Mark Lanegan - Imitations (2013)

Lanegan blijft een bezige bij. 4AD/Beggars Banquet is verlaten en ingeruild voor Vagrant, en de eerste release op dat label is een plaat met covers van o.a. John Cale, Bobby Darin, Nancy & Frank Sinatra, Nick Cave, Hall & Oates, Patsy Cline en Gérard Manset. Lanegan weet doorgaans toch wel z'n eigen draai aan andermans materiaal te geven. Benieuwd of dat nu ook weer gelukt is.

Lanegan zelf zegt het volgende over "Imitations":

We hadden natuurlijk "I'll Take Care of You" al, dit lijkt (niet alleen qua artwork) een soort van vervolg daarop.

Nu al een opvolger van het geweldige 'Blues Funeral'? Dat is snel.
Ik ben er alleszins niet rauwig om, weer een album om naar uit te kijken! Hopelijk is hij van dezelfde kwaliteit als zijn voorganger.

Heb Lanegan altijd erg kunnen waarderen, maar gek genoeg doen de Mark Lanegan Band albums (Bubblegum en Blues Funeral) me niet zoveel. Ik hoop dat hij met dit album weer teruggrijpt naar de kalere sound zoals die ook op I'll Take Care of You is te horen. In ieder geval goed nieuws dat de beste man weer actief bezig is met muziek maken!

Was die dat niet dan? Het ene na het andere album komt er van hem uit.

Klopt, je hebt gelijk. Ik bedoelde eigenlijk dat hij tussen Bubblegum en Blues Funeral niks heeft uitgebracht onder zijn eigen naam, maar hij heeft natuurlijk met Isobel Campbell het e.e.a. gedaan, The Gutter Twins, nog een handjevol gastoptreden en live-tours, dus hij was inderdaad wel degelijk actief bezig!

Oh oke ik dacht al. Wat mij betreft mag die materiaal blijven uitbrengen krijg er geen genoeg van. Alleen die laatste met Duke Garwood zet ik nog niet zo heel vaak op.

hee grappig een cover van gerard manset nr 11, aardig onbekend doch zeer mooi.

I'm Not The Loving Kind is ondertussen hierrrr te streamen. Toch weer totaal anders dan alles wat hij eerder uitbracht, qua stijl duidelijk geen vervolg op I'll Take Care of You.

Lanegan als crooner.

dadelijk een ff luisteren op flac

Voor de volledigheid

01. Flatlands (Chelsea Wolfe)
02. She’s Gone (Hall And Oates)
03. Deepest Shade
04. You Only Live Twice (Nancy Sinatra)
05. Pretty Colors (Frank Sinatra)
06. Brompton Oratory (Nick Cave)
07. Solitaire
08. Mack The Knife (Bobby Darin)
09. Im Not The Loving Kind (John Cale)
10. Lonely Street (Patsy Cline)
11. Elégie Funèbre (Gérard Manset)
12. Autumn Leaves

Voor Mark zal ik altijd wel een zwak houden. Het is een gast die maar bezig blijft en overal opduikt. Soms niet meer bij te houden en zo heb ik Black Pudding van eerder dit jaar nog niet eens beluisterd.
Komt nog wel eens, voorlopig eerst maar deze covers.
Zoals altijd gevaarlijk maar ik denk dat hij het er niet zo beroerd vanaf brengt. De sfeer van de nummers past goed bij zijn eigen stem en als je van z'n stemgeluid houdt is er niet zo veel aan de hand.
We hoorden hem met Isobel al van de wat lieflijker kant dus dat we dat hier ook doen is niet zo verrassend.

Imitations is een prima nummer: uiterst geschikt voor een overgang naar de herfst die zich ongetwijfeld snel zal gaan vertonen.
Je voelt de zomer nog nagloeien maar de weemoed van de herfst doet z'n intrede en zo komt dit album op me over. En covers? Alsof ze voor hem persoonlijk geschreven zijn (zo'n You Only Live Twice is toch prachtig in deze versie!).
Laat alleen het Franstalige maar achterwege (Elégie Funèbre. Het blijft tenekrommend als je het niet goed kan.

Niet ruig, niet stekelig, gewoon lekker.......

Ik had bij I'm Not The Loving Kind al een flinke Tom Waits vibe en deze zit dus over het hele album. Lanegan is vanwege zijn stem al vaker vergeleken met Waits, maar nu gaat hij net als het oudere werk van hem de crooner-kant op. Inderdaad een echte herfstplaat. Opener Flatlands met de prachtige violen is al gelijk een favoriet.

Hoezo volledig?

