerd op Dlp 3, aangezien 2.2 natuurlijk onderdeel is van Dlp 2 en niet compleet op dit album staat. Desalnietemin is 42 minuten Dlp 3 een 5* meer dan waard. De melodie is zó mooi dat het pijn doet om het kapot te horen gaan

Eigenlijk is het maar stom dat de Loops niet als één album zijn uitgebracht. Je reinste geldklopperij om €67 neer te moeten leggen voor de serie.

en dan heb je nog de losse DVD van Dlp 1

Ik heb hem voor ongeveer 45 euro gekocht, dus dat valt wel mee. Met name omdat de albums over verschillende jaren zijn uitgebracht.

Alleen de DVD heb ik dan niet, maar goed je kunt niet alles hebben.

Nakur beschrijft hierboven al zo mooi over de opbouw en afbraak. Dat is ook precies wat dit album voor mij doet. Hij bouwt werelden op en breekt ze hierna al dan niet doelbewust weer af, om ze vervolgens weer op te bouwen, en weer af te breken, etc. etc.

Dat maakt dit album buiten een bovenaards mooi sferisch landschap ook een heel dramatische ervaring.
De constante cyclus stopt dus gewoon echt niet. Ja, op deze plaat wel, maar gelukkig weet Basinski het zo lang aan te houden dat het echt tot onder je nagels kruipt, tot diep in je poriën, achter je oogballen. En niet rechtstreeks, dat niet. Hij neemt er de tijd voor. Alsof je vastgebonden ligt en er langzaam een slak op je afkruipt. Je ziet hem aankomen, traag uit de verte, maar je kan er zowat niks tegen doen. Niet dat ik dat in het geval van deze plaat zou willen. Ik laat me wel al te graag overrompelen, of onderdompelen.

De werkwijze van Basinski voor deze serie is ook noemenswaardig. Tijdens het inscannen van oude tapes bemerkte hij dat deze langzaam uit elkaar vielen, en zo steeds meer in kwaliteit achteruitgingen; "The music was dying."
En zo voelt het ook echt. Alsof je naar een langzaam uitstervende melodie luistert, die je na deze ene luisterbeurt nooit meer zal horen. Het lijkt telkens alsof ik aanwezig ben bij een ritueel, een eenmalige performance. Daarom vind ik het ook telkens moeilijk om de muziek te stoppen, alsof je het dan wel eens zou kunnen verliezen. En dat is nou net niet wat ik met dit album wil.
Ik luister hem niet vaak, maar als ik hem luister is het telkens erg bijzonder.

En dan die hoes, die eveneens echt prachtig is en ook de essentie van het album op magische manier weergeeft (natuurlijk mijn eigen interpretatie): Een statige kathedraal die nog probeert boven de wolken uit te komen, maar een dikke zwarte mist begint hem langzaam te omhullen. Alsof het gebouw langzaam mee wordt getrokken richting de onderwereld, of thans een andere wereld. En zo ervaar ik het album ook, alsof ik wordt meegetrokken, langzaam.. maar zeker.

Ik wil je niet des-illusioneren, maar de hoes is ground zero .

Kijk op muMe eens bij deel I van deze serie en klik op het video icoontje. DLP1 met beeld vn ground zero.

En, geen score?

Wat een desillusie Ik was me wel bewust dat hij de platen op heeft gedragen aan de slachtoffers van de elfde van September.
Ik begrijp zijn beweegredenen best om een album (serie) als deze hieraan op te dragen, maar ik laat er misschien toch liever mijn eigen interpretaties op los.
Maar goed dat je het even meldde, en kan ik er dan nog steeds een kathedraal in zien, of is het The Empire State Building ? En zelfs dan nog kan ik mijn hierboven ontsponnen interpretatie hierop best goed projecteren.
En misschien moet ik gewoon even aan het idee wennen. Had er zo een eigen gevoel bij, dat het moeilijk is er ground-zero in te zien. Over een paar luisterbeurten/kijkbeurten weet ik niet anders meer en zie ik het als volkomen logisch

