menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / Reijersen's Muzikale Reis door de Top250

zoeken in:
avatar van Reijersen
geplaatst:
88. Nick Cave & the Bad Seeds – Push the Sky Away (2013)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/292000/292649.jpg
Luisterbeurten: Nick Cave is duidelijk zeer populair op deze site. Zelf ken ik niet veel van hem.

Luisterervaring: een wat neerslachtig album. De stem van Nick Cave is er niet per sé één waar ik heel lang goed naar kan luisteren. De sfeersetting is wel prettig door het hele album doorgezet, als een soort concept. De zwaarlijvigheid van die sfeer zorgt er wel voor dat het album er eentje is waar je maar net zin in moet hebben. Zelf vind ik het niet slecht, maar echt achterover sla ik ook niet.

avatar van Reijersen
geplaatst:
87. Kanye West – My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/204000/204862.jpg?cb=1546871837
Luisterbeurten: dit album wel vaker beluisterd, maar het is ook wel lang geleden.

Luisterervaring: vanaf The College Dropout volgde ik Kanye wel, maar wel zo’n beetje tot aan dit album. Daarna ben ik hem meer en meer uit het oog verloren. Ook omdat ik steeds minder naar hiphop ging luisteren. Een best wel vet album. Producties zitten steengoed in elkaar en vooral de meer energieke raps van West bevallen mij wel. Neem nummers als Power, All of the Lights, Runaway en Blame Game. Stuk voor stuk genieten.

avatar van Reijersen
geplaatst:
86. Marilion – Brave (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2179.jpg
Luisterbeurten: zelfde verhaal als bij alle andere van Marillion: ken de naam, maar de muziek niet.

Luisterervaring: het gaat maar door met Marillion albums in deze top250. Dit is alweer de 4e of 5e (ben de tel kwijt). Wederom een lange zit trouwens, dat is bij alle albums wel de gemene deler. Conceptuele muziek is Marillion duidelijk niet vreemd. Ik vind het allemaal best sferisch neergezet ook. Wel echt een plaat die vooral werkt als geheel. Van al teveel gitaarwerk wordt ik wat zenuwachtig, maar de afwisseling is hier toch ook wel aanwezig. Vocaal niet verder heel bijzonder, maar ook niet bijzonder storend.

avatar van Reijersen
geplaatst:
85. David Bowie – Low (1977)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5372.jpg
Luisterbeurten: andermaal een Bowie plaat, andermaal eentje die ik nog niet eerder beluisterde.

Luisterervaring: dit is weer een ander soort Bowie. Dit is een Bowie die meer van gitaren houdt. Aardig uitgevoerd allemaal, Bowie weet bijvoorbeeld veel sfeer te maken met zijn zanglijnen. Zelf vind ik Sound and Vision en Warszawa het beste werk op deze plaat. Ik denk wel dat de andere Bowie’s mij beter liggen.

avatar van Reijersen
geplaatst:
84. Wilco – Yankee Hotel Foxtrot (2002)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/458.jpg?cb=1639114629
Luisterbeurten: nog nooit beluisterd. Kan met sowieso ook geen losse nummers herinneren van Wilco.

Luisterervaring: een zeer onbekende en daarom verrassende naam voor mij en zo hoog in de top250. Geen idee wat ik qua stijl moest verwachten ook. Maar in de basis is dit dus een rock-album. Wel eentje die van de experimentele aard lijkt te zijn. Vocaal lijkt het niet allemaal even zuiver, of in ieder geval op het randje. Een stem waar ik zelf niet zo heel veel mee kan. Er wordt bijna gezongen alsof er niet zoveel zin om te zingen is. En dat maakt toch voor mij ook wel een beetje dit album. Muzikaal is het best prima hoor, maar als die stem me eenmaal tegen staat…

avatar van Reijersen
geplaatst:
83. Genesis – The Lamb Lies Down on Broadway (1974)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2921.jpg
Luisterbeurten: Genesis is er eentje van m’n vaders platenkast. Kan me niet echt herinneren of deze daar ook onderdeel van is.

