Marissa Nadler - The Saga of Mayflower May (2005)

Bubbachups, bedankt voor de tip! Inderdaad prachtig album, heerlijk subtiel gitaarspel en waanzinnig mooie stem. Moest het wel even vaker horen voordat het kwartje viel. Maar voor gurige herfstavonden als dit, heerlijk om te draaien

Enne, sxesven? Aanradertje voor jou ook hoor!

Nu je het zegt, sxesven heeft inderdaad nog niet gestemd op dit album!

Daar moet maar even snel verandering in komen dan. Wil sxesven zich hier even melden?

*meldt*

Ik eh, tja, eh, ga 'm dan nú luisteren. Zodra The Milk-Eyed Mender is afgelopen.

Go Sven! Ben benieuwd wat je er van vindt.

Ik moet zeggen: ik ook! Aardig hoog gemiddelde ook. Wellicht staat of valt het natuurlijk bij de stem; Rose Melberg's laatste vond ik bijvoorbeeld absoluut níet te verteren vanwege de stem. Maar we gaan het horen, ik verwacht er aardig wat van. Nu eerst nog 7 nummertjes Joanna.

Een bijeenkomst als deze kan ik natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan.

Marissa Nadler creëert met haar stem een bijna angstaanjagende sfeer die mij doet denken aan de folkzangeressen van weleer. En omdat haar stem niet dusdanig in de hoogte schiet zoals bij dit soort zangeressen wel eens wil gebeuren, vind ik dit een zeer aangename plaat om te beluisteren. Ze haalt als het ware de inspiratie voor haar composities uit de authentieke folk muziek maar geeft er haar eigen eigentijdse draai aan. Voorlopig houd ik het op een bescheiden 4* met een mogelijkheid voor meer.

Hmm, wat grappig! Toen ik dit luisterde zat ik te denken aan een vrouwelijke Nick Drake Gaat misschien wat ver, maar dat spookte wel door mijn hoofd.

Fijn plaatje. Ik kan me an sich goed vinden in wat er eerder gepost is, hoewel ik voorlopig niet met meer dan vier sterren wil gaan smijten. Daarvoor vind ik het songmateriaal voorlopig nog niet pakkend genoeg, maar daar staat tegenover dat dat misschien een paar luisterbeurten nodig heeft; ik zal de plaat er dus niet op afrekenen. Nadler heeft in ieder geval een aangename stem, die af en toe een beetje richting Josephine Foster gaat. Muzikaal klinkt het allemaal inderdaad wat traditioneler, en soms zelfs vrij standaard, maar er zitten wel degelijk een paar erg mooie arrangementen in deze plaat verstopt. De 'angstaanjagende sfeer' die Paul noemt vond ik ook zeker erg merkbaar; in dat opzicht moest ik regelmatig denken aan Vashti Bunyan's laatste, Lookaftering, die ook wegluistert als een koude winter - maar wel één waarin het goed vertoeven is. In ieder geval, fijn plaatje dus. Bedankt voor de tip, friek en Bob! 4*

Later een wat langer verhaal.

Je zou zelfs van een lugubere sfeer kunnen spreken doordat haar teksten doorspekt zijn met haar fascinatie voor moordverhalen en andere gruwelijkheden. Hier een veelzeggend fragment uit een interview met haar:



Het is voor mij vooral dat contrast tussen schoonheid en gruwelijkheden dat haar muziek zo wonderlijk mooi maakt. Met haar prachtige stem en gitaarspel (wordt vaak over het hoofd gezien, maar ze is een fantastische gitarist) en de melancholische sfeer die ze daarmee tot leven brengt, weet ze zelfs de meest huiveringwekkende moord- en verkrachtingsverhalen als een romantische, sprookjesachtige mythe te brengen.

Voor mij is The Saga of Mayflower May één van de absolute hoogtepunten van 2005 geweest. Mijn toenmalige 4,5* zal ik alsnog met een halve ster moeten verhogen.

Calico staat al een tijdje op repeat hier. Geweldig!

Volle 5 sterren van mij, wat een fantastisch mooi album is dit Gauw achter haar andere aan!

Fantastisch album inderdaad. Under an old Umbrella en Calico kende ik al, natuurlijk geweldige nummers, maar de rest van de nummers zijn minstens net zo mooi. De zang, wat me soms doet denken aan de stem van Hope Sandoval/Mazzy Star, sluit perfect aan op het wat mysterieuze gitaarspel van Marissa Nadler. Ik zet voorlopig in op 4,5 met kans op meer.

Ik was begonnen bij 4* maar dat blijkt al snel te weinig. Maar snel verhogen naar 4.5. Wat een sfeer weet deze dame neer te zetten. En daarbij zijn de melodien en zanglijnen hier erg herkenbaar, origineel en niet voor verveling vatbaar (vergeleken met de iets mindere voorganger). Sterk!

Wat een leuke platen je toch allemaal leert kennen via MuMe, na Sufjan Stevens Illinois deze van Marissa Nadler, een topplaat.

Toch een aantal keer gedraaid voordat het kwartje viel, echt hele mooie muziek. Vooral Calico vind ik een heel erg mooi nummer. Laat ik maar eens beginnen met 4 sterren .

Bij deze nog even Koen bedanken voor de tip. Ik heb vele prachtige stemmen mogen ontdekken de laatste tijd, maar die van Marissa Nadler slaat werkelijk alles. Jonsí kan zowaar héél misschien wel van de nr.1 positie afgestoten worden...

