The Doobie Brothers - What Were Once Vices Are Now Habits (1974)

Dit is een echte rock album van de Doobies.
Niet slecht maar zeker niet hun beste album .
Eyes of silver en Black Water zijn denk ik de meest bekende nummers op dit album.
3,5*

allermooisste nummer van de doobies op dit album: Daughter of the sea

Beetje onbekende cd in Nederland, hoewel toch ook met hits.

De band had echt moeten doorbreken in Nederland, net als The Eagles in dezelfde periode, maar het bleef achterwege.

De rock van deze Amerikaanse band, uit Californië stammende Doobie brothers is aangenaam en zonder verloochening van de oorspronkelijke roots. Je hóórt het Zuiden er in doorklinken.

Behoorlijk stevig maar uiteraard zelden over de schreef. Er staan maar liefst drie singles op, alle grote hits in Amerika, Black water, Eyes of silver en Another park, another sunday.

Daarvan vind ik het gevarieerde Black water nog het aardigst. Maar eens met mijn voorganger Boets 11, Daughter of the sea is het mooist. Deel uit makend van een prachtig slot, ook met Flying cloud.

Net als bijvoorbeeld een band als Chicago, heeft de grote massa in de lage landen weinig oog (eigenlijk oor) gehad voor een klasse-band als de Doobie brothers. Getuige ook het aantal stemmen en berichten hier . Terwijl aan de andere kant van de oceaan er miljoenen platen van over de toonbank gingen (méér dan 30 miljoen).

Jammer, er is namelijk helemaal niets mis mee, met die prachtige Doobies periode 1971-1975. Hopelijk komt er ooit nog een inhaalslag.

De gitaarpicking in Spirit deed mij overigens opeens denken aan de kenmerkende stijl van Fleetwood mac gitarist en Californische buurman Lindsey Buckingham.

Hoewel deze cd uit 1974 komt en Buckingham al vanaf 1973 op de zijn bekende wijze 'tokkelt', denk ik toch ook dat de Doobie brothers qua spel tot één van zijn favoriete bands zal horen. Ach Amerikanen onder elkaar, hé

Alweer een goed album van deze Doobie Brothers.
Wat onbekender gebleven in Nederland, maar doet toch nauwelijks onder voor The Captain And Me en Toulouse Street.

Allerhande soorten rock worden hier weer aan elkaar gesmeed tot goede en beklijvende songs in de Amerikaanse stijl.
Het werkelijk prachtige Daughter Of The Sea is het mooiste, gevolgd door de (Amerikaanse) hits Eyes Of Silver, Another Park, Another Sunday (lekker op een bankje in het park op een mooie lentemiddag) en Black Water (ook weer zo heerlijk voortkabbelend).
Ook de afsluiter van kant 1 (Road Angel) en van kant 2 (een rustig zwevende Flying Cloud) zijn grote klasse.
De start is misschien een klein beetje moeizaam met Song To See You Through en Spirit, maar vanaf Pursuit on 53rd Street word je meegezogen.

Blijft een van de belangrijkste Amerikaanse rockgroepen van de begin jaren 70, deze Doobies.
Op vinyl en 4 sterren.

Dacht eerst dat op basis van de hoes het op een live album zou gaan, maar is dus niet het geval. The Doobie Brothers doen hier wat ze ook al op Toulouse Street en The Captain and Me doen, blijk geven van goed vakmanschap. Rustige akoestische nummers wisselen de typische doobie rock 'n' roll af. Als er al wat gezegt kan worden, waardoor dit album zich iets meer onderscheid van de eerder genoemde, is dat er misschien wat minder nummers op staan die geheel op zichzelf staan zoals een Black Water. Maar muzikaal steekt het allemaal goed in elkaar.

