Nick Cave and The Bad Seeds - Murder Ballads (1996)

Hoe verzint ie het: een duet met Kylie. En dat pakt dan ook nog eens heel erg goed uit. Hulde !
Verder kan dit album mij iets minder bekoren (m.u.v. de duetten met Kylie en PJ Harvey)

Met de komst van een nieuw album in september ben ik de oude Cave albums weer eens aan het draaien. En wat blijkt ? Dit album waardeer ik eigenlijk toch heel wat meer nu. Het stond altijd wat te verstoffen in mijn kast als zijnde één van de wat minder favoriete Cave albums van mij, maar daar kom ik op terug. Bij deze.

Moeten die gastartiesten hier niet bij zijn?

Vind ik ook: heb ze er bij gezet

Afwisseling van wat hardere nummers met echte ballads. Enkele pareltjes: Henry Lee, Where the Wild Roses Grow en The Kindness of Strangers.

Niet echt mijn favoriet, wellicht wegens te onpersoonlijk en sommige songs een beetje erover.
Wel genoten van de duetten met Kylie en PJ, Stagger Lee en The kindness of strangers

Een "beetje" erover... in mijn ogen een understatement
Maar toch heb ik daar persoonlijk geen problemen mee, ik hou er wel van. Om die reden kan ik vooral O'Malley's Bar en Curse of Millhaven ("O fuck it! I’m a monster! I admit it!") wel waarderen!

Enne... Kylie mag wel vaker dit soort dingen doen, dan krijgt ze er een fan bij!

Nick Cave vind ik zo goed. Ik hou van die agressieve manier van vertellen/ zingen en hoe het toch nog altijd een liefdeslied is. Stagger Lee is geschift en verveelt me nooit en zorgt ervoor dat ik weer zin heb om uit te gaan.

Ik vind dit de beste plaat van Nick Cave die ik ken. Stagger lee is een topper en o`Malley`s Bar ook. Eigenlijk vind ik alle nummers ok. En Kylie Minogue erbij is het leukste wat ze ooit gedaan heeft. Zoals de titel al aangeeft, een plaat vol ballads.

Volledig mee eens. Ben niet zo'n fan van Nick Cave.

Ken verder niks van Nick Cave, maar deze plaat vond ik vroeger wel mooi. Prima duetten ook. 3,5*

Ik heb ergens gelezen dat niet Kylie Minogue zingt maar Kate Bush?

Het is toch echt Kylie.

Donker en ingetogen, en af en toe een wat wilder tussendoortje.
Ik vind het album niet altijd even toegankelijk en vind dit ook duidelijk een geval waar ik echt voor in de stemming moet zijn.
"Murder Ballads" vind ik muzikaal wel goed in elkaar zitten.

Een van mijn favoriete Nick Cave albums. Ik vind geen enkel nummer zwak en ik vind het album behoorlijk toegankelijk, het blijft natuurlijk wel gewoon een nick cave album. Nu het weer kouder wordt en het donkerder is geworden draai ik het weer regelmatig.

Grappig, ben vorige week nog in O'Malley's bar geweest. Vanaf nu zal ik dat cafe toch met een luguber gevoel betreden. Merci Nick. Best een puik album met "The Kindness of strangers" als hoogtepunt.

Die clip van Stagger Lee is echt fantastisch!! Die bewegingen van Nick Cave als hij Nellie Brown nadoet en dan op het einde als alle Bad Seeds beginnen te krijsen door merg en been wanneer de bartender het genadeschot krijgt van Stagger Lee;

Ziek gewoon

Blijft toch wel - samen met Song of Joy - mijn favoriet van deze plaat...

Clip...?!?!?!?

Nou word ik héél nieuwsgierig...!

Grindingly beautiful is O'Malleys bar, Cave is echt een top tekstenschrijver!

Ze kunnen allebei zingen.

