menu

The Sisters of Mercy - Floodland (1987)

mijn stem
3,78 (190)
190 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Merciful

  1. Dominion/ Mother Russia (7:01)
  2. Flood I (6:22)
  3. Lucretia My Reflection (4:57)
  4. 1959 (4:09)
  5. This Corrosion (10:55)
  6. Flood II (6:47)
  7. Driven Like the Snow (6:27)
  8. Never Land (A Fragment) (2:46)
  9. Torch * (3:51)
  10. Colours * (7:18)
  11. Never Land (Full Length) * (11:59)
  12. Emma * (6:20)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 49:24 (1:18:52)
zoeken in:
avatar van Honkie
3,5
Middelmatig album. Half puntje extra voor de toffe bassriff in 'Lucretia my Reflection'.

avatar van GothicBowie
4,0
heb deze schijf enkel op vinyl, grijs gedraaid als jonge new waver niet slecht, bevat paar leuke nummers maar ze hebben betere

5,0
Hier ben ik mee opgegroeid, het is dan ook mijn absoluut favoriete Sisters-album!

This Corrosion is natuurlijk hét nummer van deze plaat, maar ook Dominion/Mother Russia, Lucretia, Flood, en het pianogestuurde 1959 laten me helemaal gáán.

avatar van Omsk
4,0
Dit weekend hoorde ik This Corrosion weer eens in 'n bar. Deed me eraan denken hoe lekker deze plaat was, helemaal niks mis met de betere Gothic.

avatar van barrett
3,0
Deze band heb ik ooit eens gezien op Rock Zottegem toen was ik niet echt onder de indruk van de band... Toch wil ik ze een herkansin geven door dit album eens te gaan beluisteren.

Voorlopig ben ik nog niet overweldigd door deze plaat... een krappe 3 is dan ook een logisch gevolg....

avatar van DjFrankie
5,0
Past in het tijdsbeeld, alleen Eldritch was nog over met de drumcomputer en hulp van Patricia Morrison van de Gun Club op bas.
Meer techno in de muziek, waarom niet klinkt goed, This Corrosion
heeft me in diverse swingtyenten veel zweetdruppels gekost, Ik vind dit een geweldig album, met als uitschieter Lucretia en 1959.
Dansbare wave afgewisseld met donkere sfeer ballads.
Pas ook op CD aangeschaft vanwege de extra nummers.

Emma is een cover van Hot Chocolate.

avatar van deric raven
4,5
Vanwege onenigheid komt er in 1985 een scheuring binnen The Sisters Of Mercy.
Wayne Hussey en Craig Adams verlaten het ouderlijk huis.
The Mission wordt een zware maar succesvolle bevalling.
Het resterende The Sisterhood met als resultaat The Gift van Andrew Eldritch is de nageboorte.
Een leeg omhulsel, waarbij een dunne navelstreng de verbintenis is met de oude Sisters Of Mercy.
Klaar om bij het vuilnis gegooid te worden.
Vervolgens gaat Eldritch met Jim Steinman in zee.
De producer die mede verantwoordelijk is voor vervelende nummers als Total Eclipse of the Heart van Bonnie Tyler en de samenwerking met Meat Loaf.

Het gevolg is een album met een theatralere aanpak.
Dominion/Mother Russia is een mooi samenspel tussen Patricia Morrison en Andrew Eldritch.
Het bombastische van Jim Steinman omgezet in een kleine rockopera.
De voormalige bassist van The Gun Club blijkt een aardig stemgeluid te bezitten.
De gothic hoek bevalt haar prima.
Later zal ze aan de slag gaan bij The Damned.
De samenwerking met zanger Dave Vanian levert vervolgens ook nog een huwelijk en dochter op.

Flood I heeft het Oosterse sfeertje wat bij The Sisterhood al aanwezig was.
Flood II is een stuk dansbaarder.
Al blijven dit wel de mindere nummers op Floodland.

