The Doobie Brothers - Stampede (1975)

Best een aardig album !
''Sweet Maxine '' is een lekker swingend en vrolijk rocknummer .
Het instrumentale ''Slat key Sequel Rag'' is ook een prachtig muzikaal hoogtepunt.
3*

De laatste goede plaat van The Doobie Brothers (de verschillende reunie-platen daargelaten). Met de ziekte van Tom Johnston en de toevoeging van Michael McDonald op Takin' it to the streets was het in een keer gedaan met de Doobies. ik ken trouwens geen enkele andere band die zo rigoureus van de ene plaat op de andere (definitief) de stijl veranderde. Ook de hoezen van de LP's waren trouwens meteen niet mooi meer.

Zie de hoes van deze cd.

Er was een tijd, dat cowboys, de woestijn en het vrije leven een rol speelde in de muziek.

Althans, het had de pretentie dat het hier om draaide.

Het is uit een haast niet meer voor te stellen tijd, eind jaren '60 tot halverwege de jaren '70.

Wat is overgebleven, is de muziek. De wetenschap dat het toen de hitlijsten bestierde en het kwam natuurlijk allemaal uit de VS. Once upon a time in the west. The Eagles, maar ook deze Doobie brothers.

Het was succesvolle muziek maar het had een houdbaarheidsdatum: zolang mensen maar in cowboys en het vrije leven bleven geloven.

En zo lang de heren musici het maar konden volhouden. De grote man van de Doobie brothers, Tom Johnston. "haakte af" na deze cd en het was gedaan met de oorspronkelijke spirit. Toch wel een aantal succesvolle cd's achtergelaten, vanaf 1971.

Deze cd was eigenlijk al een van de 'mindere', toch staan er een aantal pareltjes op, Neals Fandango, Musicman, idd Slat key sequel rag en mijn grote liefde, I cheat the hangman.

11 stemmen op musicmeter in 5 jaar tijd, een gemiddelde van nauwelijks 3. Komt dat ooit nog goed met deze typisch Amerikaanse muziek, is er ooit nog een groep mensen die kan worden geïnteresseerd? Ik hoop het maar van harte. Het verdient meer dan de vergetelheid.

Mooiste nummer: I Cheat the Hangman

Met 3* matige sterren is dit mooie album van The Doobie Brothers maar lichtjes beluisterd. The Doobie Brothers behoren samen met America -die ik heb leren kennen via A Horse With No Name...een van de mooiste liedjes die ik ken, alsook ik de Doobies heb leren kennen via What a fool believes...in het neerwaartse tijdperk met Michael McDonald, wel een mooi liedje overigens-, Bread, The Eagles, The Band en Poco tot mijn favoriete american roots bands uit de jaren zeventig en daar mag CSN en incidenteel Young ook nog bijgevoegd worden. Elk album van deze Brothers tot aan de intrede van McDonald is m.i. zeer de moeite waard. Hun ritme, samenzang en muziek geworteld in de traditionele americana levert veel pareltjes op, die ook hier goed zijn vertegenwoordigt. Opener Sweet Maxine, Music Man en Take Me in Your Arms bijv. zijn een prima voorbeeld van de rock 'n roll a la Doobie visie. Maar ook een Texas Lullaby en I Cheat the Hangman wat met gemak tot hun beste nummers behoort zijn exemplarisch voor hun kunnen. Kleine instrumentale pareltjes heeft het ook in Slat Key Sequel Rag en Precis. Heerlijke muziek om naar te luisteren en muziek waar mijn hart van open gaat.

Laatste LP van The Doobies met Tom Johnston als zanger.
Gekocht in 1981 dacht ik bij de V&D voor 8 gulden 95 (grote gele prijsstickers, die er gelukkig altijd makkelijk vanaf gingen).
Misschien een wat minder album dan de 3 vorige, maar veel scheelt het niet.

Weer een aantal achteloos gemakkelijk klinkende feelgood rocksongs zoals dat alleen in Amerika in de jaren 70 gemaakt konden worden.
Het schitterende I Cheat The Hangman voorop.
Daarnaast ook erg goed zijn Neal's Fandango, Sweet Maxine, Music Man en Double Dealin' Four Flusher. Plus weer twee mooie korte instrumentaaltjes. En een aanstekelijke single Take Me In Your Arms wat geen hit meer werd.
Nauwelijks mindere nummers.

Op vinyl en 4 sterren.

Hij zong ook nog een nummer op de volgende plaat Takin' it to the Streets, maar dat was verder al een echte Michael McDonald-plaat dus je zou inderdaad bijna vergeten dat Tom Johnston toen nog lid van de band was.

Een goed album

Daar ben ik het volledig mee eens. Voor mij het prijsnummer op deze plaat.

Enkel I cheat the Hangman, Neil's Fandango en Texas Lullaby maken dit album iets om te hebben, te beluisteren. En ja, de rest ware ook prima maar deze nummers, man man, die komen bij mij nog altijd binnen hoor, dat is puur genieten hier ten huize. De hoes ademde al iets uit van freedom en zo, en doet mij deels terug verlangen naar tijden toen life was simple. En free ja, als opgroeiende puber destijds. Mooi mooi man.

Prachtige plaat Ja. Gaat nooit vervelen deze band.

De laatste met Johnston hoewel de beste man later weer zal terugkeren. Het oeuvre van de band heb ik altijd erg wisselvallig gevonden. Talent genoeg, de heren beheersen hun instrumenten maar een heel album afleveren die over de hele linie sterk is heb ik niet kunnen ontdekken. The Captain and Me blijft voor mij de beste van de heren maar ook dat album bevat voor mij een aantal mindere songs.

Stampede is een vrij drukke plaat, er wordt volop gebruik gemaakt van allerhande instrumenten, het gevolg; veel songs waarin veel gebeurt maar ook wat richtingloos klinken. Ik mis de nummers die vanwege hun eenvoud juist meer indruk maken. Kortom; geen slechte plaat, ideeën genoeg maar voor mijn gevoel had men meer gerichte keuzes moeten maken. Het blijft bij goede bedoelingen.