Bob Dylan - Another Self Portrait (1969-1971) (2013)

En?

Een open eind houdt het wel spannend ja....

Tempest?

Euhhh, die is er al hoor...

Live 1966

Trouwens, tijdens zijn True Confessions tour in 1986 met Tom Petty and The Heartbreakers, speelde Dylan zowaar een nummer van Self Portrait.

I forgot more than you'll e...

Ik heb ongeveer 20 cd's van Dylan, dus ik kan mezelf een bewonderaar noemen.
Toch valt het op dat iedere drol die Dylan de laatste 10 jaar draait als een soort holy grail word behandeld.
Zelfs oude afgedankte en zogenaamd door de platenmaatschappij toevallig aangetroffen opnames, uit een periode van zijn carriere die op zijn zachts gezegd inspiratieloos is geweest. En dat zijn de meeste nummers op deze cd feitelijk nog.

Plotseling duikt er in de pers op dat een afschuwelijk slechte plaat als Self Portrait met een andere productie en benadering eigenlijk een verborgen meesterwerk is geweest. De platenmaatschappij van Dylan weet hem de laatste 16 jaar bijzonder slim in de markt te zetten.

Zelfs Another self portrait kan ook niet verbloemen dat Dylan in de periode 69-71 in een flinke dip zat, de nummers klinken toch wat nasaal en eentonig en Isle of Wight was en blijft toch een heel matig optreden.
De echte klasse van Dylan, na deze periode, is pas weer te zien en te horen tijdens The concert for Bangla Desh, waarna zijn carriere weer een nieuwe push lijkt te krijgen.

Spijker op z'n kop. Ook wat betreft je overige opmerkingen.

I know, maar ik bedoel eigenlijk deze boxset Genuine Live 1966 - CD - BobsBoots - Bootleg CDs

Aanrader

Daar zit inderdaad erg fijn materiaal tussen

Gelukkig valt het een en ander gewoon online te beluisteren !

A Phoenix In April
The Children's Crusade
While The Establishment Burns
2 keer Royal Albert Hall
Liverpool van A Nightly Ritual
Sheffield ook van A Nightly Ritual

Hij speelde dat nummer vijf jaar daarvoor ook al (Londen 1965).

Waarom heeft hij een portret van Hans van Breukelen op de cover gezet?

Deel 10 is nog maar amper uitgepoept, en de geruchten over deel 11 doen de ronde...



Link

hele album luisteren
Voor wie er twijfelt.

Voldoet goed voor wie Dylan graag ziet als die gezellige oom die bij het kampvuur liedjes zingt.

Goed: Days of 49, Railroad Bill, Wallflower, Sign On The Window, House Carpenter, If Not For You
Best aardig: heel wat
Oef! ; Minstrel Boy, Belle Isle, Annie's Gonna Sing Her Song, In Search Of Little Sadie.
Lachen/huilen/snel vergeten : Wigwam, All The Tired Horses, Time Passes Slowly (melodie vergeten, Bob?) en het hele Isle Of Wight Concert (!).

Doe niet zo gek, dat is Nicholas Cage, overduidelijk.

Oneens!

Nee, ik zou ook niet weten waarom je dat concert snel moet vergeten.
Vind het een absolute aanvulling op mijn collectie, zitten sterke nummers bij, The Band is lekker bezig en Bob is prima bij stem.

Dichtbij en toch maar even een qoute, ook de opname is erg goed, top uitvoeringen en dan een ontroerend mooi gezongen I Dreamed I Saw St. Augustine.
Ik snap er niets van wat Fedde hier plaatst , maar zelf vindt ik dit een top registratie.

Pretty Saro Werkelijk prachtig hoe Dylan hem uitvoert.

Nou, vooruit, dan zal ik het nog eens proberen uit te leggen.