Luisterervaring: een vrij lange zit toch wel dit album. Ondanks dat ik de muziek wel erg prettige vind en vooral muziek vind waar je na meerdere luisterbeurten steeds meer gaat ontdekken, vind ik het inderdaad wel een lange zit. Peter Gabriel heeft een prettige stem, dus dat werkt al snel goed bij mij. Er lijkt ook iets conceptueels te zitten in deze plaat, maar om dat helemaal uit te diepen heb ik nog wel wat luisterbeurten nodig en ik denk dat die er zeker wel gaan komen van deze plaat.

avatar van Reijersen
geplaatst:
82. The Smashing Pumpkins – Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/651.jpg?cb=1596926928
Luisterbeurten: de naam van de band ken ik. Me heel bewust van welke muziek bij hen hoort ben ik me niet.

Luisterervaring: Het is duidelijk geen album die even tussendoor beluisterd. Dit is er één voor de lange adem. Stemgeluid is vanwege de nasaliteit even wennen en niet direct heel prettig eerlijk gezegd. Bij het beluisteren had ik bij het begin nog wel een prima gevoel, maar het gerag bij Jellybelly staat me tegen en dat gaat daarna nog wel even verder op die wijze. To Forgive is dan weer beter behapbaar. Daaronder vallen ook Cupid de Locke, Galapogos, Take Me Down en 1979. Maar ja, die stem kom je dan weer niet zo snel vanaf.

avatar van Reijersen
geplaatst:
81. Queen – A Night at the Opera (1975)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/82.jpg
Luisterbeurten: met een vader als enorm Queen liefhebber heb ik dit album al enorm vaak gehoord. Maar dit was vooral in mijn zeer jonge jeugd. De laatste jaren nog maar sporadisch iets van gehoord.

Luisterervaring: die ene grote hit staat natuurlijk op dit album. Nu is de muziek van Queen bij voorbaat al redelijk theatraal, maar op dit album lijkt dat nog met een laagje extra op de figuurlijke boterham te zijn gesmeerd. Aan gekkigheden en verrassende wendingen geen gebrek op dit album. Zelf heb ik Mercury altijd een fascinerend persoon gevonden. Vocaal enorm toereikend en een fantastische stem. Muzikaal is dit album wel vrij stevig. Één van mijn meer favoriete Queen songs staat hier dan ook weer op met You’re My Best Friend. Ook ’39 vind ik mooi net als het ook niet te vergeten Love of My Life.

avatar van Reijersen
geplaatst:
Even een update: nu met vakantie en dus vrij veel tijd weer verder te luisteren. Zal bij terugkomst dus weer goed verder kunnen.

avatar van vigil
geplaatst:
Wellicht kan Casartelli dan ook weer aanhaken

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
geplaatst:
O ja...

106. The Strokes – Is This It (2001): goede albumtitel wel. Middelmatige indierock die om onverklaarbare redenen even heel erg groot was. 3*

105. Depeche Mode – Violator (1990): dat is wel even andere koek. Lichtzinnigheden á la Just Can't Get Enough had Depeche Mode reeds lang achter zich gelaten; Violator is de culminatie van een decennium albumontwikkeling; voor het eerst staat zowel het album als geheel als elk afzonderlijk nummer als een huis. Als dance/rock-hybride wordt de perfectie griezelig dicht genaderd, waarmee 32 jaar na dato dit ook een tijdlozer document is dan de volgende albums die ook een klap van de grungemolen meekregen. 5* en #8 in mijn toptien.

104. Opeth – Blackwater Park (2001): ik lees dat de reisgids van dienst er niet doorheen kwam en ik kan me daar wel iets bij voorstellen; dat kwam ik vroeger namelijk ook niet - de aanwezigheid van wellicht ultiem Opethsleutelnummer The Drapery Falls 's ondanks. Er is echter iets merkwaardigs gebeurd: bij Opeth (en eigenlijk ook bijna alleen bij Opeth) heb ik de grunts op zeker moment toch geaccepteerd en nog iets later ook in het hart gesloten als onderdeel van de dynamiek en intensiteit die de muziek heeft. Sterker nog: sinds het begin de jaren '10 is Mikael Åkerfeldt gestopt met grunten op de nieuwe albums en dan blijkt toch betrekkelijk doorsnee (bij vlagen zelfs vrij saaie) progrock te resteren. Gelukkig hebben we die acht albums met koekiemonsterzang nog. 4½*

