Until Rain - Anthem to Creation (2013)

Mijn recensie voor iO Pages

Van de omschrijving “melodic progressive (power)metal” krijg ik steevast een wee gevoel in de buik. Een theatrale Russell Allen aan de vocals, een drummende robot, een shreddende machine op gitaar en teveel science fiction in de toetsen en algemeen oeverloos gepiel. Zo nu en dan echter verschijnt er echter een plaatje dat wel eenieders aandacht verdient. Until Rain levert met ruim 78 minuten net iets teveel van het goede af, maar dat goede is dan ook beter dan gemiddeld om er de aandacht bij te houden.

Maak bijgevolg kennis met de Griekse incarnatie van Dream Theater met een zuiderse touch folklore: altijd interessant om prog uit een niet zo voor de hand liggend land te mogen bespreken. De gehanteerde stijl ligt sterk in het verlengde van voornoemde groep (je herkent er letterlijk elk bandlid in), Symphony X, Shadow Gallery en Fates Warning met John Arch, maar Until Rain heeft iets in zich dat hen redelijk uniek maakt. Een mooie zangstem, zonder vreemd accent, is daar misschien wel het beste voorbeeld van. Beukende riffs op gitaar en drums zorgen voor de rest.

Instrumentaal lijkt het alsof je naar een 78 minuten durend verhaal luistert en dat is positief bedoeld. Het album is bijzonder coherent en genoeg gevarieerd binnen de respectievelijke songs om boeiend te blijven – van vernietigende chaos tot zijdezachte melancholie in The Clang Of Shields (Part 2). Het geheel is bovendien gemixt door Jens Bogren die gewoonlijk ook Opeth en Katatonia onder handen neemt, wat de geluidskwaliteit zeker ten goede komt. Titeltrack Anthem To Creation neemt je mee op een 18 minuten lange reis langs – het moet gezegd – gekende paden, maar dat maakt niet echt uit. Afsluiter Marionettes is ook een fraaie referentie naar de rijke variatie op deze plaat, met een funky twist rond het midden.

Anthem To Creation is een mooi voorbeeld van een totaalpakket dat sterker is dan de som der delen. Until Rain vernieuwt het progressieve metalgenre niet meteen, maar maakt intelligent gebruik van de bestaande trucs om met de eigen inventiviteit een speciaal brouwsel te bereiden. Een aanrader die de progmetalfan en/of open geest niet mag laten liggen!

Solide progressieve metal uit Griekenland, qua songmateriaal niet bepaald verrassend maar wel uitstekend uitgevoerd en geproduceerd. De veelal behoorlijke lange tracks (het titelnummer duurt bijvoorbeeld ruim 18 minuten) zijn meeslepend en afwisselend genoeg om te blijven boeien. Een hele prestatie, aangezien het album bijna 80 minuten duurt. De zang had wat beter gekund, die is soms wat zeurderig en niet krachtig genoeg, maar afgezien daarvan valt er weinig te klagen.