Lucretia My Reflection is te kort.
Later zal er op A Slight Case of Overbombing een versie komen te staan die bijna 2x zo lang is.
Die had hier beter gepast.

1959 is het geboortejaar van Andrew Eldritch.
Mijn gedachte is dat het een ode aan zijn moeder is.
Helaas blijkt de Isabelle in het 1959 een fan te zijn, die een brief schrijft met daarin het verzoek om een piano ballade te maken.
Soms hoop je dat je de oorsprong niet kunt achterhalen.

Het kerkkoor dat This Corrosion opent klinkt groots.
Nog steeds een van de hoogtepunten uit hun carrière.
De samenwerking met Steinman levert hier de beste vruchten af.
De kers op de slagroom.

Driven After The Snow is een rustpuntje.
De zang van Eldritch te ver op de achtergrond.
Een probleem wat zich op Floodland vaker voor doet.
Het ene moment een strakke productie, vervolgens is de balans weer helemaal verdwenen.

Never Land (A Fragment) is een mooi concept, maar vervolgens te vluchtig uit gewerkt.
Ik heb altijd het idee gehad dat hier meer in gezeten had.

Torch is een bonustrack; vreemd wat dit komt weer een stuk beter over.
Na een moeilijke periode is het Eldritch toch gelukt om het vuurtje brandend te houden.

Bij Colours heb ik het programma Kassa van de VARA ingeschakeld.
Een panel van honderd doemdenkers wordt geblinddoekt.
Met een koptelefoon op worden beide versies geluisterd.
De uitslag is verrassend.

35% zegt de versie van The Sisters Of Mercy beter te vinden.
25% zegt de versie van The Sisterhood beter te vinden.
40% hoort geen verschil.

Ik hoorde altijd bij de laatste groep.
Pas toen ik wist dat de zang op The Sisterhood niet verzorgd werd door Eldritch, ben ik er op gaan letten.
Altijd gedacht dat het dezelfde versies waren.
Als je er van op de hoogte bent is het wel hoorbaar.
Maar minimaal.

Een geslaagd resultaat, zelfs hun beste studio album.
Al vind ik The Sisters Of Mercy een duidelijk voorbeeld om juist de verzamelaars aan te schaffen.
A Slight Case Of Overbombing en Some Girls Wander By Mistake geven mij een meer voldaan gevoel.

avatar van Aazhyd
3,5
De zang van Colours is toch duidelijk anders? De Sisters-versie is beter.

Van Never Land staat op de geremasterde uitgave een langere versie.
Die ik overigens niet zo boeiend vind.

avatar van deric raven
4,5
Zo duidelijk vind ik het verschil niet.

avatar van Edwynn
Ik ben gek op die theatrale, pompeuze benadering van het oorspronkelijk Sisters geluid. De nummers zelf opzwepend en dansbaar. De pianoballade 1959 zorgt op een mooie manier voor de balans.
De vleermuizenrock wordt met de nodige zelfrelativering gebracht. Ondanks de bombast en de aanwezigheid van Jim Steinman klinkt het very British, allemaal.

avatar van Aazhyd
3,5
Geinig albumpie van een stel jofele knakkers. Helemaal niet goth, ben je mal.

avatar van Ataloona
4,5
Een album wat al heel lang een favoriet van mij is, eigenlijk op de gok gekocht terwijl ik alleen Dominion/Mother Russia kende en wat was ik toch blij met deze aankoop.

