The Doobie Brothers - Minute by Minute (1978)

Ik vind dit het beste Doobie Brothers album met Michael Mcdonald samen .
''What a fool believes '' blijf ik toch een heerlijk nummer vinden. Maar ook ''Minute by minute'' en ''Here to love you'' zijn goede liedjes.
4*

Ik wist helemaal niet dat What a Fool Believes uit 1978 kwam Ik maar denken dat het een jaren 80 nummer was... Binnenkort dit gehele album eens luisteren, nu wel erg benieuwd naar.

Meer dan behoorlijk plaatje met de prachtstem van Michael McDonald. What A Fool Believes, Minute By Minute en Don't Stop To Watch The Wheels blijf ik prefereren. Best lekker plaatje!

Ja, het is zeker een "lekker plaatje".

Het tempo is hoog, de nummers niet al te uitgesponnen. Er mag wat mij betreft sprake zijn van een boeiend Doobie brothers album.

Michael McDonald is géén Tom Johnston maar rond 1978 is hij, als belangrijkste componist van dit album, wel op het hoogtepunt van zijn kunnen en dat is dan toch bepaald sterk te noemen.

Ook vocaal laat hij zich behoorlijk gelden. Na de eerste drie nummers denk je dan ook te maken te hebben met de Michael McDonald show, maar daarna begint ook bandlid, co-auteur en vocalist Patrick Simmons zich te doen gelden, een boeiende clash.

Nee, de Doobie brothers hoeven zich voor dit album niet te schamen. Het is jammer dat deze muziek in 1979 in Europa te weinig in de belangstelling stond.

Ik las ergens dat telkens het derde album van the Doobie Brothers met respectievelijk Tom Johnston (The Captain and Me) en dit met Michael MacDonald (Minute by Minute dus) de beste albums zijn. Zit wat in.

The Captain and Me is veruit de beste LP (CD). Doobie Bros. met Michael MacDonald klinken totaal anders dan met Tom Johnston . Het lijkt wel een andere band.

Een prima album van de Doobies. Mijn voorkeur ligt bij de periode MET Michael McDonald omdat ik erg van zijn stem gecharmeerd ben.

De hit What A Fool Believes staat op deze CD en dus komt het liedje uit 1978 maar in 1986 werd het een Top 40 hit. Ik denk omdat in dat jaar Michael erg succesvol was met zijn solo hit Sweet Freedom en natuurlijk het mooie duet met Patti LaBelle.

Op dit album staat naast What A Fool Believes nog een paar lekkere liedjes zoals Here To Love You, Minute By Minute en Open Your Eyes (wat later ook door Maria Muldaur is opgenomen).

3,5*

Sweet Freedom heb ik nog op single gehad alsook What a fool believes...wat ik nog steeds een mooi nummer vind i.t.t. de tijdsgeest van Sweet Freedom. On my own is een sterke ballad en is dacht ik ook van de hand van Bacharach. Dus an sich geen problemen met de stem van Michael McDonald. Alleen vind ik in verhouding tot het eerdere werk van The Doobie Brothers ik de periode met McDonald erbij veel gelikter en minder puur klinken...maar dat roep ik al zo vaak, dat ik maar weer eens die periode eens wat vaker op zal zetten.

Nummer 8 = Steamer Lane Breakdown

Op de platen hiervoor, ik bedoel de platen vanaf het moment dat McDonald mocht komen zingen, was het aantal sterke tracks nog te weinig om echt te bekoren maar hier is het echt van begin tot eind genieten geblazen. De stem van Michael McDonald .... al veel over gelezen en gehoord ..... hier maakt hij toch de cd. De band van begin jaren zeventig is eenvoudigweg naar hém toe geevolueerd en vindt hier z'n hoogtepunt in hun samenspel.

Lekker plaatje, vooral dankzij de soulvolle bijdrage van McDonald. Het begint dan ook erg fijn met de eerste 3 nummers. Dependin' on You is al een stuk minder en maar helemaal jammer dat er zo'n suf typisch 70's rock nummer als Don't Stop to Watch the Wheels kant A moet afsluiten.
Niet getreurd.. Met Open your eyes wordt de vrolijke groovy sound weer opgepakt. De instrumentale track is wederom een mispeer in stijl, maar wel geinig en knap gespeeld.

Dit was precies waar ik naar op zoek was, klinkt geloofwaardig. Een andere reden kan ik niet verzinnen.

Klasse album van the Doobies, was een absolute millionseller en ik vind dit persoonlijk hun beste album.

Afgelopen donderdag The Doobies voor het eerst live gezien, alle aspecten van het Doobie geluid kwamen aan bod, de rock kant met Tom Johnston kwam natuurlijk voorbij, maar ook dit album kwam met twee nummers goed uit de verf, Micheal McDonald schitterde in Arnhem met minute by minute en natuurlijk kon het prijsnummer, What a fool believes, op de nodige bijval rekenen.

Niet mijn favoriete doobie geluid , maar leuk om die oudjes bezig te zien met hun favoriete tijdsbesteding, ik leg hem na jaren weer eens op de draaitafel, en doe er een halfje bij!!