Het album bevat wel een aantal aansprekende nummers, zoals Pursuit on 53rd St., Black Water en Eyes of Silver. Black Water staat ook op de prima verzamelaar (Best Of) die ik bezit. En eigenlijk heb ik daar wel genoeg Doobies aan. Niet dat dit een slecht album is, integendeel, het is soms wel wat veel van hetzelfde.
Album staat in de jaarlijst 1974 van Oor op een gedeelde 46e plaats,
3,5*

Het is 1974, wat lichte funk-invloeden doen hun intrede, enkele blaasinstrumenten worden toegevoegd en de sound klinkt wat 'voller'. Wat gebleven is; de samenzang, de lichte Southern Rock elementen en de wat vlakke maar doeltreffende zang van Johnston. Wat the Doobies in veel zaken zo onderscheidt van 'vakgenoten' is de herkenbaarheid en de vele muziekstijlen die men eigen weet te maken. Noem het The Doobie cocktail of iets dergelijks maar ik ken maar weinig bands die als The Doobie Brothers klinken. Is dan ook alles direct goed? Neen, veel platen zijn wisselvallig van aard hoewel elke schijf wel een aantal juweeltjes bevat. Dan dit album;

Song to See You Through is een aardige opener, de blaasinstrumenten geven de song wat extra cachet.

Spirit steekt vernuftig in elkaar, het country element stoort mij echter teveel, alsof de cowboylaarzen van stal gehaald moeten worden, nee dit genre blijf ik vreselijk vinden.

Vlotter van aard is Pursuit en het is zo'n typische Doobies song. swingend, afgemeten en met catchy zanglijnen.

De vreemde eend op dit schijfje vormt Black Water, het akoestische getokkel neemt je al meanderend mee over de Mississippi, een fraaie track en wat mij betreft een van de beste nummers van deze schijf.

Eyes of Silver; wederom vormen de blaasinstrumenten een belangrijk detail, an sich is het geen slecht nummer maar de song komt bij mij nooit geheel tot leven. De riff is trouwens wel fijn te noemen.

Road Angel, beetje zelfde laken het pak, niet slecht maar het geheel sleept wat mij betreft te lang aan. De percussie en de gitaarsolo die halverwege het gevecht met elkaar aangaan is wel fraai te noemen.

You Just Can't Stop It vormt voor mij een van de beste tracks op deze schijf. Het funky karakter en de blazerssectie maken dit tot zo'n typische song die men alleen maar in de jaren 70 kon schrijven. Niet zo vaak genoemd als favoriet bij liefhebbers maar ik kan er geen genoeg van krijgen.

Een niemendalletje is Tell Me. Relaxed van aard maar weinig verheffend met een eenvormig refrein.

Down in the Track, de rocker op deze plaat en aardig gedaan, een paar gitaarsolo's geven het nummer een meerwaarde, een typische Doobies song. Degelijk uitgevoerd.

Another Park is meer laidback van aard en ademt een Westcoast sfeertje, de titel van de song doet zijn naam eer aan, een leuk nummer.

De percussie in Daughters of the Sea trekt de aandacht, in dit nummer komen de heren wat ambitieuzer uit de hoek, fijne tempowisselingen en overgangen en men haalt het beste in elkaar naar boven.

Het gitaargetokkel in Flying Cloud is aardig gedaan maar kan niet verhullen dat deze song een flauwe afsluiter vormt van deze plaat.

Zo vormt What Were Once Vices Are Now Habits een hele degelijke schijf met een rits prima songs maar helaas ook een aantal titels die weliswaar degelijk zijn maar ook wat gezichtsloos aan je voorbij trekken.

Na hun absolute magnum opus The Captain and Me komt dan dit album. Heb het idee dat het een beetje een ondergewaardeerd album is. Wat jammer ware want gewoon uitstekend. Eyes of Silver en Black Water, een song met een geheel eigen sfeer. Zie de boot al varen over de Missisippi river. Fraai nummer. Maar eigenlijk staat ook dit album vol met fraaie songs die gewoon sterk zijn. Een mening nietwaar. Daarbij kunnen the Doobies bij mij eigenlijk niks fout doen. Een band welke eigenlijk veel groter had moeten zijn dan dat wat ze waren. Bij hernieuwde beluistering denk ik toch tijdloze muziek. Hetgeen ook iets kan zeggen over mijn inmiddels redelijk gevorderde leeftijd en dan mijmeren over wat was and not will be anymore. Those were the days jabsoluut. Sterk album dus.