En ik had hiervoor wel een score staan (als mede velen andere albums), maar soms heb ik zo de neiging om in eens al mijn stemmen te verwijderen, om dan weer te plaatsen, en te verwijderen, en te plaatsen. Een constante cyclus

ik vind de video trouwens heel erg mooi. Het heeft iets ontzettend rustgevends, wat echt in een schril contrast staat met wat er in werkelijkheid gebeurd.
Erg goed gedaan.

ziet er interesant uit, is het Post-rock of niet?

Nee. Maar is wel interessant. Interessanter dan post-rock.

Ik heb er gisteren naar geluisterd maar ik vind het heel apart.
Ik weet niet precies wat ik hiervan moet vinden. Ik hoor wel een opbouw, maar toch mis ik iets. Misschien niet echt iets voor mij. Vanavond ga ik nog een keer luisteren, maar voorlopig 3,0*.

Misschien mis je de afbouw

touché

;D

Dat gaat het wel om ja. De afbraak!

hahaha, goed gespot.

Dit wordt mijn eerste kennismaking met meneer Basinski. Een goede introductie, deze plaat?

Om mijn eigen vraag te beantwoorden: ja, dat is het zeker.

Ongelofelijk knap hoe je een uit twee nummers bestaande, 75 minuten lang durende plaat zo boeiend kan maken. William Basinski, nog verder amper een idee wie de man is, is het gelukt. Beide nummers klinken eigenlijk voortdurend hetzelfde (individueel dan), maar toch hou je je aandacht er constant bij. Dlp 2.2 is op het begin even wennen, maar na een minuut of tien zit je echt vast in het nummer en blijf je op een of andere manier toch tot het einde in het nummer. Mooi, erg mooi. Waar het naar klinkt kan ik eigenlijk niet uitleggen, ik kan alleen zeggen dat het mooi is. Dlp 3 is qua geluid mooier, maar wordt halverwege toch niet iets minder boeiend. Begrijp me niet verkeerd, het nummer is een van de mooiste die ik heb gehoord, maar toch zijn 40 minuten erg lang. Je verliest je aandacht er (totaal) niet bij, maar de mooiheid van het nummer gaat eigenlijk een beetje als een nachtkaars uit. Nu zeg ik ''uit'', maar dat klopt eigenlijk niet gezien het nummer geen enkele keer de status van ''dood'' of iets dergelijks bereikte. Misschien was 20 minuten beter geweest voor dat nummer, maar dat is puur persoonlijk. Ik geef deze plaat een dikke en veilige 4*, en de plaat geeft míj ook meteen zin om naar deel I te luisteren van The Disintegration Loops-reeks.

Kijk, naar zo'n soort beschrijving zocht ik.

Overigens zie ik als genre Avant-Garde staan, maar dit is toch ook gewoon electronic, toch?

ja en nee, het is eigenlijk geen electronic, want het is een tape loop. Maar een tape loop is natuurlijk weer geen "normaal" instrument. De basis is dit weer wel.

Dit album is wederom een goed reden om nog eens de discussie over de verschillende genres op te rakelen.

Klopt.

Hoe heeft Basinski deze plaat (en de andere delen) nou eigenlijk in elkaar gezet. Ik las op Wiki dat het namelijk al in 1982 is opgenomen. Ook las ik op Wiki:

In August and September 2001, he set to work on what would become his most recognizable piece, the four-volume epic, The Disintegration Loops. The recordings are based on old tapeloops which had degraded in quality. While attempting to salvage the recordings in a digital format, the tapes slowly crumbled and left a timestamp history of their demise.

Maar ik heb bijv. geen enkel idee wat een tapeloop is.

Sietse?

Heel letterlijk gewoon, een stukje tape dat zich eindeloos herhaalt.

Die letterlijk disintegreerden toen hij ze overzette. Ergo disintegration loops.