Jon and Vangelis - Short Stories (1980)

Dit is een mooi album van Jon & Vangelis. De track I Hear You Know is erg mooi. Het hele album is erg mooi de combinatie van Andersons stem en Vangelis pakt erg goed uit.

Mooi. En ik heb geen 4 zinnen nodig om dat te zeggen. Blijven oefenen, Marcel !
3,5*

Mooi, inderdaad. Maar wel een beetje muziek zonder ballen.

Nounounounounou JJ_D. Marcel meent het allemaal goed! Short Stories: aardig album met natuurlijk het mooie "I hear you now" Als Yes fan vond ik het wel spijtig dat Jon Anderson deze muzikale richting uitging!

Met hartelijke groet,

Nou Hans, nog spijtiger zijn de solo albums van Anderson, dat is (wat ik heb dan) echt slecht.

Wat ik al ergens heb geschreven Marcel, ik ken geen solowerk van Jon. Behalve dan zijn samenwerking met Vangelis.

Hans,

Jij als bewonderaar van Mike Oldfield zou Jon's eerste soloprodukt 'Olias of Sunhillow' erg kunnen waarderen. Ook schitterend artwork. Ik heb de elpee versie ook en dan mis je dat artwork bij de cd toch wel.

Dit album wil ik wel als een mix van Yes en Oldfield zien.

Hierna werd de muziek toegankelijker en ook wat minder interressant.

Groet

Goede morgen Flipper,

Bedankt voor de tip. Ik ga een bestelling plaatsen bij mijn vrienden in Rotterdam (de centrale bibliotheek wel te verstaan).

Prettige zondag, het belooft een mooie dag te worden en dan bedoel ik NIET het kampioenschap van PSV.

Niet hun sterkste album, nogal wisselvallig. I Hear you now is erg mooi, maar de twee eerste nummers vallen tegen wat mij betreft, daar zie ik de meerwaarde van de samenwerking te weinig. Dat is teveel Vangelis met een zanger, in plaats van dat de combinatie meer is dan de som van de delen.

De hits van dit combo smaken me wel!
Maar Jon solo, zoals Surrender en Hold On To Love...... gatverdamme, wat een walgelijke shit is dat!

Jon is toch het best op z'n plaats in Yes.

Lekkere combi van Anderson en Vangelis. De aparte stem van Anderson past heel goed bij de waaierende geluidspartijen van Vangelis. Soms wat teveel gerommel in de marge maar als geheel een prima cd. 3,5

In het kader "zet eens een oude lp op" belande deze op de draaitafel. Dit eerste album van Jon & Vangelis begint gelijk goed met Curious Electric. Eerst de bombast van Vangelis en daarna even het gevoel of Jon de tv van binnen aan het controleren is. En ten slote dat magistrale einde. De combi Each and Everyday/Bird Song is een mooi gevoelig liedje wat me een gevoel van hoop geeft. Het doet me daarnaast beseffen dat het leven kort is, dus maak er wat van. Hoe vaak ik I Hear You Now heb gehoord in mijn leven weet ik niet meer, maar wat blijf het goed. Het doet me nog steeds zweven. En dan is daar dat hoopgevende The Road. Het doet me denken aan een preek waar je wel wat aan hebt.

Far Away in Baagad begint met een stem oefening van Jon. Hierna volgen wijdse klanken van Vangelis die later iets statigs krijgen. De tweede combi op dit album, Love is/One More Time is een fijn liedje. Het is passievol en subtiel te gelijk. Thunder begint haast op een sprookjesachtige wijze. Het is net of Jon me een verhaaltje voorleest. Even wordt het bombastisch waarna deel twee volgt van het sprookje. En dan is daar echt veel te snel het einde van dit album met het schitterende A Play Whithin a Play. Vooral als hierin Vangelis even gas geeft kom ik even los van de aarde. Waarna ik weer keurig wordt neergezet in een wereld vol filosofie.

Ondanks een hinderlijke tik die me even uit mijn concentratie hield heb ik wel genoten van dit duo. Daarom ga ik nu de plaat poetsen en kom later terug om me stem voor dit album beter te bepalen.

Ik heb altijd iets"gehad" met de stem van Jon Anderson. Natuurlijk begon dat met zijn groep Yes. In die tijd kocht ik al zijn platen, zelfs zijn kerstalbum. De samenwerking met Vangelis vond ik ook een unieke combinatie. Aan deze, Short Stories, heb ik nog wel een speciale herinnering. Helaas in een voor mij wat minder florisante periode in mijn leven. Een periode waarin zelfdestructieve gevoelens nogal eens de overhand kregen. Die tijden liggen gelukkig ver achter me. Maar na de beschrijving van Gerards Dream kwam die periode weer even bovendrijven. Met name I Hear You Now, Love Is en met name A play Within A Play, een indrukwekkend nummer. Zo voelde ik mijn situatie, toendertijd ook. It was all "A Play Within A Play".

Ik was destijds een beetje pissing op Anderson. Aan de ene kant had je in 1980 een Anderson-loze Yes met Drama en Anderson kwam met......................eh, dit.

Maar, eerlijk is eerlijk, Short stories is bij mij in de loop van de tijd gegroeid. Ook dat kan gebeuren. Het heeft enkele geweldige effecten die door merg en been gaan, zoals bij het begin van I hear you now.

De cd is, ondanks alle keyboard en orgelwerk van Vangelis toch buitengewoon veelzijdig en herbergt ook meer power dan je denkt. De muziek is wel erg clean.

