Mark Lanegan - Imitations (2013)

Dit is ook wel een aardige 'imitation'. Had zo op het album gekund

YouTube - Mark Lanegan - Satellite of Love - Mon 4 November 2013 - The Queen's Hall, Edinburgh

Ik denk zelfs dat deze versie een aantal nummers van het album met gemak overklast!
Mooie versie, mooie ode aan Lou Reed.

Live in Utrecht:

Pretty Colors

You Only Live Twice

Bij Mark Lanegan lijkt het wel een beetje of magere hein met de zeis hem op de hielen zit, zo productief is hij de laatste tijd. Bij dit Imitations zijn er ook wat limitations, m.n t.a.v zijn stem. Niet alle nummers lenen zich voor zijn vocale bewerking en ik vind hem soms ook wat onnatuurlijk klinken in vergelijking met de albums die hiervoor zijn uitgekomen. Daarnaast vind ik zelf niet alles bij hem passen. Flatlands opent veelbelovend, omdat het in sfeer en klank dicht bij hem blijft, maar eigenlijk gaat het vanaf daar al meer en meer verder van diezelfde sfeer en klank afstaan. Voor mij zijn minste plaat tot nu toe.

Ben normaal niet voor coveralbums maar Lanegan blijft toch wel een unicum qua toonzetting. Hij zet sommige nummers helemaal naar zijn hand (stem) en maakt hiermee een echte herfstplaat wat mij betreft, dus later op het jaar nog eens bovenhalen deze. Alleen Elégie Funèbre is een misser van formaat.

En wederom - de titel van de plaat zegt het al - een coverplaat van en door Lanegan. De opener Flatlands is van een stemmige fraaie eenvoud. De stemmen van Wolfe en Lanegan contrasteren op een mooie manier met elkaar. She's Gone is dan weer net een slag minder. Deepest Shade, een song van The Twilight Singers waar Mark ook mee heeft getourd en samengewerkt beklijft ook al niet echt. Zo sleept de plaat zich voort en gaat de beste man meer voor een sfeervol geheel waar maar weinig variatie in valt te bekennen dan dat er een verassende invalshoek is. Wellicht wat meer uptempo songs had de plaat goed gedaan, nu blijft het behelpen en kan de schijf mij maar zelden boeien. Flatlands en Pretty Colors vormen voor mij de beste songs van het album die voor de rest geen indruk maakt. Voor mijn gevoel een wat gemakzuchtig tussendoortje en dat is jammer.

Tussenstand:

1. Whiskey for the Holy Ghost
2. Field Songs
3. The Winding Sheet
4. I'll Take Care of You
5. Blues Funeral
6. Scraps at Midnight
7. Bubblegum
8. Imitations

Geschreven door Neil Sedaka en onder andere uitgevoerd door The Carpenters, maar dat terzijde. De wijze waarop Solitaire door Lanegan wordt uitgevoerd is van een prachtige schoonheid. Breekbaar en intens, hier kun je toch geen weerstand tegen bieden. Vreemd dat Lanegan hierna een flauwe vertoning maakt van Mack the Knife, het contrast is zo groot. Dat neemt niet weg dat Solitaire met terugwerkende kracht een schot in de roos is gebleken.