The Smiths - Hatful of Hollow (1984)

The Smiths... je moet er van houden. De nasale stem van Morrissey, die zonder blikken of blozen overschakelt naar zijn tenenkrommende kopstem. Het hangt er dan maar net van af of je je tenen graag kromt. En dan de teksten: cynisch tot op het bot, en met een zelfdunk gelijk een depressieve kikker.

Ik houd er van, en dit is voor mij toch de beste afspiegeling van hoe ik the Smiths het liefst hoor. De status van dit album (verzamelaar? Uitwerking van The Smiths, B-sides and rarities?) is niet helemaal duidelijk, maar de eerste tien nummers zouden samen het ideale Smithsalbum vormen.

En ja, daar kom ik dan toch op een minpuntje. This Night Has Opened My Eyes is nog prachtig, wat daarna overblijft is toch minder. Het pakt mij niet zo meer als de rest van de plaat, en bovendien moeten de platen van The Smiths niet te lang duren. Dan gaat de stem van Morrissey verdorie toch vervelen. Kort maar krachtig moet het zijn.

Binnen die eerste tien nummers bevinden zich de twee grootste hoogtepunten van het oeuvre van The Smiths. This Charming Man is geweldig, hoewel hier minpuntje twee meteen uit volgt: de versie op HoH is toch een tikje minder dan de gangbare versie. Dat strakke intro, een van mijn favoriete openingen, ontbreekt hier. This Night Has Opened My Eyes is een schitterend triestig en leeg nummer, zoals ik er maar weinig ken.

Dan vergeet ik de andere nummers nog te drenken in mijn loftuitingen, maar ik wil het toch even kort houden, om niet te vervallen in de fout die deze plaat wel bevat. Hield het na tien nummers op, dan stond deze plaat waarschijnlijk (hoog) in mijn toptien, nu staat hij daar sinds kort niet meer in en blijft ook de maximale score uit. Mijn muziekkennis, en daarmee de concurrentie, wordt immers ook steeds groter. Toch een dikke 4.5* natuurlijk.

Ik blijf het een irritant idee vinden dat dit officieel een compilatie-album is. Dat is zonde, (vooral omdat een aantal van de nummers op "The Smiths" zijn terechtgekomen) want dit is gewoon de beste Smiths plaat die er bestaat. Het is een oerknal van frisse en oprechte creativiteit. Alle latere albums zijn natuurlijk ook steengoed, maar vergeleken met deze klinken ze enigszins over-geproduceerd, minder spontaan.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Grote band op deze website. Volgens is het nummer How Soon Is Now dat hier op staat ook een groot MuMeLadder favoriet hier. Ik weet niet waarom, maar ik kan prima luisteren naar dit soort muziek. Het doet me echter helemaal niks. De zanger heeft naar mijn smaak teveel de aardappel in de keel en muzikaal gaat het prima zonder dat ik er echt getriggerd door wordt. De enige twee nummers die mij misschien nog net iets meer doen zijn Heaven Knows I’m Miserable Now en How Soon is Now?

Ook voor het eerst geluisterd. How Soon Is Now? ken ik natuurlijk al, ook van de MuMeladder. De rest zegt me niet echt iets, al zal ik bepaalde zaken al gehoord hebben uit het debuutalbum, maar niets is me blijkbaar echt bijgebleven. Het probleem met The Smiths is dat het nergens offensief klinkt. Het luistert aardig weg, maar het pakt / beklijft ook niet echt. Ik kan niet echt goed aanduiden waaraan dat ligt of waarom. How Soon Is Now? vind ik echter wel een uitstekend nummer, maar het duurt voor mij wat te lang. Wel vind ik de stem goed en kan ik het soms snelle tempo wel waarderen.

Ook al vind ik 4 studioalbums allemaal erg goed, toch draai ik veel vaker deze Hatful of Hollow, direct daarna gevolgd door The world Won't Listen.

Beetje gek, daar ik bij verreweg de meeste artiesten/bands de voorkeur geef aan de reguliere albums, en niet de verzamelaars. Maar ja: de uitzondering bevestigt de regel.

Met deze twee verzamelaars heb je naar mijn mening een geweldig totaal inzicht in de muziek van deze unieke band.