Living Colour - Time's Up (1990)

Net weer het nummer Type gehoord, dat was een lange tijd geleden. Wat een goed nummer, zeg !

Deze band was zijn tijd ver vooruit. Samen met Sonic Youth, the Pixies, Guns n Roses hebben zij de wereld opgewarmd voor alternatieve rock geluiden, en Nirvana kopte de bal binnen ; )

Een aantal simpele radio vriendelijke nummers is op time's up al een stukje minder. Wat mij zo aanspreekt is de afwisseling: Kort, snel en snoeihard tot langere nummers waarin geexperimenteerd wordt.

Living Colour is vooral een band die genesteld is in de begintijd van hun bestaan, destijds ging er veel aandacht naar toe, die ze maar gedeeltelijk wisten waar te maken. Edoch staan er ook op dit time's up wel een aantal aardige nummers en live wisten ze het ook goed neer te zetten.

are u kiddin' me?

gedeeltelijk waar maken?

topplaat topband!

Eens Malle!!!!

Ach, er moet wat ruimte zijn voor incubatietijd....tussen 3,5 en 5 zeg maar..

Ik vind de live uitvoering van de Pere Ubu track Final solution helemaal geweldig. Ik weet nog dat ik mijn ex daar destijds helemaal gek mee maakte, en ook als mijn schoonmoeder langs kwam, zette iki hem met veel genoegen op.

Het intro van 'Love rears its Ugly Head' is natuurlijk geleend van Nat King Cole's versie van 'Lush Life'.

Het intro is briljant, de versie van Johnny Hartman en John Coltrane vele malen beter.

Het album is een klassieker, maar een die ergens de boot heeft gemist. Het zit m in de productie. De drums ,en vooral de snare, staan te vol, te fel en daarom te geforceerd. Typisch iets van die tijd, na-ebben van de jaren 80. Daarom klinkt t soms gedateerd.

Maar toch, als ik Type weer s hoor, mijn god, wat een power en soul tegelijk. Uniek, en doeltreffend, nog altijd!!

Elk woord met je eens. Ik weet niet of je Metallica's album "And Justice for All" kent? Dat is de overtreffende trap van het soort productie waar je het over hebt. Mijn droom is dat de orginele meersporentracks van beide albums (en nog vele vele andere, vooral uit de jaren 80) opnieuw zouden mixen. Veel meer werk dan remasteren wat wel veel gebeurt, en vaak ook zinvol, maar dat doet alleen de eindmix anders klinken. Terug naar de mix, dat zou zo veel genieten zijn!

Altijd glad ijs, datgene waar ik nu achter probeer te komen, maar ik ga het toch vragen aan de rockers hier.
Zit er een element van "zwarte muziek" in de rock nummers van Hendrix, Prince, Kravitz en deze Living Colour?

Voor de duidelijkheid ik ga het liefst "kleurenblind" door het leven, maar muzikaal gezien voel ik me vooral lekker bij soul, funk en jazz, rock maar af en toe, en het hardere spul nog zeldzamer. Maar bij deze artiesten was het, lang geleden alweer, meteen raak. Okay, bij Hendrix bespeur ik vaak blues elementen (zeker bij Band of gypsies) en Prince kon alles, maar zelfs in de meest rockende nummers voelt het toch anders aan dan de meeste rock bands waar ik vaak weinig mee had.
Zit het in de structuur of toch een funky element? Ik kan er technisch niet de vinger op leggen.

Rock komt voort uit de blues. De eerste blueszangers waren donkere muzikanten die hun verhaal vertelden. Maar muziek is universeel en niet aan geslacht, of huidskleur gebonden.
Zo zie ik het tenminste.
Prince heeft in zijn gitaarspel absoluut naar Hendrix gekeken.
Hendrix had respect voor The Beatles, maar The Beatles ook voor hem.
Verder weet ik het ook niet zo precies, maar ik denk dus dat de blues de grote schuldige is.
Interessante kwestie in ieder geval. ?

