Diana Ross - Why Do Fools Fall in Love (1981)

Mijn vader heeft dit op LP, de LP speler is er echter niet meer.

Voor deze plaat hoef je er ook geen te kopen. werkelijk afschuwelijk.....niet te vergelijken met haar oudere werk.

als alles klinkt zoals endless love kan ik het gerust aannemen fredpit!
de cover is anders ook afschuwelijk.

Ik was ooit zelfs behoorlijk Diana Ross liefhebber, en ik kan fredpits bewering bevestigen: Ik scoorde gisteren nog ´Love Hangover´(1976) voor mijn inzending de top 2000, maar ik zou voor dit album nog geen 2 sterren geven.

Ik heb vandaag nog op Love Hangover gestemd....ik hoorde dit nummer deze week voor het eerst.....en ben echt helemaal overdonderd....Dat Diana Ross zo'n sterk nummer heeft gemaaakt.Iedere keer als ik het hoor krijg ik een smile van oor tot oor...

ik ben nu de andere diana ross platen uit mijn verzameling aan het herwaarderen en kwam tot de conclusie dat het wel heel stijl bergafwaarts is gegaan met mevr Ross

Ook aan te raden (voor zover je ze niet al jaren kent):
* No One Gets The Prize (van album The Boss, dat verder trouwens niet best is) uit 1980
* Theme from Mahogany (Do You Know Where You Going To ( uit 1975)
* Ain't No Mountain High Enough (nog ouder)

jaaaaa......Theme from Mahogany. (76 ) Dat is toch prachtig.Sentimenteel meesterwerk van hetzelfde niveau als het dorp en dancing queen etcetc..Dit moet iedereen tussen de 35 en 45 toch aanspreken?

De Supremes zijn ook geweldig...Motown producties zijn over het algemeen van een hoge kwaliteit....tot eind jaren 70 dan.

Wat is eigenlijk je muzieksmaak fredpit ? Ik zie zowel rock als soul, r&b enzo in je top 10 staan.

Ik verbaas me er zelf ook wel eens over...Ik ben nu met de ontdekking van jazz bezig....prachtig!!

Als het maar echt is...met bezieling en gevoel gemaakt.Ik vind rauwe punk van de ramones ook te gek....energie!!

Ik probeer alles met een open mind te beluisteren,daardoor ontdek je dus meer,geniet je meer,en kom je tot de conclusie dat alle muziek een zelfde oerbron heeft....nml tatatata DE MENS!!

Zie mijn top 10.....Allemaal emotionele/creatieve/energieke hoogtepunten waarin ook de mens achter "de artiest"te horen is....dat is dus mijn smaak.

Op deze lp hoor ik totaal geen plezier of bezieling....dit is gewoon een product..Ik wil graag kunnen VOELEN waar het over gaat.

Te leuk om niet te melden. Van mijn moeder, en die kreeg ze weer van een vriendin, heb ik zojuist een stapeltje LP´s gekregen met de mededeling "als je zoon er niets mee wil gooit-ie ze maar weg". Raad eens wat bovenop ligt?

Tja, de titelsong hier was toch wel erg leuk destijds.

nummer 1 geweest in de top 40

De klaphoes van deze plaat (dus Diana Ross in een sexy speelpakje) is erg leuk.
Helaas heeft de plaat zelf nog nooit een naald gezien en ik denk dat ik dat maar zo hou.

Na haar vorige plaat, "Diana", geproduced door de heren van Chic, was dit een behoorlijke afknapper van formaat. Een cover van Why Do Fools Fall in Love is zowat het enige wat genietbaar is. Tenzij je van die mierzoete Endless Love houdt, ik zeker niet.
Inspiratieloze plaat, pffft.

*1/2

Teleurstellend en inspiratieloos album van Diana Ross ondanks haar mooie stem, waarvan ik "Why Do Fools Fall in Love", een cover nog wel, het beste nummer vind. "Mirror, Mirror" vind ik ook goed, de liefhebbers van mierzoete ballades komen met "Endless Love", het duet met Lionel Richie goed bij hun trekken, ik een stuk minder. De rest vind ik matig tot zwak met afsluiter "Work That Body" als dieptepunt, wát een fletse disco.

Het is idd, bij verre, niet het niveau van het (bijna sublieme) werk wat ze met The Surpremes maakte.......solo sloeg ze toch wat andere wegen in (minder 'soul(full)') die ook nie mijn voorkeur hebben. Echter, in vergelijk met overige artiesten binnen het 'mierzoete' genre is dit toch nog echt niet zo beroerd (en verdient m.i. zeker een 'voldoende'waardering).