Toch een heerlijk album; terwijl Nick het eigenlijk als tussendoortje beschouwde; maar ik vind al het werk van Nick Cave goed, dus kan geen objectieve mening geven.

Ik heb dit album net en het klinkt wel lekker. Als dit als tussendoortje wordt beschouwd van Cave, ben ik toch benieuwd naar zijn verdere werk.

Ik zet iets onder het gemiddelde in op 3,5*

Wat een *** CD. Jammer Nick, je hebt mooi spul gemaakt, maar dit is echt een dieptepunt.

Want?

muzikaal misschien niet het beste van Nick Cave, maar toch is deze cd mijn persoonlijke favoriet van "de kraai".
Toen ik zestien was zag ik deze cd liggen in de cd-collectie van mijn ouders en ik begon ernaar te luisteren uit pure nieuwsgierigheid. Ik was meteen verkocht. Ik introduceerde dit album in mijn vriendenkring waar hij een instant-classic werd. Ik beschouwde Nick Cave in die tijd een beetje als een cultfiguur. Zijn teksten gaan er zwaar over, maar dat apprecieer je, omdat hij nick cave is (net zoals een afgehakt hoofd net dat ietsje meer krijgt in een film van Tarantino).
Mijn persoonlijk hoogtepunt: Stagger Lee. Die beginregels staan echt in mijn geheugen gebrand: " It was back in '32 when times were hard
He had a Colt .45 and a deck of cards
Stagger Lee ".
Pure nostalgie

Ondanks dat de muziek best ok is, mis ik op deze CD de persoonlijke tint van Nick Cave. Het is meer een soort van 'leuk uitstapje', er zit weinig bezieling in. Het laatste nummer (Dead is not the end) vind ik zelfs vreselijk om te moeten horen.
Vrij duidelijk dat dit een tussendoortje is dat bijna als een grapje gemaakt is.

Het zou bij mij op 3 sterren blijven hangen als er niet het meesterlijke 'O'Malley's Bar' op zou staan. Het enige nummer dat wel echt klinkt. (Sorry Nick).

and he will kill you for that !

"And with an ashtray as big as a fucking really big brick
he will split my head in half"

Na een paar luisterbeurten dit in de kast weggezet. Maar nadat ik het nu 'herontdekt heb, blijkt het album toch enkele parels van nummers te bevatten. Beoordeling volgt..

De vraag die de laatste paar dagen constant door mijn kop maalde was, hoe heb ik dit album *%^@# zomaar in mijn CD-rek kunnen laten verstoffen. Toen ik dit voor het eerst hoorde, een paar maanden geleden, snapte ik niet echt waarom sommigen zo lyrisch konden zijn over Nick Cave. Dit was dan ook mijn eerste Cave-album en omdat dit het minst gewaardeerde album van Nick was, dacht ik dat dit een miskoop was en de andere album veel beter zouden zijn.

Nu, na lange tijd dit album niet gedraait te hebben, heb ik het "herontdekt". En er staan zeker niet de minste nummers op. De opener Song of Joy, Stagger Lee met dat gekrijs op het eind (Blixa Bargeld??), Henry Lee met PJ Harvey en Love Creature komen boven de rest uit, maar echt meesterlijk vind ik O 'Malley's Bar ( ). Helaas dat de rest niet zo speciaal is.

4* vooral door O 'Malley's Bar, wat het gemiddelde van de plaat duidelijk omhoog haalt.

Ik wist trouwens niet eens dat Where the Wild Roses Grow die clip van Kylie was, waarin ze met die onbekende (voormij nu niet meer) man een deut zong waarbij zij in het water lag in dat witte jurkje. Enige niet-zeik nummer dat ik van Kylie ken imo.

Ik snap niet dat men dit een minder album vind. Het thema murderballads is hier toch goed uitgewerkt. Ook al is dit als tussendoortje bedoelt klinkt het erg goed. Staat geen slecht nummer op.

Romantiek en doodslag.
Bloed en rozen
Valentijnsdag na een vrijdag de 13de.