01. Flatlands (Chelsea Wolfe)
02. She’s Gone (Hall And Oates)
03. Deepest Shade (The Twilight Singers)
04. You Only Live Twice (Nancy Sinatra)
05. Pretty Colors (Frank Sinatra)
06. Brompton Oratory (Nick Cave)
07. Solitaire (Andy Williams)
08. Mack The Knife (Bobby Darin)
09. Im Not The Loving Kind (John Cale)
10. Lonely Street (Patsy Cline/Andy Williams)
11. Elégie Funèbre (Gérard Manset)
12. Autumn Leaves (Andy Williams)

Heb je soms een aversie tegen Andy Williams?

Arme Andy is het slachtoffer van een snelle copy-paste

Bij veel andere artiesten had ik niet echt warm gelopen voor een cover album.
Mark Lanegan doet het en (ja, ik heb zeker een zwak voor zijn stem) en het is toch weer een aardige plaat geworden. Zoals verwacht niet behorend bij zijn beste werk maar weer een vermakelijk tussendoortje.
Minpuntje, het Amerikaanse Frans van Elégie Funèbre...

Weet niet of meer mensen het opvalt, sinds Lanegan clean is, is het rauwe randje van zijn stem een aardig stuk minder geworden!

hotseklots wat een heerlijk luistercdtje

Wat een mooi album zeg...

jaar van de coveralbums, eerst scott matthew nu lanegan en moet toch zeggen dat ik dit eindelijk weer is een goed album vind van meneer lanegan. lekker sfeertje en t frans stoort mij niet Aero.
verder wel een zeer mager jaartje maar dat zei ik vorig jaar ook al. de beste ontdekkingen komen uit eind jaren 60 ook al spit ik me suf in nieuwe releases.

Hier kan ik weinig mee. Ja, zijn stem is altijd goed, weet ergens wel te raken. Maar nee, deze nummers mag hij van mij gewoon lekker onder de douche zingen. Desnoods in bad.

kijk waar zo'n coveralbum dan voor een beroepsspitter als ik goed voor is om andere platen te ontdekken. 3 nummers van andy Williams maakt mij wel nieuwschierig en verdomd prachtig deze
Andy Williams - Lonely Street (1959)

Wat een opluchting dat er op dit album teruggegrepen wordt naar de instrumentatie van de Sub Pop/Mike Johnson periode! Lanegan's laatste twee albums waren toch niet je dat voor mij. Blues Funeral was zelfs ronduit teleurstellend. Gelukkig geen drummachines en flauwe discodeuntjes op Imitations...

Wat een prachtige uitvoeringen van 'Brompton Oratory' en 'Autumn Leaves', trouwens!

Knap gedaan van de man met de mooie stem. Mark heeft de crooners uit zijn jeugd op plaat gezet. Voldoende eigen interpretatie om de hele cd te boeien. Die stem hè.

ik verhoog dat verdiend deze cd

Autumn leaves is overigens niet van Williams, maar begin jaren 50 al vertolkt door o.a Jo Stafford, en was 'n vrije engelse vertaling van les Feuilles mortes, bekend geworden door Yves Montand.
YouTube - Jo Stafford - Autumn Leaves

Eigenlijk wordt deze plaat steeds beter! En ondanks mijn eerdere commentaar van "tussendoortje" zou ik het niet eens zo erg vinden als hij nog zo'n plaat lanceert. Het "croonen" gaat hem erg goed af, maar dat was geen verrassing.

De plaat maakt nieuwsgierig naar de originelen, die ik lang niet allemaal ken. Wel direct Chelsea Wolfe opgezocht, haar originele versie van "Flatlands" mag er zeker ook zijn!

Als ik zo vrij mag zijn, ga zeker het hele album beluisteren. Erg mooi.

Ben er aan begonnen maar het lijkt er op dat één nieuwe plaat alweer ideeen heeft gegeven voor de volgende aankoop! Inderdaad mooi.

Ik vind Lanegan goed te pruimen, maar bij deze plaat kwam het woord "snurk" toch wat vaak in mijn gedachten op. Ik denk niet dat ik hier meer dan 2 luisterbeurten aan ga geven

Mark heeft een prachtige stem, vergelijk deze aub niet met het overdreven gebrom van Waits. De keuze op dit album is niet altijd even gelukkig. Zelfs Elvis kon niets van Solitaire van Neil Sedaka maken. Ook deze versie van Mark is niet best. Het Frans van Mark is tenenkrommend. Gelukkig staan daar wel enkele geslaagde nummers tegenover. Dit, plus die stem, maakt dat ik dit album toch 3.5 geef.,