103. Sonic Youth – Daydream Nation (1988): elke keer dat ik een los Sonic Youth-nummer hoor, realiseer ik me dat het "volstrekt op zichzelf staande geluid" van deze band mijlenver afstaat van wat ik zoek in muziek. Soms valt een integrale albumbeluistering dan alsnog mee, dat was hier kennelijk ook het geval. 3*

102. Neil Young – On the Beach (1974): pas

101. The Beatles – Rubber Soul (1965): ben nog met mijn Beatles-inhaalslag bezig, dat heb ik hier vast al eerder genoteerd. Waarom deze plaat door velen op bijna gelijke hoogte met zijn beide legendarische opvolgers geplaatst wordt, heb ik nog niet echt gehoord, mais soit, een welwillende 3½*

Rest volgt nog...

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
geplaatst:
100. Bon Iver – For Emma, Forever Ago (2007): hij heeft per ongeluk een paar wel mooie nummers gemaakt (bijvoorbeeld Re: Stacks van deze en Holocene van een ander album), maar in meerderheid vind ik het maar vervelende piepindie. Deze staat op mijn vrij korte lijstje cd's die te koop staan omdat ik er flauw van ben. 2½*

99. Van Morisson – Astral Weeks (1968): nee, Van The Man is het ook niet voor mij. Moet deze heel lang geleden eens beluisterd hebben. 2½*

98. Nirvana – MTV Unplugged in New York (1994): pas

97. Lou Reed – Berlin (1973): geniet, maar beluister met mate. Dat is meer praktijk dan adagium bij Lou Reed. Stiekem is de collectie ervan toch nog redelijk uitgedijd en probeer ik hem wat vaker op te zetten. Deze zit al het langste in de collectie; de blauwe vinkjes (Oh Jim en Sad Song) dateren vast van de recentste luisterbeurt, maar eerstgenoemde kan ik me niet eens voor de geest halen. The Kids wel en dat is een van de redenen dat deze meestal in de kast blijft. 3*

96. Prince and the Revolution – Purple Rain (1984): pas. Had ik al eens opgemerkt dat het titelnummer een van de grootste draken allertijden is?

Gezelliger updates volgen nog...

avatar van Reijersen
80. Kate Bush – Hounds of Love (1985)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2791.jpg
Luisterbeurten: veel geluisterd dit. Ken opzienbarend veel nummers ook al.

Luisterervaring: de populariteit van Kate Bush heeft de afgelopen tijd natuurlijk weer een enorme vlucht genomen. Als er dan toch een 80’s artiest opnieuw uitgevonden moet worden dan kunnen we ze slechter treffen dan met Kate Bush. Een bijzondere karakteristieke zangeres altijd gevonden en dat is ook zeer goed terug te horen op deze sterke plaat. Mijn favoriete songs van dit album zijn Running Up that Hill, Mother Stands for Comfort, Cloudbusting en The Morning Fog.

avatar van TornadoEF5
Heel eigenzinnige plaat trouwens die Hounds of Love. Moeilijk te grijpen, ruw maar wel mooi.

avatar van Reijersen
79. My Bloody Valentine – Loveless (1991)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2361.jpg
Luisterbeurten: ik was nog niet bekend met de muziek van My Bloody Valentine (op wat losse nummers na misschien).

Luisterervaring: ja, waar heb ik nu eigenlijk naar geluisterd/proberen te luisteren? Het komt mij overal als vooral heel veel geluid. (bijna) Niet door heen te komen voor mij. Een album dat ik maar achterwege laat voor herbeluistering.

avatar van Reijersen
78. Arcade Fire – The Suburbs (2010)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/196000/196631.jpg?cb=1652050428
Luisterbeurten: niet het eerste Arcade Fire dat langs komt in deze top250.