Ja, ik maak het onderscheid liever ook niet; ik zou ook liever 'kleurenblind' zijn als het gaat om mijn muziekbeleving. Maar ook ik kan er niet onderuit: rockmuziek gemaakt door zwarte artiesten zoals Minneapolis ze noemt, klinkt toch vaak net een tikkie anders dan veel 'blanke' rock.

deric raven verwijst hierboven terecht naar de blues, en dat is de belangrijkste inspiratiebron: van oorsprong zwarte muziek van de kantoenplantages waar blanken later mee 'aan de haal' zijn gegaan.

Ik voeg er zelf aan toe dat kleurlingen (want het geldt naar mijn idee ook voor latino's, creolen, hispanics e.a.) over het algemeen toch wat meer swing in hun lijf hebben. Ze spelen soepeler en hun muziek zet daardoor op een heel natuurlijke wijze meer aan tot dansen. Het zijn invloeden als funk (met name bij Prince, Kravitz en Hendrix) en zydeco (bij mensen als Dr. John en veel van die Louisiana/New Orleans-musici) die blijven doorklinken, ook als ze zich op rockmuziek gaan toeleggen. Hendrix kon met name met zijn wah-wah gitaar heel funky uit de hoek komen, en bij Prince en Kravitz klinkt dat ook duidelijk door.

Funkrock zoals die op dit album gemaakt wordt door Living Colour zijn we sinds eind jaren tachtig heel gewoon gaan vinden, omdat zoveel groepen (ook blanke, bijv. de RHCP en Extreme) zich er sindsdien op zijn gaan toeleggen. Maar voor die tijd was dat niet zo vanzelfsprekend. In feite zijn Prince en Hendrix wegbereiders geweest van dit genre. Want tussen funk en rock (en dus zwarte en blanke muziek) gaapte ooit een diepe kloof, die mede door hun toedoen is gedicht. In muzikaal opzicht is de wereld sindsdien gelukkig wel iets meer 'kleurenblind' geworden.

Oh, en vergeet ook Mother's Finest niet. Die waren er in de jaren zeventig al heel vroeg bij om funk en (hard)rock te combineren. Zeker ook aan te raden als je op zoekt bent naar dit soort specifieke rockmuziek met een 'groove'. Song- en albumtitels als 'Niggaz can't sing rock 'n' roll' en 'Black radio won't play this record' spreken boekdelen.

Inderdaad een beetje glad ijs, maar misschien toch iets voor een apart topic: Swingt 'zwarte' rockmuziek meer, en zo ja waarom?

Top reactie Gaucho (en Deric eerder). Nee, een topic hoeft niet, je hebt het al mooi genoeg verwoord. Het zullen inderdaad toch de funk en uiteraard de blues invloeden zijn. Of in sommige gevallen toch iets van een groove, waar ik in veel rock de bas wat verwaarloosd vind.
Ik kwam hier op nadat ik van iemand hoorde dat hij nooit geweten had dat Living Colour uit zwarte bandleden bestond. En ik vond het weer apart dat hij zo verbaasd was, omdat ik ze toch anders vond klinken zonder dat ik het kon benoemen. Mothers's Finest is inderdaad ook een goed voorbeeld.

Ben ik de enige die Enter Sandman van Metallica hoort in Information Overload?

Of beter gezegd: ben ik de enige die Information Overload hoort in Enter Sandman?

Nog nooit de link gelegd maar in mijn hoofd heb ik net de nummers vergeleken, en ja dat riffje!

Deze band was z’n tijd ver vooruit. En daarnaast is dit album ook nog eens tijdloos! Wat een plaat. Zo gevarieerd, puntig en vlammend. En luister nog maar eens naar Someone Like You, dat toen helaas al actueel was qua thematiek, en nu misschien nog wel meer.
De eerste twee albums van deze band zijn echt ontzettend goed, en ze staan nog fier overeind.

Deze dan toch ook eindelijk op lp in huis gehaald. Lang niet gehoord maar een prima plaat natuurlijk. Destijds vrij vooruitstrevend en daarom niet overal even enthousiast ontvangen. Althans, zo herinner ik het me. Ik lees hierboven (kritische) opmerkingen omtrent de productie. Die deel ik totaal niet. Klinkt in mijn oren fantastisch! Is zoals met alles natuurlijk erg persoonlijk.

Het is net andersom volgens mij, en zo hoor je volgens mij ook magnum opus te zeggen, maar beide blijken te mogen - vooruit maar weer.