Overigens is er wat vreemds aan de hand met mijn tracklisting, zo heet Horses and Their Kin bijvoorbeeld Highway Song, en is de volgorde anders, maar dat kan ik natuurlijk zelf wel corrigeren..

Marissa Nadler geeft me het gevoel alsof ik in een herfstig bos in de Romantiek rondloop ofzo... Haar teksten in combinatie met haar, laten we gerust zeggen, engelachtige stem en gitaarspel zijn fantastisch en fascinerend. Eén van mijn favoriete albums.

Ik heb trouwens een andere hoes, een paarsige, die ik persoonlijk een stuk mooier vind.

Under an old umbrella

Dat is inderdaad een prachtig nummer!
Enorm onheilspellede sfeer ook, zoals de hele plaat eigenlijk.

haar beste album vind ik. favorieten zijn Yellow Lights en (vooral) My Little Lark. hm zo betoverend

De zang is prachtig, maar het gitaargepingel wordt na een paar nummers toch wel enigszins irritant. Anders hadden er nog wel meer sterren in gezeten.

Heerlijk warme melangolische zang.
Af en toe als haar zang springt, dat is precies mijn ding, zeg maar soort van arabisch getint is het af en toe.
Ze weet ook echt sfeer te scheppen in combinatie met haar gitaarspel.

Ben ik het volledig mee eens!

Deze muziek doet mij iets teveel aan Joan Baez denken en dat is niet het beeld wat ik erbij wil hebben. Het klinkt een beetje als oude hippiefolk muziek met verloren idealen. Echt onaangenaam is het natuurlijk niet, maar namen als Lisa O Piu of Mariee Sioux weten mij veel meer te raken en zetten mij met beide benen visueel in de natuur en rust. De liedjes zijn te dik omkleed met acoustische gitaar dat ik vaker en beter heb gehoord. Daar waar ze verschillende elementen aan toevoegd krijgt het al meteen meer zeggingskracht. Vooral op het eind en Horses and Theri Kin in het bijzonder zijn daar een goed voorbeeld van.

Ik heb net (eindelijk) een gitaartab gemaakt van Under an old umbrella, die was nog nergens te vinden op het net. Binnenkort staat-ie als het goed is op ultimate-guitar.com, wie niet wil wachten kan ook even een pm sturen.

Et voilà

Pardon, niet arabisch, eerder Iers ofzo.

Van Marissa Nadler heb ik intussen heel wat platen en cd's maar deze ontbrak nog. Dus toen ik hem zag toch maar meegenomen.
De eerste plaat van Marissa Nadler heb ik ooit nog gewoon kunnen downloaden en ontdekt via Sharron Kraus, Beide folkartiesten prezen hun platen aan vol bewondering voor elkaar.
Die eerste plaat was spookachtige folk, prachtig en ergens tijdloos. Dat kan ook van dit tweede album gezegd worden. Het lijkt of er een onontdekte parel uit de jaren 60 is opgedoken. Maar ze past wel in het rijtje van andere zangeressen die opkwamen na 2000.
Marissa Nadler is minder eigenzinnig dan collega's als Joanna Newsom of Josephine Foster, haar donkere, doorleefde sopraan nestelt zich wat tussen tijdgenoten als Hope Sandoval en Chan Marshall en ook genoemd worden folkies uit de jaren 60 als Vashti Bunyan of Mimi Farina.

Op deze 11 nummers zijn haar arrangementen eenvoudig, meestal met alleen haar 6/12-snarige gitaar en af ​​en toe een vleugje orgel, ukelele of fluit als begeleiding.

De titel 'the saga of mayflower may' doet vermoeden dat het album over Mayflower May zal gaan, maar
de betekenis van haar voor deze liedjes is onduidelijk. Marissa Nadler heeft May, die ook een paar keer in de songteksten van Ballads of Living and Dying verscheen, eerder beschreven als een eenzame oude vrouw van vervaagde schoonheid. En hoewel May nooit bij naam wordt genoemd in een van deze liedjes, is het misschien de bedoeling dat May als verteller wordt gezien in nostalgie, zoals in de openingsscène "Under an Old Umbrella" of het meeslepende "Calico".

Marissa lijkt wat zelfverzekerder op dit album dan op haar debuut, ook iets ontspannender. De onderwerpen blijven altijd wel melancholisch, soms zelfs depressief, gebroken relaties, liefdesverdriet, gemis, soms bijna wat murder ballads, geheel in de Britse stijl en dat is toch wel knap als Amerikaanse. Want ze ziet er lieflijk uit, klinkt ook lieflijk maar vergis je niet, regelmatig deelt ze tekstueel een klap uit.

Een prachtig album, de eerste albums van Marissa zijn zo wie
zo bijzonder goed en uniek, minimaal , bijna kaal, maar daardoor zeer intens.
De meer actuele Marissa blijft mooie muziek maken, maar de jaren 60 folk is dan wat meer ingeruild voor 'chhamber folk' en dat klinkt ook weer mooi. Maar wel anders.

Trouwens de hoes i van de vinyl versie (volgens mij geheel niet meer te verkrijgen), de cd versie is bijna hetzelfde, enkel in het midden is geen plant/bloem te vinden maar een portret van Marissa zelf. Het is maar wat je liever hebt,