Gelijk na mijn aankoop het discje in de autoradio gedaan en genieten met de harde drumcomputer en de bombastische sound. Zelfs mijn moeder, die achter het stuur zat (en waar ik de laatste tijd niet meer zoveel smaakovereenkomsten mee heb) vond het toch wel heel lekker en we betrapten er ons zelfs op dat we toch wel mee zaten te zingen met Some day, some day, some day, - Dominion. Ja heerlijk was dat. We moesten van Amersfoort naar Zeewolde toe, een stukje waar je meestal nipt 25 á 30 minuten over doet. Gelukkig namen we door werkzaamheden de verkeerde snelweg en kon ik - zo blij als ik was - dit hele album in 1 keer beluisteren en wat een trip was dat zeg! Nog nooit was voor niks omrijden zo leuk. Genieten bij elk nummer, de aparte klanken van Flood I, het zoals Deric Raven al genoemde tekorte Lucretia My Reflection (fantastisch nummer) en het rustige 1959. Mijn moeder houdt helemaal niet van goth muziek, maar ik wist wel dat ze dit goed zou vinden eigenlijk, ze is namelijk groot liefhebber van keiharde drums, en ja, daar staat dit album bol van.

We waren immers net van de snelweg af en moesten door het hobbelige weilanden gebied van Nijkerk/Putten rijden en wat is This Corrosion de perfecte soundtrack daarvan. De aparte manier van zingen door Eldritch die de lead neemt na het kerkelijke en grootse intro. En weer waren we aan het swingen en zingen geslagen met dit nummer. Hoe gemakkelijk dit opzwepende album je pakt is onbegrijpelijk. Maar is dit dan allemaal maar makkelijke muziek, want goth muziek van de 80's hoort toch depressief te klinken met sombere teksten? Nou daar doen Eldritch en Morrison niet aan. De teksten zijn nog steeds vol tragiek, echter word het soepeler gebracht. Op een catchy manier kun je wel zeggen. En als ik in het boekje kijk voor de teksten moet ik toch ook zeggen dat de teksten vrij sterk in elkaar zitten, niet zo makkelijk te begrijpen en steeds een mooie woordkeuze.

And her halway
Moves
Like the ocean
Moves
And her halway
Moves
Like the sea


Wat een mooie opening door Eldritch die al fluisterend en kreunend ons introduceert tot Flood II die ik ietwat minder, maar nog steeds erg de moeite waard vind
Ja, de plaat blijft sterk doorgaan met Driven Like the Snow, het liedje wat de plaat afsluit, de tekst die de plaat afsluit is Never Land (a Fragment).

En zo komen we eindelijk thuis aan, na toch te hebben genoten, ook al hebben we flink omgereden. En zo vomt dit album eigenlijk - ook al ben ik nog maar 16 - al wat jeugdsentiment Het ''echte'' album is al voorbij, maar dat wil niet zeggen dat er niks meer te genieten valt. Het lome Torch grijpt wel een beetje terug naar de oude Sisters, Colours is swoel en heeft een heerlijk drumritme plus synths, Never Land is fantastisch, waar de afsluiting van deze plaat een fragment uit het nummer was is dit de volledige versie en als laatste de sublieme Hot Chocolate cover Emma, die van zichzelf al donker is, maar hier helemaal zwart is, heel grimmig met de baslijn en de dreunende drums en ik vind deze versie eigenlijk nog wel mooier. Daar stonden de Sisters natuurlijk ook om bekend, hun fantastische covers, maar dit slaat alles. Een volmaakt eind van een geweldig album genaamt:

Floodland

avatar van DjFrankie
5,0
Leuk stukje Ataloona kan ik me wel in vinden !!

avatar van Aazhyd
3,5


You said the forbidden word.

Enne, van Lucretia bestaat een langere uitvoering (de single versie is trouwens beter, hardere drums en bas).

avatar van DjFrankie
5,0
Aazhyd schreef:
(quote)


You said the forbidden word.

Enne, van Lucretia bestaat een langere uitvoering (de single versie is trouwens beter, hardere drums en bas).


