Inspiral Carpets - The Beast Inside (1991)

.....typisch een geval van een band die ik 'destijds goed vond'maar nu niet echt meer de moeite voor neem om uit de platenkast te halen............

typisch... ik vond er destijds geen zak aan, maar vind ze nu een van de leukere britpopbandjes uit die tijd....

natuurlijk mindere goden dan Stone Roses en Charlatans, maar het psychedelische pop-randje, met bijbehorende orgeltje, doet het toch wel goed bij mij....

Dit album is een tijd lang mijn favoriete album geweest. Vandaag herbeluisterd en het klinkt nog steeds erg lekker maar het heeft toch wel het e.e.a. in moeten leveren t.o.v. albums uit die tijd zoals van bv "The Stone Roses" en "The House of Love". De muziek op dit album moet het voor mij vooral hebben van de keyboards (het orgeltje) die dit album toch wel een bepaald psychedelisch sfeertje geven.
Favoriete nummers; Born Yesterday, het weemoedige Niagara en Mermaid.

4,0*

Vandaag alle vier de albums beluisterd van deze imo zeer onderschatte band. Er zit geen enkel zwak album bij en dat orgeltje is toch wel erg mooi. Toch vind ik dit album dat ik nu zo'n 20 jaar in bezit heb toch wel het beste van de vier. Vooral het nummer Niagara klinkt schitterend, vooral als het mistroostig weer is of als in de herft de blaadjes van de bomen vallen. Ben je in een erg vrolijke bui, dan kun je beter denk ik iets anders opzetten.

Waardering; verhoogd naar 4,5*

Blijft een heerlijk album en een fijne band. Tenminste t/m Devilhopping. De reünie hadden ze echt achterwege kunnen laten.

Heb [nog] steeds geen album van Inspiral Carpets, maar ken wel redelijk veel nummers van deze ondergewaardeerde band. Maar ik vind van deze The Beast Inside fantastisch. Die instrumentale stukjes zijn het einde. This is how it feels.

En wat te denken van Sleep Well Tonight. Wauwww

Halfje erbij voor deze zeer fijne plaat, vooral het hart van het album (nummer 4, 5 en 6) is grandioos

Deze weer eens opgezet om te vieren dat het gisteren 33 jaar geleden was dat deze plaat uitkwam. En hij is beter dan in mijn herinnering! Misschien met minder geheide singles dan op hun andere albums maar het staat als een huis met een berg goede songs. Verhoogd naar 4 sterren.

Stevige zang, slimme gitaarpartijen, een flinke drive en meestal sterke composities – eigenlijk heeft dit album alles om een goede subtopper te zijn, maar wat het voor mij boven de massa uittilt en de reden waarom ik het eigenlijk al sinds ik ken zo regelmatig draai is toch dat "orgeltje" van Clint Boon. Ik zet dat instrument hier tussen aanhalingstekens omdat ik niet precies weet hoe ik het anders moet omschrijven: soms hoor ik Ray Manzarek, dan weer hoor ik geluidjes die me aan New Musik doen denken, daarna denk ik een instrument te horen dat ik (al dan niet terecht) met een Farfisa-orgel associeer, dan weer zo'n oud orgeltje dat opzettelijk een beetje "zweeft" – er lijkt geen einde te komen aan al die prachtige sfeervolle geluiden, met als hoogtepunt (zowel qua nummer als qua keyboard-sound) Sleep well tonight met een synth die een geluid als een soort woordloze zang voortbrengt en dat me vooral doet denken aan de live-versie van Under a canoe van de Nits op Urk. Door al die verschillende toetsengeluiden is dit werkelijk waar een verslavende plaat als weinig andere. Sleep well inside, het titelnummer, dat zeurende orgeltje na de refreinregel van Niagara, ik kan er bijna onbeperkt naar luisteren, en dat al sinds 1991. Daar veranderen een paar zwakke broeders (met name Grip, het slotnummer en de overdaad van Further away) niets aan.