Miles Davis Quartet - Miles Davis Quartet (1954)

Lekker relaxed, swingend jazzplaatje. Geen uitschieter, maar gewoon genieten voor de liefhebbers.

ideale zondagmorgenmuziek uit de tijd dat er nog maar 36 minuten op een cd paste.

Op een Lp.. duurde nog minstens 26 jaar voor de cd om de hoek kwam kijken.

Ja deze is eerst op LP verschenen, CD waar maar 36 minuten op paste zijn er overigens niet geweest.
Maar wilbur vergist zich gewoon.

Wilbur vergist zich nooit. De "CD" staat voor chroom dioxyde, uitgevonden door Norbert of Norman Cox, dat weet ik niet zeker, maar in ieder geval rond 1955. De tapes konden in het begin inderdaad 36 minuten muziek bevatten en hadden een veel beter geluid dan de normale banden. Later is cd ook gebruikt in gewone cassettebandjes. Totdat die andere cd (compact disc) alles verdrong.

Het staat uitvoerig beschreven in het boek "Gemiste kansen" van prof C.Seedorf op pagina 111.

Sodeju, dit klink echt alsof je in een tijdmachine bent gestapt. Naar hedendaagse standaarden wat kneuterig, maar het swingt wel lekker. In al zijn oudbollige eenvoud erg genietbaar.

Volgens mij is het eenvoudige maar schijn bij Davis. Ook hier is veel vernuft waar te nemen. Zelf heb ik een voorkeur voor de wat drukkere jazz, maar de kalmere Davis is een gezonde uitzondering.

Bij Miles Davis - Miles Davis Quartet:

Met: Miles Davis (trompet); Horace Silver (piano op 5, 6, 7 ); John Lewis (piano op 1, 2, 3 ); Charles Mingus (piano op 4 ); Percy Heath (bas); Art Blakey (drums op 5, 6, 7 ); Max Roach (drums op 1, 2, 3, 4 )

Van de oorspronkelijke reeks 10"-lp's die van Davis zouden worden uitgebracht op Prestige. Het materiaal werd opgenomen in mei 1953 (het kwartet met Max Roach) en maart 1954 (met Art Blakey).
Die laatste, met ook Horace Silver op piano, zijn de meest enerverende op deze fijne, maar niet bijzonder cruciale plaat. De tracks van deze plaat werden later in iets andere volgorde (en met een extra track) heruitgebracht als Blue Haze (1956).

Met Miles Davis (trompet); David Schildkraut (altsax op 1 ); Horace Silver (piano op 1, 2, 3, 5 ); John Lewis (piano op 6, 7, 8 ); Charles Mingus (piano op 4 ); Percy Heath (bas); Kenny Clarke (drums op 1); Art Blakey (drums op 1, 2, 3, 5 ); Max Roach (drums op 6, 7, 8 )

Heruitgave van Miles Davis Quartet (1954) met daarbij de toevoeging van ‘I’ll Remember April’, met David Schildkraut op altsax. Alle andere opnames zijn dus met een vierkoppige band. Hoewel Schildkraut geen saxofonist is waarvan het zweet in je bilnaad komt te staan (hij klinkt hier als een wat bedeesde Art Pepper) is hij een welkome toevoeging aan het kleurpalet. Verder een half uur alleen de koele, droge toon van Miles Davis kan de aandachtspanne nog wel eens te veel belasten.

De oudere sessie, met John Lewis op piano en Max Roach op drums, stamt uit mei 1953. Misschien omdat Prestige niet genoeg oefentijd gaf aan de muzikanten, misschien omdat Davis zelf nog te veel met zichzelf worstelde in die periode, hoe dan ook: de muziek is aardig, maar niet al te urgent. Het volstaat om het duo ‘Tune Up/ When the Lights Are Low’ te vergelijken met de versies die Davis een paar jaar later zou opnemen met zijn klassieke kwintet met Coltrane, duidelijk veel vitalere opnames.

Leuk is wel dat Charles Mingus de plek op de pianokruk overneemt van Lewis op ‘Smooch’, ook door hem meegeschreven. Het contrast (en de samenloop) tussen de vroege stijlen van Davis en Mingus is duidelijk hoorbaar, interessant voor fans van beide heren.

Horace Silver zorgt op de overige tracks (uit maart 1954) voor iets meer sjeu. Hij had een soulvolle, krachtige pianostijl die overdadig kan overkomen, maar zijn invloed op de ontwikkeling van Miles Davis wordt eigenlijk onderbelicht. Desondanks staan de beste opnames die ze samen maakten waarschijnlijk op andere platen. Het van onderhuidse spanning zinderende ‘Blue Haze’ is terecht het titelnummer, want veruit de beste opname op dit album.
Verder zoals hierboven al gezegd, geen plaat die de aandacht trekt, of die stoort op de achtergrond.

Mooi bericht weer Sander! Dit was inderdaad niet echt de meest interessante periode van Miles. Duidelijk voorbeeld dat je met drugs niet altijd beter gaat spelen in ieder geval.

Anyway, ga zo door! Nog maar een stuk of 100 Davis platen te gaan

Hahahaha
We zien wel hoelang het leuk blijft.

Over een plaatje of 2 gaat het niveau opeens flink omhoog, als we de gemiddelde scores mogen geloven. Bizar mediocre start van een toch wel grootse carrière heeft deze Miles Davis gehad destijds. Of werd het toen hoger gewaardeerd dan nu in retrospect?

Mmmmm nee ik geloof niet dat deze platen enorme sucessen waren destijds. Miles had echt wel een beetje een creatieve dip. En Prestige droeg ook niet echt bij aan artistieke creativiteit of originaliteit.

Inderdaad, de meeste stukken die ik erover heb gelezen noemen zijn optreden met Monk op het jazzfestival in Newport in 1955, en vervolgens zijn eerste werk met het 'first classic quintet' als zijn doorbraak (althans bij het jazzpubliek).
Davis zelf noemt in zijn boek de opnames voor 'Walkin'' (1954) als het moment waarbij hij begon te merken dat de waardering voor zijn werk begon toe te nemen. De gelijknamige lp is een van de eerstvolgende op mijn lijstje trouwens.

Betreft dit precies dezelfde opnames of hebben ze deze opnieuw ingespeeld voor het Blue Haze-album?

jerome988 het zijn precies dezelfde opnames: rond 1955 raakte een nieuw (langer) lp-formaat in zwang, en werden de meeste vroege lp's van Davis opnieuw uitgebracht met wat knip- en plakwerk om de lp's op te vullen. Blue Haze is zo'n heruitgave, feitelijk bovenstaande plaat met een extra nummer erbij gepropt.