Alleen al die ontzettend foute openklapbare hoes is heel wat
sterren waard. Maar de muziek is ook gewoon een beetje leuk.

DIe plaat nog op vinyl gehad, ik beken... Slecht, gewoon slecht is dit.
Why Do Fools.... is een flauwe cover van een steengoed nummer van hoe heet ie ook alweer...Frankie Lymon & The Teenagers (dank U, Wikipedia!) uit 1956.
Enless Love is mierzoet, melige stroop, net als de rest van dit misbaksel.
Neen, deze mag je gerust vergeten.

Het is een jeugdzonde van me, niets meer of minder, maar ach, wie maakt al eens geen foutje...

Lekker toch, die jeugdzondes

Euh, volgens je profiel was je al 31 toen dit album verscheen...

Dat kan je toch niet afdoen als 'jeugdzonde'.

Verkocht door die openklapbare hoes hè.

@ Kronos, rekenen is niet bepaald je sterkste, ik was pas 23 toen deze plaat uitkwam : 81 - 58 = 23 als ik me op mijn beurt niet vergis.

maar dan nog; ik reken ook nog mijn dertiger jaren tot mijn jeugd, zeker weten. Dat krijg je met zo goed als eeuwige vrijgezellen....

Aha, je hebt snel je geboortedatum veranderd!

Neenee, je hebt gelijk. Een onverklaarbare rekenfout van mij. Het moet de leeftijd zijn.

Eigenlijk is dit album wel niet echt goed inderdaad. Maar toen het verscheen wilde ik alleen maar naar heavy metal luisteren en zo'n oud mens als Diana Ross kon me niet verleiden. Nu zag ik deze plaat liggen voor een halve euro en die vrouw op de cover ziet er nu een stuk jonger uit moet ik zeggen. Juist omdat het zo'n foute hoes is vind ik 'm nu wel leuk. Ik moet er spontaan om glimlachen. En dan ga ik zomaar met mijn geld gooien natuurlijk.

Maar de muziek is ook wel een beetje lekker. Soms is goed fout ook fout goed.

@ Kronos; Ik heb er nooit bij stilgestaan dat Diana toen al een oud mens was.... mij gaat het toch eerder om de muziek; Ach een paar fatsoenlijke dingen heeft ze wel gemaakt, die disco-achtige dingen die Nile Rodgers van Chic met haar maakte; Upside Down, My Old Piano, I'm Coming Out, dat zijn ze, dacht ik. En die staan op een andere plaat van haar.
Maar een echte fan ben ik allesbehalve, dit is heel oppervlakkig, het raakt me niet.

Het hangt er maar van af wat je zoekt in muziek, denk ik.

Niet dat ik dit nu zo geweldig vind of zo, maar het is wel gewoon prima oppervlakkige radiomuziek en alsdusdanig erger ik mij er niet aan.

Ik ook niet, ik ga daar de radio niet voor van post verzetten, maar ik ga er ook niet naar op zoek.

Oké. Ik normaal gezien ook niet. Maar muziek waaraan ik niet meer dan 1 ster kwijt kan, daar heb ik een hekel aan. Die ga ik wel afzetten als ik het op de radio hoor en niemand me tegen houdt.

Best een bijzonder album van Diana Ross. In de zin dan dat dit haar allereerste album was dat ze opnam, bij een ander label dan Motown. Voor de rest is dit album natuurlijk niet bijzonder te noemen. Integendeel zelfs. Ik durf rustig te beweren dat dit haar slechtse album tot dan toe was. De soul dat haar voorgaande albums nog enigszins hadden, is hier zo goed als verdwenen.
De meeste nummers op dit album zijn gewoon barslecht. ’t Is dan ook jammer dat mevrouw Ross zich verlaagd heeft tot nietszeggende popnummers. Enkel het nummer ‘Sweet surrender’ vind ik boven de middelmaat uitsteken. Verder vind ik ‘Sweet nothings’ ook nog best wel leuk. Al het overige vind ik niet om aan te horen. Vooral ‘Endless love’ vind ik het grootste dieptepunt op dit album. In ieder geval wel positief dat ze Lionel Richie hebben geschrapt op deze albumversie, want met hem erbij, was het nummer nog wat erger. Toch blijft het een vreselijk en mierzoet nummer.
Getuige de verkoopcijfers van dit album, moet dit wel een heel geliefd album zijn (geweest). Exacte verkoopcijfers zijn niet bekend, maar dit is haar op-één-na best verkochte album. Onbegrijpelijk! Sinds haar vertrek bij Motown heeft ze nooit meer een echte topper gemaakt, als je het mij vraagt. De latere albums die ze Motown zou maken vanaf eind jaren ’80, stelden ook al zo weinig voor. Voor dit album geldt wat mij betreft: lekker links laten liggen!