Klopt die heb ik ook, maar is inderdaad te langdradig ook, albumversie stukken beter.

avatar van Ataloona
4,5
Hmm, dan had er wellicht meer in gezeten.

avatar van deric raven
4,5
Persoonlijk gaat mijn voorkeur wel uit naar de lange versie.

avatar van Aazhyd
3,5
Ik vind de single versie van Lucretia het best. Meer pit dan de albumversie.

avatar van stoepkrijt
3,5
Dit album heb ik inmiddels al een paar keer gedraaid en wat me vooral opvalt is dat Floodland veel samenhangender is dan hun andere twee (reguliere) albums. Dat spreekt zeker in het voordeel van dit album, maar daar staat tegenover dat dit album een stuk somberder en melancholischer overkomt. Het komt de samenhang en sfeer van Floodland wel ten goede, maar is mij persoonlijk toch wat te donker.

Het songmateriaal op Floodland is sterk. Weliswaar niet zo sterk als First and Last and Always, maar sterker (en vooral: constanter) dan Vision Thing. Dominion, Lucretia en This Corrosion zijn de beste nummers en dat zijn niet toevallig de meeste toegankelijke van dit stel. De beide Floods leunen wat meer op melancholie en zijn daardoor een soort 'stemmingmakers' op dit album. Logisch, gezien hun titels.

Een beoordeling ga ik nog niet geven, daarvoor moet ik de boel nog wat vaker luisteren en wat laten bezinken. Ik merk dat de muziek me wel aanspreekt, maar dat het er desondanks niet als zoete koek ingaat. Komt dat doordat dit soort muziek tijd nodig heeft, of is dark wave misschien toch niet helemaal mijn ding? De tijd zal het hopelijk uitwijzen.

avatar van rushanne
4,5
stoepkrijt schreef:
Ik merk dat de muziek me wel aanspreekt, maar dat het er desondanks niet als zoete koek ingaat. Komt dat doordat dit soort muziek tijd nodig heeft, of is dark wave misschien toch niet helemaal mijn ding? De tijd zal het hopelijk uitwijzen.


Deze muziek heeft zeker tijd nodig. Hoe meer luisterbeurten hoe beter!

avatar van stoepkrijt
3,5
stoepkrijt schreef:
Een beoordeling ga ik nog niet geven, daarvoor moet ik de boel nog wat vaker luisteren en wat laten bezinken.
Dat bezinken is nog behoorlijk snel gegaan. Ik ben nu toch al redelijk 'vertrouwd' met alle nummers en ik merk ook dat ik al wat meer 'door de melancholie heen' kan luisteren. De sfeer komt al niet meer zo drukkend over als in het begin en dus durf ik het wel aan om dit album 4 sterren te geven.

avatar van DjFrankie
5,0
Nu deze nog koen, eigenlijk wel de een van de beste. Een verzameling van de 12" 's


The Sisters of Mercy - Some Girls Wander by Mistake (1992)

En een opwarmertje daarvoor.

Body Electric

avatar van stoepkrijt
3,5
DjFrankie schreef:
Nu deze nog koen, eigenlijk wel de een van de beste. Een verzameling van de 12" 's
Een van de beste 4 zeker Geen wonder.

Dit is trouwens de verkeerde Body Electric. Ik weet dat je deze beter vindt, maar zo staat hij niet op SGWbM.

avatar van DjFrankie
5,0
Body electric aangepast

avatar van frolunda
3,0
Dit kan me toch een stuk minder bekoren dan the Sisters of mercy in de begintijd.Maar goed dit is ook eigenlijk een heel andere band met zanger Andrew Eldritch als enige constante factor.Ik vind dat sommige nummers te lang worden uitgesponnen en ook is het nivo van de songs niet altijd even hoog.Alleen This Corrosion,Dominion,Flood I en Lucretia my reflection zijn prima.Het overige materiaal matig.Het is de geweldige stem van Eldritch die het geheel toch nog naar een drie tilt.

avatar van stoepkrijt
3,5
Ik heb onlangs de remaster van dit album aangeschaft en die is erg de moeite waard. Floodland is sowieso al een goed album, maar de bonustracks (en dan vooral de volledige versie van Never Land) voegen bovendien echt wat toe.
Ook het boekje is erg interessant. Naast de songteksten staat er ook een uitgebreid verhaal in over hoe de band na First and Last and Always uit elkaar viel en hoe de oude bandleden ieder hun eigen weg gingen. Ook staat er over iedere track van dit album uitleg over de betekenis en/of totstandkoming, vaak in quotes van Andrew Eldritch zelf. Erg interessant om eens te lezen!

avatar van Rinus
4,0
Ik heb de re-master, die Rhino heeft uitgebracht (in de "original albums series" boxen) maar daar staan de twee laatste nummers weer niet op (Never Land in de lange uitvoering en Emma).

