Diana Ross - Why Do Fools Fall in Love (1981)

Best een bijzonder album van Diana Ross. In de zin dan dat dit haar allereerste album was dat ze opnam, bij een ander label dan Motown. Voor de rest is dit album natuurlijk niet bijzonder te noemen. Integendeel zelfs. Ik durf rustig te beweren dat dit haar slechtse album tot dan toe was. De soul dat haar voorgaande albums nog enigszins hadden, is hier zo goed als verdwenen.
De meeste nummers op dit album zijn gewoon barslecht. ’t Is dan ook jammer dat mevrouw Ross zich verlaagd heeft tot nietszeggende popnummers. Enkel het nummer ‘Sweet surrender’ vind ik boven de middelmaat uitsteken. Verder vind ik ‘Sweet nothings’ ook nog best wel leuk. Al het overige vind ik niet om aan te horen. Vooral ‘Endless love’ vind ik het grootste dieptepunt op dit album. In ieder geval wel positief dat ze Lionel Richie hebben geschrapt op deze albumversie, want met hem erbij, was het nummer nog wat erger. Toch blijft het een vreselijk en mierzoet nummer.
Getuige de verkoopcijfers van dit album, moet dit wel een heel geliefd album zijn (geweest). Exacte verkoopcijfers zijn niet bekend, maar dit is haar op-één-na best verkochte album. Onbegrijpelijk! Sinds haar vertrek bij Motown heeft ze nooit meer een echte topper gemaakt, als je het mij vraagt. De latere albums die ze Motown zou maken vanaf eind jaren ’80, stelden ook al zo weinig voor. Voor dit album geldt wat mij betreft: lekker links laten liggen!