Luisterervaring: ik moet zeggen dat ik er vanaf het begin met de aanstekelijke titeltrack wel meteen zin in had. Daar wordt dan later in het album een wat wisselend vervolg aan gegeven. En zo ervaar ik het album ook wel, eentje waar leuke nummers afgewisseld worden door minderen. Waar dan de crux voor mij in ligt lijkt me voor de meeste volgers van dit topic wel al duidelijk.

avatar van Don Cappuccino
Reijersen schreef:


Luisterervaring: ja, waar heb ik nu eigenlijk naar geluisterd/proberen te luisteren? Het komt mij overal als vooral heel veel geluid. (bijna) Niet door heen te komen voor mij. Een album dat ik maar achterwege laat voor herbeluistering.


Staat inmiddels in mijn top 10, maar ik was er tijdens de eerste luisterbeurt ook absoluut niet verzot op. Als je het nog een kans wil geven, zou ik misschien een nummer als When You Sleep nog een keer beluisteren. Dat is eigenlijk gewoon een popnummer onder al die bedwelmende creatieve gitaarlagen. Als je daar misschien grip op krijgt, gaan de contouren van het album steeds duidelijker worden.

avatar van Reijersen
77. Roger Waters – Amused to Death (1992)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4885.jpg
Luisterbeurten: de naam is bekend (van Pink Floyd natuurlijk), maar de muziek van tevoren niet bij mij.

Luisterervaring: het is voor mij vrij duidelijk geworden dat dit muziek is met een opbouw. Het nodige theater/bombast wordt ook niet achterwege gelaten. Dit lijkt me nu precies muziek dat mijn vader goed vind, maar volgens mij heeft het niet in z’n kast staan. Wat ik er dan van vind? Best prima eigenlijk, zonder me echt achterover te doen slaan.

avatar van Reijersen
76. Marillion – Misplaced Childhood (1985)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1192.jpg?cb=1614757570
Luisterbeurten: album nummer zoveel van Marillion in deze toplijst. Duidelijk populair hier.

Luisterervaring: ik vraag me af of ik een beetje in herhaling ga vallen bij de Marillion albums als ik het heb over bombast, rustige doordachte opbouw en conceptueel aangepakte albums. Hier kwam ik wel de hit Kayleigh op tegen en verder lijkt het sowieso allemaal wat lichter/minder vurig als op eerdere albums die ik hoorde van hun. En dat gegeven bevalt me wel.

avatar van TornadoEF5
Reijersen schreef:


Luisterervaring: ja, waar heb ik nu eigenlijk naar geluisterd/proberen te luisteren? Het komt mij overal als vooral heel veel geluid. (bijna) Niet door heen te komen voor mij. Een album dat ik maar achterwege laat voor herbeluistering.


Ik denk nu niet dat het een album voor jou zal zijn, omdat het vocale heel belangrijk voor je is (denk ik, leid ik af?), en het stemgeluid erg helder moet zijn. En dit is exact het tegenovergestelde. De stem wordt hier eigenlijk meer als een instrument gebruikt. Er is een "wall of noise" aanwezig (muur van geluid), en de eerste keren dat je dit luistert, zal het inderdaad vaak overkomen als een waas, maar wanneer je door die muur gaat, dan worden alle lagen duidelijk. En dan wordt de pracht en het mooie van het album duidelijk. Moet ook wel meer beluisterd worden dan één keer eigenlijk.

Maar ik begrijp het als het niet voor jou is. Ik vind het verder wel een wat onderschat album hier, ondanks de vrij hoge top 250 positie hier. Op RYM staat deze bijvoorbeeld zesde in de all-time top, na OKC, To Pimp a Butterfly, Wish You Were Here, In The Court of the Crimson King en Kid A.

avatar van Reijersen
75. Bob Dylan – Blonde on Blonde (1966)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/767.jpg
Luisterbeurten: Dylan is ook al vaker voorbij gekomen, maar dat verrast me geenzins gezien zijn naam en faam.

Luisterervaring: eigenlijk vind ik Bob Dylan geen zanger, maar eerder een voordrager/verhalenverteller. Dit Blonde on Blonde vind ik eigenlijk best een prima plaat. Of het me nu helemaal inpakt kan ik ook niet zeggen, maar vervelend is het allemaal niet. En een paar songs die ik herken zoals I Want You en Just Like a Woman.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:07 uur

geplaatst: vandaag om 15:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.