Ten Sharp - The Fire Inside (1993)

Zooooooo dit album is echt zoooo enorm saai. Foute synthesizers de enorm achterhaald klinken. Slappe composities. ...nee "you" was een sterke song, maar dat waren hun 15 minutes of fame. Dit is met recht een draak van een plaat te noemen.

Oh, god ja....... Ten Sharp. In mijn tijd als platenboer werd deze met veel poeha gebracht.
Na het succes van You was dit duo even hot.

Ik kan mij er niets meer van herinneren eerlijk gezegd.
Toch is die Marcel Kaptein wel een goeie zanger. Een soort mannelijke Alison Moyet.

Ja...of Tony Hadley...

Ja...... daar zeg je wat.

Inderdaad een zeer hoog Spandau Ballet gehalte, toch klonken ze in het begin een stuk veelzijdiger.
Ten Sharp - Japanese Lovesong (Countdown) - YouTube, Ten Sharp - When The Snow Falls (NCRV Wissels) - YouTube en Ten Sharp - Last Words (video) - YouTube.

Wie "You" een goed nummer vond, kan dit album eigenlijk niet slecht vinden. En "You" heb je waarschijnlijk, net als ik, een paar honderd keer te veel gehoord, terwijl sommige nummers hier van vergelijkbare kwaliteit zijn en een stuk minder bekend. Uitschieters zijn de ouverture "Where Love Lives", het lekker gezongen uptempo "Dream Home (Dream On)", dat ook op single uitkwam en "As I Remember", een gelikt maar prachtig melodieus jaren 90 stuk suikergoed.

Dat ben ik niet met je eens. You is van een veel hogere kwaliteit dan de drap van dit mierzoette, en gezapige album. ook op het album waar You op staat wordt dat niveau nooit meer gehaald.

Bedankt voor je reactie. Dit was mijn eerste commentaar op musicmeter.nl.

Mijn punt is: "You" is ook mierzoet. Dus als je "You" goed vind, dan kan je dit album niet afkeuren op zijn "mierzoetheid".

Ik heb al eens eerder een recensie over dit album geschreven, in 2000.

Ten Sharp is one of the names I remember from the time I first started listening to pop music. Their Japanese Lovesong was a minor hit in the Netherlands in 1985. Most people however, remember Ten Sharp for their big 1991 hit "You" which sold almost a million copies worldwide. I personally never liked that song very much, although its almost old fashioned melodic quality did catch my attention at the time.

The Fire Inside, released in '93, impressed me with some lovely melodies, clear production, sparkling arrangements and skilfull (if melodramatic) singing. As a singer, Marcel Kapteijn undeniably bears resemblance to Tony Hadley of Spandau Ballet (what ever happened to Tony?!). But anyway, Kapteijn's voice is a perfect fit for the overtly romantic material on this album, written by co-member Niels Hermes en lyricist Ton Groen. Highlights include Where love lives (typical over-the-top 'sensitive' singing that strangely enough only enhances the song), the infectious Dreamhome (Dream on), As I remember (distinctive 'european' feel), slow ballad Say it ain't so.

I never thought I would like this album as much as I do. It only goes to show that within each genre of pop there's bad stuff but also good stuff. 22-07-2000

Allereerst welkom hier

Ik begrijp wat je bedoelt, maar ben het toch niet met je eens. Ik vind You een knap nummer. Mooi, hitgevoelig, maar zou 't zelf niet opzetten. Het komt in huize Lennon nog wel eens voorbij omdat de vrouw het wel graag hoort.

You is zoet, en Sky radio materiaal. Maar nog wel van enige klasse, de rest van hun songs ontbeert dat naar mijn idee.

Bedankt! Heb hem nog eens beluisterd en je raadt het al... ik vind hem nog steeds 3 sterren.

Hier zitten ze meer richting Spandau Ballet met You.
When The Snow Falls lijkt meer op Alison Moyet.
Uiteraard mierzoet.
Mogen ze niet als andere artiesten klinken?
Er zijn honderden zangers die moeite doen om als David Bowie te klinken.

Als album een pak minder dan het debuut. Je hoort een beetje dat de band de druk voelt van weer een millionseller moeten schrijven. Liedjes schrijven volgens een soort mal van de platenmaatschappij zeg maar. Ik kan dat ook wel begrijpen. Het is nogal wat, in heel Europa een Top 10 hit scoren en zelfs in landen als Frankrijk, Zweden en Noorwegen nummer 1. Sowieso in de Duitstalige landen en Scandinavië was het allemaal niet aan te slepen. Dan zit je bij een enorm grote platenmaatschappij (Sony) en die denken en verwachten een nieuwe cashcow gevonden te hebben met alle druk van dien.

Maar dat kwam er dus niet uit, er staan 2 a 3 echt goede liedjes op maar de rest is toch vooral wat saai en voorspelbaar helaas. Wat ik overigens niet begrijp is dat één van die weinig echt goede liedjes dan weer geen hit werd. Rumours in the City bleef wekenlang in de hitparade hangen terwijl het voor mij veel mindere Dreamhome (Dream On) wel de Top 40 wist te behalen.

Naast Rumours is het andere sterretje voor Fly Away. Verder is Lines on Your Face en Blue Moon ook nog wel de moeite waard.

Wat overigens wel leuk is dat sinds half november ineens een heleboel Ten Sharp spul op Spotify staat waaronder een special edition versie van dit album met allerlei instrumentale versies, b kanten en een live versie van Dreamhome waarbij de band en vooral gitarist helemaal los gaat en dat is ergens ook wel jammer om te horen. Het kon dus wel.

Geen geweldig album inderdaad, maar toch ook niet heel slecht. Op dreamhome klinken ze in ieder geval als dat lekkere frisse popbandje. De rest is beetje tam, met als gevolg dat dit album ietwat klinkt als een achterstallig moederdagscadeau. Toch valt er nog wel wat te genieten van oa As i Remember Rumour en Fly away. 3 sterren

En vooruit, Lines on your face is toch ook nog wel best een indrukwekkende ballade, waarbij je vooral hoort wat een geweldige zanger Kaptein toch wel is/was. In zijn genre vind ik dit toch een vrij sterke song, zeker als Nederlands product. Lines on your face haalde niet de top 40, maar wel de knuffelrock CDs.