Saga - Silent Knight (1980)

Volgens mij heeft Michael Sadler de muziek van Saga wel eens als 'agressive orchestra' betiteld, vind ik wel een goede naam. De vergelijking tussen Rush en Saga is wel een grappige, want veel meer dan het land van oorsprong hebben ze eigenlijk niet gemeen. Maar ook ik noemde ze in die jaren vaak in één adem, en heb veel waardering voor ze, zeker in de periode tot midden jaren 80.

Ik zit vandaag al mijn Saga-dvd's te bekijken, en ook Silhouette komt aan de beurt.

Ik realiseerde me niet echt dat er promo-video's zijn gemaakt voor Careful Where You Step en Don't Be Late. Vooral vreemd, omdat zover ik weet Don't Be Late niet echt op single is verschenen (alleen op 7" in Canada, b-kantje: Time to Go).

Careful Where You Step is als b-kantje van Slow Motion (1980). Verder staat Careful Where You Step wel op de EP: Synopsis. Beide exemplaren heb ik dan wel in bezit. Vreemd dat Slow Motion dan weer geen promo-video heeft.

Ik lees ook dat Careful Where You Step als 7" in Spanje is uitgebracht (bkantje: Compromise)

Overigens is What's It Gonna Be? ook op 7" (in Canada, b-kantje: Compromise) uitgebracht.

Deze plaat heb ik laatst gekocht. Een ronduit prima album, maar niet zo verdomd sterk als opvolger World's apart die hoogtepunt op hoogtepunt doet volgen. Saga heeft altijd wel een leuk stijltje gehad. In principe gewoon 80's popmuziek, maar dan wel met veel invloeden uit progrock en hardrock. De keyboard/gitaarduels zijn altijd erg genietbaar en virtuoos. Op dit album staan mijn inziens twee hoogtepunten: openingsnummer Don't Be Late en het pakkende Help Me Out.

Tien jaar na mijn wat zuinige eerste reactie denk ik dit album ook maar eens aan te schaffen. Moet ik daarbij nog een remaster van na een bepaald jaar hebben of is er niet zo veel aan gepoetst?

Rond 2002 vond SPV het nodig alles her uit te brengen. Deze platen zouden geremastered zijn, maar daar is niks van te merken. Het was een beetje een sof. (http://www.discogs.com/Saga-Silent-Knight/release/3157334).

Verder zijn er nog de Bonaire-versies van rond 1987, maar die klinken erg dof, en lijken mij direct van lp op cd te zijn gezet. (http://www.discogs.com/Saga-Silent-Knight/release/3157334)

Blijft over dat eigenlijk de oorspronkelijk lp uit 1980 de beste versie is. En die versie is in 1994 heruitgebracht door Polydor (http://www.discogs.com/Saga-Silent-Knight/release/572766).

De laatste tijd is EarMusic wel bezig aan het heruitbrengen van Saga-materiaal, maar (iets met rechten) er wordt alleen gekeken naar de platen na 1989.
De

Dank voor dit uitgebreide antwoord!

Verhoogd naar 4,5*, staat geen zwak nummer op!

Een flinke stap voorwaarts vanaf Images at Twilight. Het gemis van een echte leadkeyboardist zorgde ervoor dat Images at Twilight een wat andere insteek had.

Op deze plaat handhaaft de band de wat kortere songs (jaren 80-publiek vraagt toch iets anders dan jaren 70-publiek), waardoor de twee 'lange' songs net rond de 6 minuten klokken.

Toch weet Saga als geen ander een hoop in een song te doen. Ik vind het erg knap dat er zoveel gebeurt in songs als What's It Gonna Be, Someone Should en Careful Where You Step zonder boven de 5-minuten grens uit te komen.

Verder staan er twee excellente chapters op met veel synth-vuurwerk. Theatraal en bombastisch.
Help Me Out lijkt een soort zusje van Humble Stance en Time to Go een broertje van Perfectionist.

Dit is de eerste plaat met Jim Gilmour en de laatste plaat die zou worden opgenomen in de Canadeze Phase One studios met Paul Gross.

Wederom (net als bij Images at Twilight) een hoes waar de sci-fi-liefhebber van kan smullen. Na jaren en jaren is ook wat duidelijker wat de opdracht was aan Zoran Busic (die tekenaar Tony Roberts inschakelde), want op de nieuwere platen van Saga komt het concept van de Golden Boys wat meer aan het licht. Op Images at Twilight breken ze een stad af en op Silent Knight zijn ze in rust. De torens waar deze robot-sprinkhanen in rusten zijn gebaseerd op de Einstein Tower in Potsdam. De Saga-kenner weet ook wat Einstein met het chapter-concept te maken heeft.