De samenwerking tussen Anderson en Vangelis werd daarmee gelijk big business, die in verkoopcijfers de concurrentie met Yes makkelijk aan kon.

In twee jaar tijd verschenen nog twee Vangelis met de stem van Anderson cd's, het eveneens fraaie The friends of mr. Cairo en het mindere Private collection.

Maar wie toen dacht dat Anderson verloren was voor Yes en dat hij zich voortaan zou gaan bekwamen in de voortkabbelende Symfo van Private collection kwam gelukkig bedrogen uit: daar stonden opeens Trevor Rabin, Chris Squire, Tony Kaye en Alan White op de stoep....................... (zie verder onder 90125 van Yes)

Van de albums die ik van dit duo heb is deze op muzikaal vlak het breedst van opzet. Hier is nog de nodige experimenteer lust op te horen. De latere albums zijn ook nog behoorlijk te noemen. Maar als mij de opdracht wordt gegeven: "Ruim je platenkast op!" dan zal deze in het rek blijven staan en de andere albums van het duo mogen dan de zolder zien.

The friends of mr. Cairo zou ook mogen blijven staan. Daarnaast zou ik eerst beginnen over extra kastruimte, voordat er naar dozen op zolder moet worden uitgeweken.

I hear you now is een pracht nummer

Wat dat betreft is hier echt sprake van millimeterwerk. De genoemde albums zijn kwalitatief van behoorlijk niveau. Nee, wat dat aangaat moeten ze wel op loopafstand te vinden zijn. Laat maar zeggen het peper-en-zout-effect.

De samenwerking tussen Jon Anderson van Yes heeft sterke albums opgeleverd die ook commercieel succesvol waren (ik bezit enkel de eerste 2). De hoge stem van Jon Anderson pas goed bij het synthesizerwerk van Vangelis en dit is een gevarieerd en sfeervol album waarbij subtiliteit en bombast elkaar afwisselen.
"I Hear You Now" is een klassieker, de overige nummers staan eveneens op hoog niveau.

Vangelis is een kei in het neerzetten van sferische stukken rondom pakkende muzikale thema's. Zet daarnaast het eigen stemgeluid van Jon en je hebt een prachtige combinatie, die dan ook op deze Short Stories goed uitpakt. Zoals vaker bij Vangelis (en nu Jon erbij) hoor ik een nummer voorbij komen, met verrek dat ken ik gevoel...I hear you now...prachtig nummer en doet mij denken dat ik toch maar eens een keer die opleiding tot astronaut moet afmaken...Major Tom here i kom.
Mooi album van die synthesizertovenaar en de man van ja.

Na al die jaren nog steeds prachtig! Ik zou zelfs zeggen "een klassieker in het genre" maar het is zo uniek dat er geen label valt op te plakken. Het heeft de poëtisch-verhalende vorm het Franse Chanson en de meeste songs bewegen zich vaak voort zonder de structuur van een ritme. Enige minpunt is The Road. Gelukkig stond die niet op het album toen hij voor het eerst verscheen op vinyl.


....

Weinig liedjes, meer stukken filmmuziek (althans zo ervaar ik t). Dat kan ook leuk zijn, maar het kan mij niet boeien. Op 1 uitzondering na, en dat is ook wel een echt liedje: het bloedmooie "I Hear you now"

Nostalgisch plaatje voor mij, stond (en staat waarschijnlijk nog) in de platenverzameling van mijn vader. Geen groots meesterwerk, maar wel goed te doen...

Wat klinkt de LP goed, zeg. Er zit een aangenaam hoog in dat ik mis op de CD.

Ooit gekocht nav de single I Hear You Now. Complete album heeft me toch. Ooit helemaal weten te pakken. Ben geen overtuigend Jon Anderson of Vangelis fan. Combi heeft op Short Stories ook niet die overtuiging. I Hear You Know blijft echter een prachtige song.

Dit vind ik het beste album van Jon and Vangelis. De combinatie van die twee werkte uitstekend, mooie nummers, soms dromerig (dat hoort wel bij Jon), soms weer wat steviger (tot tegen het bombastische aan), maar echt erg mooi en afwisselend.

Toch iets avontuurlijker dan andere albums, zeker mijn favoriet.

Debuut album van deze 2 giganten, vooral Vangelis vind ik op dit album musiceren op eenzame hoogte, zijn hele trukendoos komt voorbij.
Het album vliegt alle kanten op wat betreft dynamiek; harde en zachte, en soms snoeiharde momenten wisselen elkaar af. Wonderlijke combinatie deze 2 artiesten, de stem van Jon past goed bij de rijke klanken van de meester Vangelis.
Het enige mindere nummer vind ik The Road, de rest gaat er bij mij in als zoete koek, geweldig.
Hoogtepunten zijn voor mij Curious Electric ( wat een opener! ), Each and Everyday/ Bird Song, Far Away In Bagaad, One More Time en A Play Within A Play. I Hear You Now is de enige hit op dit album.
Voor mij is dit eerste album toch wel de beste van allevier, op de voet gevolgd door Private Collection.
De door Vangelis zelf geremasterde versie klinkt wat helderder, al is er soms wat teveel extra echo of reverb toegevoegd naar mijn smaak.
Kortom, volop genieten.
Dit album was voor mij de eerste kennismaking met Jon Anderson, waarna de ontdekkingsreis van Yes begon.