Bob Dylan - Another Self Portrait (1969-1971) (2013)

A MAJOR DISCOVERY — 149 UNKNOWN BOB DYLAN ACETATES FROM HIS NYC STUDIO

Record Mecca

Ik weet niet of deze versie van 'When I paint my masterpiece' al eerder ergens op stond, maar die alleen maakt de aanschaf van deze cd al waard. Prachtige versie. Bob Dylan op piano heb ik altijd al iets extra's vinden hebben, ik weet nog dat ik als pre-puber keer op keer 'When He Returns' van 'Slow Train Coming' draaide.

When I paint my masterpiece is denk ik het bekendst in de uitvoering van The Band. Te vinden op het zwaar onderschatte album Cahoots uit 1971. Een eveneens weergaloze uitvoering.

Dylan nam When I Paint My Masterpiece op voor het album Bob Dylan's Greatest Hits vol. 2
(verschenen 1971), een album dat niet meer regulier verkrijgbaar is. Een imo mooie en krachtige versie, hoewel ik deze demoversie ook lang niet slecht vind. Voor zover ik weet niet op een andere verzamelaar verschenen, maar gelukkig is er internet om het terug te luisteren...

Eerste opmerking klopt maar voor zover ik kan nagaan is de door jou bedoelde verzamelaar uit 1971, maar met als alternatieve titel More Bob Dylan Greatest Hits, opgepoetst heruitgebracht op cd in 1999 en nog steeds gewoon te koop. Zeker de moeite waard omdat naast When I Paint My Masterpiece ook de bepaald niet misselijke songs Watching The River Flow, The Mighty Quinn, I Shall Be Released, Tomorrow Is A Long Time en Down In The Flood niet op zijn reguliere albums zijn verschenen. Ik beluister hem daarom vaak.

Same here, ik heb Bob's Dylan's Greatest Hits vol.2 op vinyl, en die versie van I Shall Be Released is zo goed. Dat was eerst de enige versie die ik kende, toen ik later de andere versie's van Bob Dylan en The Band hoorde vond ik die maar saai en langzaam.

Dat album is (voor zover ik weet) alleen tweedehands te verkrijgen, en misschien moet ik er dan maar eens achteraan, want er staan inderdaad heel veel goede nummers op. Amazon UK biedt in ieder geval alleen tweedehands exemplaren aan.

Dylan is voor mij al heel lang een vaste waarde wat betreft het muziekbeluisteren, maar deze versie van When I Paint My Masterpiece heb ik nu pas dankzij het bericht van nelnontwisa leren kennen, waarvoor mijn dank. Dylan's discografie vind ik een beetje rommelig, en ik raak er af en toe de weg in kwijt.

Amazon U.S. biedt uitkomst: nu weer onder de titel Bob Dylan's Greatest Hits, Vol.2. Gewoon nieuw te bestellen. Maar je hebt gelijk: CBS heeft er een rommeltje van gemaakt met die compilaties.

Het zou eigenlijk niet, want een in mijn optiek minder interessante periode van deze held, maar gister toch overgegaan tot aanschaf van Bootleg Series Vol. 10.

The Witmark Demo's blijft nu de enige uit de serie die ik niet in huis heb, maar aangezien ik daar alles van op bootleg heb, laat ik dat ook maar zo

Bizar hoe ook deze paar jaar (1969-1971) van de maestro toch wel degelijk de moeite waard blijkt te zijn.
Dylan's ''verloren jaren'' waarin grotendeels verguisde albums zoals Self Portrait en New Morning werden uitgebracht, blijken wel degelijk parels te hebben opgeleverd.

Een carriere van meer dan 50 jaar en op weg naar 11 officiele Bootleg Series met materiaal wat zich kan meten met zijn beste officieel uitgebrachte releases en soms gewoon vele malen beter blijkt te zijn.

11 albums met meerdere cd's vol prachtig spul. Voor sommige artiesten een compleet oeuvre, voor Dylan gewoon restmateriaal

Deel 11 is dus de Basement Tapes, naar het schijnt belicht deel 12 de Blood On The Tracks periode en ik hoop dat ze voor deel 13 dan eindelijk die verguisde jaren 80 aandurven met 2 cd's vol restmateriaal, zoals bijvoorbeeld de outtakes van Infidels.

Ja, geef mij nummer 13 maar. Ik durf het wel aan. Blind Willie McTell in 3 versies bijvoorbeeld.