Het valt me voor het eerst echt op hoe ontzettend Queen het nummer Time to Go is. Op deze plaat (ook Compromise) wordt ook veel met gestapelde vocalen gewerkt, wat ook een Queen-trademark is.

Hoe dan ook, de wals van Time to Go had zo van Queen kunnen zijn.

Careful where you step vat in 1 klap samen hoe fantastisch mooi en magisch symforock kan zijn. In 1 woord fenomenaal. 5 sterren voor dit landmark album.

Ik heb al hun albums nog eens geluisterd, maar dit vind ik toch Saga 's beste album. Er wordt ijzersterk gemusiceerd op een collectie uitgebalanceerde symfonische meesterwerkjes vol prog en jazzrock. Inclusief hun beste twee tracks, nl de opener en de afsluiter. Krachtig, uniek, overtuigend, urgent, magisch. Schitterende muziek!

De eerste plaat met Jim Gilmour, maar hij heeft nog niet zo heel veel inbreng. Hij schrijft op vier songs mee, en zingt hier en daar wat tweede stem en backing vocals, zoals de fluisterende stem op Don't Be Late.

De productie is nog steeds in handen van Paul Gross, maar hier lijkt de mix van synthesizer en gitaar iets gebalanceerder. Wat ook opvalt is dat de moogbass van Jim Crichton erg lekker in de mix staat. Dit is ook goed te horen in Don't Be Late.

Michael klinkt nog steeds een beetje als een schooljongen hier (zo wordt zijn zang omschreven door toekomstig producer Rupert Hine) en dat klopt wel een beetje. Michael klinkt wel erg netjes en hier en daar vind ik zijn stemklank en frasering wat lijken op die van Kerry Minnear van Gentle Giant.

De muziek is opper-bombastisch met de gebruikelijke elementen allemaal weer aanwezig; hard rock, new wave, symfonische rock, pop en disco. Ook hier valt weer op hoe lekker Steve Negus kan trommelen. Op Careful Where You Step, Compromise en What's It Gonna Be toch wel het duidelijkst te horen. Hij heeft altijd een flinke rack met toms gehad en gebruikt deze ook altijd in zijn fills. Dit type fill hoor je tegenwoordig niet vaak meer, maar ik houd er wel van.

Wat ook goed opvalt is het verdelen van de toetsenpartijen tussen Michael, Jim en Jim, waarbij Jim Crichton de synthbass, Jim Gilmour de synthlicks en -solo's voor hun rekening nemen, en Michael veelal de piano en electrische piano speelt (bijvoorbeeld What's It Gonna Be). Ik meen dat hij op deze plaat geen basgitaar speelt.

Heb ik verder nog iets op te merken, wat ik niet al heb opgemerkt? Volgens mij niet. Behalve dat dit weer een fantastische plaat is om mee te drummen. Die rockshuffles van Steve is verslavend.

Saga heb ik in de jaren tachtig volgens mij door de lp-show van Wim van Putten leren kennen. Iedere donderdagavond van 11-12 uur als ik me goed herinner. Ook had ik diverse live opnames van de radio opgenomen van diverse concerten. De plaat Silent Knight had ik al die tijd op een bandje staan en heb hem later tweedehands een keer gescoord. Nummer 622. Volgens mij was de band wel aardig op zijn hoogtepunt bij deze plaat. Het zijn in ieder geval bijna allemaal sterke nummers en het is een evenwichtig album. Ook was het echt moderne symfonische rock voor die tijd. Met veel vette synthesizer geluiden. Op video zag ik dat ze diverse memorymoogs en oberheims gebruikten. Dat zijn hele mooie synthesizers als ze het doen. Maar ze waren in die tijd ook heel onbetrouwbaar. Vooral de memorymoog kon echt een rampenbak zijn die nauwelijks zuiver te stemmen was. Er zat zelfs een autotune functie op, maar dat was desondanks nog steeds geen garantie dat hij ook zuiver gestemd was. Toch heb ik daar bij Saga nooit iets van gemerkt. Ik kan me niet herinneren dat ik bij Saga ooit live een valse synthesizer heb gehoord. En ik kan me niet voorstellen dat ze daar geen last van hadden.