John Mayer - Paradise Valley (2013)

Popmuziek. Blueshelden moeten zich daar niet aan wagen.

Ik luister het album nu voor het eerst. Paper Doll vond ik weer een waardeloos nummer. Wildfire vond ik echter wel lekker. Deze stijl houdt hij een beetje aan gedurende het hele album, lijkt het. Rustig, ongedwongen. Geen geweldige teksten en al helemaal geen bijzonder gitaarspel.
"They Call Me The Breeze" is lekker. Inderdaad 'frappant' hoe deze ode aan J.J. Cale op dit album staat, zo vlak na het overlijden van J.J. (Geen conspiracy theory hier hoor!) Wel jammer dat het zo plotseling eindigt.

Ik denk dat deze een stukje beter is als Born & Raised, dat op zijn beurt weer nèt iets beter was dan Battle Studies. Dat neemt niet weg dat John Mayer tegenwoordig een aanfluiting is voor zichzelf.

Net als "Born and Raised" is "Paradise Valley" wederom een goed album van John Mayer. Since "Continuum" heeft de beste man geen slechte platen meer afgeleverd. Ok, ik vind "Battle Studies" iets minder, maar ik kan me heel erg goed vinden in het geluid waar John Mayer voor heeft gekozen vanaf "Born and Raised". Op "Paradise Valley" wordt die lijn voortgezet. Wederom prachtige liedjes diep geworteld in de rootsmuziek en americana, met her en der een snufje folk, country, blues en soul. Verwacht geen vlammend, gierend en hard gitaarwerk van John Mayer op "Paradise Valley". Daarvoor moet je bij zijn John Mayer Trio zijn. Dat wil overigens niet zeggen dat het gitaarwerk op "Paradise Valley" niet deugt. Net als op de voorganger is het gitaarwerk voornamelijk ingetogen en functioneel, maar voor de scherpe luisteraar toch vooral warm en gloedvol. Als je er de moeite voor neemt hoor je ook regelmatig een prachtige gitaarsolo voorbij komen. "Paradise Valley" bevat mooie liedjes die vergezichten oproepen als je ernaar luistert. Liedjes als "Wildfire" en "I Will be Found (Lost at Sea)" werken heel visualiserend en je krijgt er het weidse gevoel bij dat ook de hoes van dit album uitstraalt. De cover van J.J. Cale is heel smaakvol met goed gitaarspel van John Mayer, en blijkt achteraf een mooie ode aan de overleden Cale. Wie weet verrast John Mayer ons nog eens door met vlammende bluesplaat te komen in de stijl van "Try!" van zijn eigen John Mayer Trio, maar tot die tijd vind ik het muzikale palet van "Born and Raised" en deze "Paradise Valley" heel mooi en voelt het aan als een warm bad waarin ik me met veel plezier laat onderdompelen.

Ik deel de mening van de meesten hier: Try! en Where The Light Is zijn briljant, en de oude albums t/m Continuum ook, maar daarna heb ik het oevre amper gedraaid. Deze zal hetzelfde lot ondergaan, aangezien het allemaal wel weer prima wegkabbelt, maar niks viel mij op: achtergrondmuziek. Wel kwalitatief goede achtergrondmuziek, dus 3*.
Toen ik deze gehad had en de volgende nieuw te beluisteren plaat opzette had ik een sterk gevoel van "John Mayer had dit kunnen (en moeten) maken": Tedeschi Trucks Band - Made Up Mind (2013)

Ik kan me aansluiten bij veel van de voorgaande berichten over dit album: het is niet slecht, er is geen nummer bij dat echt door de ondergrens zakt, maar het wordt ook nergens spannend. Dat ligt niet per se aan de richting die Mayer inslaat: ik kan country en Americana op zijn tijd best waarderen (al heb ik slechts een paar albums van Johnny Cash en J.J. Cale als referentiekader). Het probleem is dat dit album me nergens weet te pakken of te verrassen, zowel muzikaal als tekstueel (op een enkel lekker gitaarriffje na). Het is kortom degelijk. En John Mayer hoort niet degelijk te zijn, dan doet hij zichzelf tekort. Positieve uitschieter voor mij is 'Wildfire.'