Endless Love staat hier inderdaad in de versie zonder Lionel Richie, vind ik ook erger met hem erbij (te mierzoet). Inspiratieloos album met covers en slappe disco-nummers, dat dit toch goed verkocht is te danken aan de nr.1-hit Why Do Fools Fall in Love en het gigantisch succes van haar vorig album.

Ik vind haar stem niet bovengemiddeld mooi, haar persoonlijkheid spreekt me niet echt aan en - voorzover ik kan beoordelen - vrijwel al haar albums zijn een beetje halfslachtig. En toch ben ik een sucker voor Miss Ross. Het zal wel komen doordat ze een wereldster is met een uit duizenden herkenbare stem, die er 'altijd al was'. Want dat moet je haar nageven: sinds begin jaren zestig heeft mevrouw Ross popgeschiedenis geschreven en is ze erin geslaagd haar wereldwijde beroemdheid, net als bijvoorbeeld Cher, decennialang te continueren. Al is haar ster de laatste decennia wat aan het verbleken, maar wat wil je...

Hoe dan ook, als ik eens een album van haar in de uitverkoopbakken of de schappen van de kringloopwinkels zie staan, pak ik ze meestal wel mee, vooropgesteld dat ze in goede tot uitstekende staat zijn. Deze LP - jarenlang een standaarditem in kringlopen - had ik al veel langer, maar onlangs trof ik voor een eurootje ook de originele Japanse Capitol-cd aan. Die kom je veel minder vaak tegen, in tegenstelling tot de latere, en soms gecensureerde Disky-uitgave.

Dit is haar eerste album sinds ze zich ontworstelde aan Motown, en dan zou je verwachten dat ze met een topproduct op de proppen komt. Misschien vond ze dat zelf ook wel, maar ik vind het, zoals de meesten hier, een ronduit matige plaat. Daarvan zijn de singles nog het sterkst. De titelsong, die overal een grote hit werd (in Nederland zelfs nummer één), klinkt fris, jeugdig en optimistisch en heeft dus precies dezelfde sfeer als het origineel van Frankie Lymon & the Teenagers. Maar je kunt dus ook stellen dat het daar niets aan toevoegt.
Haar cover van Sweet Nothings – dat ik tot die tijd vooral kende in de uitvoering van de Nederlandse rockgroep Renee – en het door Dan Hartman gepende It’s never too late – dat het meest in de buurt komt van de seventies-feel van eerdere disconummers als Love hangover en The boss – zijn nog best aardig. Maar haar solo-versie van Endless love voegt evenmin iets toe aan de duetversie met Lionel Richie. Dat vond ik al niet bepaald een hoogtepunt in haar repertoire, maar deze versie levert daar zelfs op in doordat het veel overvloediger gearrangeerd is en dus van een nóg dikkere suikerlaag is voorzien.

Het door haarzelf geschreven Work that body werd als derde single nog een behoorlijke aerobic-hit, maar is, ondanks de muzikaal sterke uitvoering, een nogal banale en oppervlakkige compositie. De andere nummers op het album gaan het ene oor in en het andere uit.
Het enige écht sterke nummer op deze plaat is het door Michael Sembello geschreven Mirror, mirror. Dat is gewoon een sterke, funky rockrong met een retestrakke uitvoering, inclusief een loeiende gitaarsolo van Robert Kulick en een blazersarrangement van Randy Brecker. Op internet lees ik dat Sembello het schreef voor dePointer Sisters, maar die wezen het af, omdat ze het een ‘raar kinderliedje’ vonden (‘a hokey norsery rhyme’). In theorie is het dat ook, maar in deze uitvoering komt het prima tot zijn recht, inclusief een sterke vocale inbreng van La Ross. Naar mijn idee is het haar beste post-Motown single.

Maar één echt sterk nummer op een verder ronduit matige LP? Met moeite kom ik op 2,5 sterren, want een voldoende zit er over de hele linie echt niet in.