Mijn probleem is dat ik hier geen enkel nummer hoor dat qua uitvoering maar in de buurt komt van andere live-versies. Leg ik bijvoorbeeld Like A Rolling Stone in de Isle Of Wight-uitvoering naast die van Before The Flood of de studio-outtake op Bootleg Series Volume 2, dan is het verschil zo groot dat de tranen me in de ogen schieten. Het Wight -concert was hiermee vergeleken natte krantenwerk, vlak, ongeïnspireerd. Het vuur ontbrak volkomen. Daar zullen wel redenen voor geweest zijn en daar heb ik begrip voor: vermoeidheid door de reis, tegenslag bij het opbouwen en inspelen en een publiek dat veel te hoge verwachtingen had en met fluitconcerten reageerde.

Dylan had z'n dure contract getekend en moest daarom wel een uur zijn best doen, maar erg van harte klinkt het niet. Dylan's stem is soms net zo zalvend als op Nashville Skyline. Het lijkt Donovan wel (dit is ongeveer het ergste wat je onder Dylanliefhebbers kunt zeggen, geloof ik ).Let eens op de aarzelende inzetten bij veel nummers. Niet alles is slecht, zover wil ik niet gaan. Maggie's Farm gaat er goed tegenaan en The Band klinkt bij vlagen goed, zoals ook in I Dreamed I Saw St. Augustine en Minstrel Boy. Maar jongens, om nou te zeggen: hoera, wat hebben we hier een topregistratie?

We hebben beslist betere opnames van de man.

Dan ben je dus gewoon geen fan van Dylan in deze periode. Hij ging in deze tijd nu eenmaal door een 'country' periode. Het zou gek zijn als hij op zijn albums met zijn 'zalvende stem' zou zingen, en live dan op sommige nummers weer met zijn nasale rockstem zou zingen. Before The Flood was overigens weer 5 jaar later. Toen had hij weer een veel minder nasale, en veel rauwere stem.

Als hij live al deze verschillende 'stemmen' door elkaar gebruikt verliest hij élk beetje geloofwaardigheid! Ik vind 'Like A Rolling Stone' juist erg mooi in deze uitvoering. 'Highway 61 Revisited' ook! Hij laat maar mooi zien dat hij zijn klassiekers ook in een andere uitvoering durft te spelen - zelfs in een geheel andere stijl!

Hoe vind je zijn 'Live at Budokan' album dan uit 1980? Er staat daar een heel rustige versie op van I Want You. Is dat mooi? Dat is prachtig! Het is alleen niet zoals hij het op Blonde on Blonde deed, omdat hij inmiddels weer in een andere periode zat.

Misschien heb je gelijk en is het gewoon een smaakkwestie. En daar kunnen we dan wel over discussiëren, maar niet twisten. Toch heb ik het idee dat Dylan met zijn gladdere 'countrystem' niet het achterste van zijn tong laat zien/klinken. Op New Morning van een jaar later heb ik hier trouwens geen last meer van. Dat album vind ik prima.

Klinkt hij meer nasaal en rauw dan legt hij er ook zijn emotie in. En als ik dan mag kiezen, dan hoor ik liever een schorre nasale stem waarvan ik weet dat hij zijn hele hart laat spreken en niets achter houdt (voor mijn gevoel althans).

Het Budokan-album heb ik helaas niet meer in mijn bezit. I Want You heb ik even opgezocht en die uitvoering spreekt mij ook best aan. Heel rustig, maar verre van glad. Zo kan ik best leven met verschillende uitvoeringen, als ik maar het gevoel krijg dat er een stuk bevlogenheid in zit.

Ik ben een behoorlijk groot liefhebber van Dylan. Hij gaat al mijn hele leven mee (50 jaar) maar ik heb er ook geen moeite mee om aan te wijzen waar hij het in mijn oren verknoeit. En er zijn gedenkwaardiger momenten dan dat Isle Of Wight concert.

Ik heb ook gister nog tegen een bevriende Dylanfanaat verteld dat ik geen één zin mee kan zingen van Nashville Skyline, Self Portrait, New Morning en eigenlijk ook het meeste op Another Self Portrait - behalve natuurlijk de nummers als Like A Rolling Stone, Highway 61 Revisited en Maggie's Farm. Van Nashville Skyline kan ik een zin 'Lay Lady Lay' meezingen (de zin: "Lay lady, lay" en daar houdt het op) en Tonight I'll Be Staying Here With You, maar bij die laatste zing ik dan de live-versie van de Rolling Thunder Revue-bootleg!

