Nick Cave and The Bad Seeds - Murder Ballads (1996)

Tussendoortje tussendoortje, een verdomd lekker tussendoortje dan toch! Van het handjevol Cave-albums dat ik in huis heb is Murder Ballads zeker één van de betere, waarbij ik graag een uurtje word ondergedompeld in het macabere universum dat de Australiër hier creëert. "Ballads" maar toch grimmig en wrang genoeg om voor een gezonde dosis opwinding te zorgen, niet in het minst dankzij het potige pianospel waarbij je soms het gevoel krijgt dat de toetsen zonodig moesten gesloopt worden. De grote hit Where The Wild Roses Grow is zeker niet het allerbeste dat Murder Ballads onderdak verleent, maar het heeft wel iets, zo'n duet met een popvrouwtje. Stef Kamil Carlens van Zita Swoon zei overigens ooit dat ie vond dat Nick Cave hiermee z'n ziel aan de commercie had verpand, wat ik helemaal zo niet ervaar. De toppers vind ik hier de wervelwind Stagger Lee, het onheilspellende (maar zijn niet alle songs dat hier??) Lovely Creature waarbij Caves ijzingwekkende gehijg in de kiem wordt gesmoord door de lieflijke "la-la-la-la-la-la-la's" van Katharine Blake en de magistrale, inktzwarte opener. Maar ook het slot is erg genietbaar met het onstuimige relaas van O'Malley's Bar en het erg meezingbare (hoe meer gerstenat er heeft gevloeid, hoe beter het klinkt!) Death Is Not The End.
Om de één of andere reden is Murder Ballads zo'n plaat die ik heel graag in z'n geheel luister, waarbij ik echt opgeslorpt word door de sfeer ervan. Afzonderlijke nummers ervan gaan spelen doe ik gek genoeg bijna nooit. Fijn album!

Zaterdagavond.

Pappa en Mamma zijn gezellig samen op stap.
Oom Nick komt vanavond in huis.
Om op te passen op zijn twee jonge nichtjes.
Hij heeft een groot dik sprookjesboek mee genomen.
Vol met mooie geïllustreerde prenten.

Verhalen zonder een gelukkig einde.
De kleur rood overheerst op de gruwelijke plaatjes.
Angst voor de krokodil onder het bed is totaal verdwenen.
Vanaf nu overheerst de duisternis.
Het laatste hoofdstuk zal vanavond geschreven worden.
Lege pagina’s van een open einde.
Het rood van bloed zal voor opvulling zorgen.

Red Right Hand van Let Love In was de voorbode.
Murder Ballads zou een zoethoudertje worden.
Korte muzikale legendes.
Liefdesverhalen die eindigen in een crime passionel.
Veelal met een vette knipoog.

Het succes van Where The Wild Roses Grow zorgde voor een omkeer.
Nick Cave werd bekender bij een breder publiek.
Kylie Minogue niet als het gelukkige tienermeisje.
Maar in een slachtoffer rol.

PJ Harvey als jaloerse echtgenoot.
Die bewust als zwarte weduwe door het leven wil gaan.
De vermoedelijke relatie tussen Polly Jean en Nick.
Het geeft Henry Lee een wrange ondertoon.

Death Is Not The End van Bob Dylan zal ik blijven zien als een soort van parodie.
Kerstfeest bij de Anonieme Alcoholisten.
Eind van het jaar worden er regelmatig projecten op gestart.
Bekende popmuzikanten die zich zogenaamd in zetten voor een goed doel.
Alleen maar om er zelf beter van te worden.
Zoals wat er gebeurde bij Satellite Of Love van Lou Reed.

Niks tussendoortje.
Geslaagd toetje na het hoofdgerecht Let Love In.

"Murder Ballads" is een donker en dreigend album. Dat wordt versterkt door de manier waarop Nick Cave zijn teksten ten gehoor brengt. Hij vertelt het meer dan dat hij het zingt. Hierdoor worden de liedjes verhalen. Verhalen met donkere, duistere en angstaanjagende thema's. De ene keer wordt het muzikaal begeleidt in diezelfde sfeer, de andere keer hoor je sprookjesachtige muziek. Dat contrast maakt "Murder Ballads" tot een spannende luisterervaring. "Stagger Lee" is een van de eerste hoogtepunten. Ook het samen met PJ Harvey gezongen "Henry Lee" is mooi, vooral vanwege de samenzang. Verrassend is het duet met Kylie Minogue. Alleen deze ballad met Nick Cave is muzikaal interessanter dan haar gehele muzikale carrière. Absolute topper is "O' Malley's Bar". Ruim veertien minuten word ik gegrepen door de intrigerende en beklemmende muziek en dito teksten. "Murder Ballads" is zo'n plaat die onder je huid gaat zitten, intrigerend, meeslepend, verrassend, confronterend en vooral verslavend.

Ik ben bang dat het hem niet gaat worden tussen mij en Murder Ballads. Sowieso staan teksten bij mij altijd op de tweede plaats, ik ga meestal pas naar de teksten luisteren als ik de muziek zelf heb doorgrond. Op aanraden van de comments hier heb ik toch maar even naar de teksten geluisterd, en die zijn (zoals ik inmiddels wel van Cave gewend ben) zeker sterk. Maar het is hier voor mij echt te veel aangekleed met la-la-la's en zwalkend geneurie.
De meest ingetogen nummers hier vind ik de beste, maar ik snak vervolgens naar het contrast van een Janglin' Jack (om maar een voorbeeld te noemen), wat uitblijft. Veel nummers zijn wat mij betreft ook te lang, maar dat heeft meer te maken met het vorige punt. Als je geen probleem hebt met de muzikale keuzes, kun je er waarschijnlijk geen genoeg van krijgen.
Het is zeker geen slecht album (in sommige aspecten waarschijnlijk zelfs een heel goed album), maar simpelweg niet voor mij gemaakt, dus ik ga snel door naar de volgende.

Tussenstand:
1. Let Love In
2. Henry's Dream
3. The Firstborn is Dead
4. Your Funeral... My Trial
5. From Her to Eternity
6. Tender Prey
7. Murder Ballads
8. The Good Son