Spanish Is The Loving Tongue

Waarom heeft de spotify versie van dit album trouwens 15 nummers terwijl de meest bescheiden fysieke editie die ik kan vinden er 35 heeft?
Ik heb vooralsnog alleen de spotify versie geluisterd, die ik zeer de moeite waard vindt. Vraag me af of ik hem net zo goed vindt als er 20 nummers extra opstaan.

Ik zou toch zweren dat CD 2 en 3 er aanvankelijk ook op stonden. Ik heb dat concert van Isle of Wight wel gehoord, maar niet op CD, want ik heb alleen de 2 CD versie. Dus waar zou ik hem anders gehoord moeten hebben. Eens even diep nadenken.

Op Grooveshark staan 53 nummers, inclusief Isle of Wight optreden.

Lastig om hier een waardering aan te hangen die recht doet aan het geheel. De uitgave is zonder meer uitstekend verzorgd: Informatief boekje met mooi fotomateriaal, prima audiokwaliteit van de gerestaureerde archiefbanden en een mooi overzicht van materiaal dat niet of niet in déze vorm op de reguliere albums terechtkwam.

We hebben het over een periode waarin Dylan (kennelijk opzettelijk) z'n uiterste best deed zijn fans van zich te vervreemden. Dat probeerde hij met een dubbelalbum vol covers onder de wat misleidende titel Self Portrait. Desondanks behaalde dat album de nummer 4 positie in de Billboard albumlijst. Met New Morning, waarop Dylan bewees creatief aan de beterende hand te zijn, kwam hij, een paar maanden later, tot plaats 7 in die lijst.

Dit album met restmateriaal is geen verzameling hoogtepunten. Wat je versteld doet staan is het goede geluid. Je maakt Dylan hierdoor op een heel intieme manier mee, veelal in kleine akoestische setting. Dat Dylan prima uit de voeten kan met vertolken van traditionals bewijst hij hier, zoals later ook op albums als Good as I been to you (1992). Je zou kunnen zeggen dat Dylan in deze opnames van rond 1970 laat horen een stukje rust gevonden te hebben na zijn spraakmakende sixties-periode. Hij hoeft even niet zo nodig en is een gewone gemiddeld presterende artiest geworden.

Uniek, ja. Buitengewoon goed, nee dat wordt het hier nergens.

Oprechte vraag: hoe kunnen deze demos en outtakes zoveel hoger scoren dan de albums? Self Portrait is een matige Dylan en hij heeft ook makkelijk 15 betere albums dan New Morning gemaakt.

Dylan heeft er een gewoonte van gemaakt om een hoop van zijn beste materiaal ergens op de plank te laten liggen, zo ook in deze periode.
Er staan op deze Bootleg Series zeker wel een aantal nummers/versies op die beter zijn dan wat er op Self Portrait en New Morning staat. Maar persoonlijk ben ik van mening dat zelfs het bootleg materiaal grotendeels uit niemendalletjes bestaat. Althans, het doet mij vrij weinig.

Ik beschouw mijzelf als behoorlijke Dylan fanboy, maar kan me tevens behoorlijk verbazen over het veelal complete gebrek aan nuance omtrent het historisch revisionisme rondom het herwaarderen van Dylan's oeuvre.

Begin 2021 komt er geloof ik weer fysieke release uit met opnames uit 1970 ivm verlopen copyright na 50 jaar. Hierop ook de opnames van Dylan met George Harrison. Zal ook wel weer 4 tot 5 sterren krijgen. Gijsbert Kamer heeft de tissues vast al klaar staan

Beetje overmoedig stem verhoogd. Gewoon omdat het toch wel heel erg lekker weg luistert.
En dat kan dan vooral omdat New Morning (1970) één van mijn favoriete albums is.
Erg mooi: I Threw It All Away van Nashville Skyline, (alternate version)
Van New Morning sessies: Time Passes Slowly, If Not For You, New Morning, Sign On The Window en Pretty Saro (unreleased)
En van het verguisde 'Self Portrait': Days Of '49, Copper Kettle, Belle Isle en Thirsty Boots (unreleased).
En dan klinkt het ook nog eens zo goed! Helder alsof je er zelf bij bent.
Toegegeven: niet iedere track krijgt 5 sterren. Maar daarvoor kan ik die andere prachtige nummers niet afstraffen.