Dat betekent voor mij ook dat ik zijn 'country' periode ook niet het beste vind. Ik vind het allemaal inderdaad niet zo diep gaan, maar dat zal dan ook de insteek van Bob zijn geweest in deze periode (met als doel het stempel 'stem van de protestgeneratie' kwijt te raken).

Live at The Isle of Wight is voor mij om die reden dan ook minder beklijvend dan bijvoorbeeld zijn Rolling Thunder Revue concerten, maar ik vind dit concert zeker gedenkwaardig omdat het zijn enige concert zou blijken in een periode van acht jaar!

En daar heb je natuurlijk helemaal gelijk in: het was om die reden wel degelijk een historisch concert.

Het zou me overigens niet verbazen als het concert binnen nu en een jaar alsnog los op CD gaat verschijnen..

Want iedere financiële druppel zal en moet er volledig worden uitgeperst.

Net als met die Brandeis show die bij de vorige Bootleg Series zat en ook later apart uitgebracht zou worden.

Of je koopt de nummers van Isle of Wight gewoon per stuk via bijvoorbeeld Nokia Music Store.
Heb je de hele show voor omgerekend zo'n 14 euro...

Beter nog, koop je het complete album, inclusief Isle of Wight concert voor 10 dollar !!!

Ik neem aan dat je voor dat tientje een downloadcode krijgt voor mp3's, vind je (vindt men) dat kwalitatief voldoende om er überhaupt voor te betalen?

Ik koop dit album sowiso niet voorlopig.
Niet de meest interessante periode van Dylan voor mij persoonlijk en bovendien voorlopig krap bij kas...

Niet de meest interessante periode, inderdaad, maar toch kijk ik er weer van op dat hij nog zoveel dingen in het archief had liggen, en er zitten nog geweldige dingen tussen ook. Gisteren deze nieuwe episode van de Bootleg Series geluisterd, en het is me enorm bevallen. Enkele zeer goeie alternatieve versies van nummers van de albums 'Self Portrait' en 'New Morning', en het viertal 'Railroad Bill' - 'Thirsty Boots' - 'This Evening So Soon' - 'These Hands' is magistraal!

Vandaag ook nog even het Isle of Wight concert geluisterd, dat kon dan weer beter. Soms behoorlijk rommelig, maar overall nog wel goed.

In 1970 bracht Dylan het album ‘Self Portrait’ uit. Heel veel mensen dachten dat ‘ie gek was geworden of er geen zin meer in had. Een merkwaardig allegaartje van covers, nieuwe nummers en live-opnames. Met spuuglelijke arrangementen. Op deze laatste uitgave van de onovertroffen Bootleg Series ontdekken we dat Dylan eigenlijk in de basis weer hele mooie songs had geschreven. Nu zijn ze ontdaan van alle ballast en overdubs en horen we een subtiele set liedjes, waarbij Dylan begeleid wordt door akoestische gitaar of piano, met hier en daar een orgelloopje of smaakvolle blazers. Zo kan het dus ook. Mooi dat het niet voor het nageslacht verloren is gegaan.

Deze uit de V.S. meegenomen voor een tientje, zodat ik de collectie weer compleet heb en weer eens uitgebreid voor deze tiende Bootleg serie kon gaan zitten. Mijn tweede indruk verschilt echter niet zoveel van mijn eerste indruk: sterke nummers die beter uit de verf komen zonder overdubs (Working on a Guru), aangevuld met een aantal interessante nieuwe nummers (Spanish Is the Loving Tongue).

Grootste dieptepunt is Minstrel Boy. Je helemaal vol laten lopen met alcohol met je vrienden van The Band, een wedstrijdje doen wie het valst kan zingen en dat dan uitbrengen op een over het algemeen prima verzamelaar vind ik een belediging voor de Dylan fans.

Ik blijf bij de 3,5*.