Voor de rest een puik album.

avatar van wizard
3,5
Dit album was eigenlijk een toevalsaankoop. Ik had wat gelezen over Floodland in mijn ‘1001 albums’-boek, had eens wat muziek van The Sisters of Mercy op Youtube beluisterd (ook omdat deze band regelmatig voorbijkomt als het gaat om bands die Paradise Lost beinvloed hebben) en dat klonk wel goed. Toen ik het in de platenzaak als tweedehandsje zag liggen, kon ik Floodland niet laten liggen.

Deze toevalsaankoop is niet 100% een toevalstreffer gebleken. De diepe stem van Eldritch bevalt me erg goed, hoewel de muziek veel minder zwaar en donker is dan ik had verwacht. Flood I, Lucretia, 1959 en Driven Like the Snow steken er voor mij bovenuit, 1959 deels omdat het een mooi contrast vormt met de rest van het album. Daar staat dan weer tegenover dat ik de langste nummers, Dominion-Mother Russia en This Corrosion niet echt de moeite waard vind. Te lang, en met name This Corrosion wordt geplaagd door teveel herhaling. ‘Hey now, hey now now’ ad infinitum en ook de vrouwelijke zang op die nummers staat me wat tegen.
Mijn cd heeft Torch en Colours nog als bonusnummers. Die zijn me prima bevallen.

Ik vind Floodland wat wisselend. Als iemand me een ander Sisters of Mercy/Sisterhood/The Mission album kan aanbevelen, dat meer in de richting gaat van de Floodlandnummers die me goed liggen, dan hoor ik het graag

3.5*

avatar van Aazhyd
3,5
The M*****n is een verboden woord onder Sisters-fans.

Het beste album van de Sisters is Some Girls Wander By Mistake. Eigenlijk een verzamelaar van alle vroege singles en EP's. Dat is meteen ook hun donkerste werk. Laat je niet in de luren leggen door de soms matige produktie en cheasy drumcomputers, de nummers zijn top. Met name die van de Reptile House EP zijn loom en duister.

Verder is First and Last and Always ook een prima album, met een aantal goede, ook soms wat duistere songs (Black Planet, Marian, Some Kind of Stranger). Floodland heeft veel synths, dat ontbreekt op andere platen.

avatar van Castle
3,5
Wellicht het meest tijdloze Sisters album.
Vision thing is echt van die tijd, boekt wat in tenopzichte eerder werk.
First last and always een parel, maar echt 80's gothic.
Nee Floodland heeft tijdloze 1959 en Driven like snow. Lucretia kan best nog mee, maar de rest top maar wel erg eind 80's....

avatar van frolunda
3,0
Vind dit nog steeds hun minste album maar dankzij de bonus nummers op de collection versie wordt Floodland toch wel een stuk aantrekkelijker.Vooral de Sisters of mercy uitvoering van de Hot chocolate klassieker Emma is niets minder dan briljant.

avatar van Aazhyd
3,5
Leuk feitje nog over Emma: de Sister hadden het nummer al jaren in hun live repertoire en Eldritch was bang dat hij het alleen maar live kon zingen. Dus hebben ze een zaaltje afgehuurd (zonder publiek!), de muziek afgespeeld en Eldritch erbij laten zingen. Compleet met dry ice en alles. Voila.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:21 uur

geplaatst: vandaag om 22:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.