Living Colour - Time's Up (1990)

Nee, dit is niet Pink Floyd met Time.

Time’s Up is muzikaal onderhand trash metal met een groot nadeel, dat de zang achter blijft bij de muziek. Het klinkt ook allemaal net te blikkerig. Komt dus niet helemaal goed uit de verf. Het funk stuk tussendoor gaat Living Colour beter af.
Daar zijn ze dus ook goed in. Op het eind loopt de drum achter de feiten aan; veels te chaotisch, en dus zeker niet geslaagd te noemen.

History Lesson zijn stukjes van samplers over de situatie in Afrika; hoeft voor mij ook niet zo nodig.

Met Pride komen ze wel goed weg. Lekkere metal met duidelijke funky invloeden. Ook de zang is hier sterk. Beetje Mothers Finest achtig. Hier klopt het dus wel.
Na een zwak begin, komen er nu wel een aantal sterke songs, al blijft het blikkerige geluid helaas wel aanwezig.

Love Rears Its Ugly Head is denk ik wel hun bekendste nummer. Op zich wel begrijpelijk; klinkt allemaal wel erg aanstekelijk, en heeft voor zowel liefhebbers van blues, metal en funk een heerlijke flow. Al vind ik dat er betere songs op staan, muzikaal is dit zeker oke. De tekst is grappig; speelt natuurlijk ook mee.

New Jack Theme is erg strak gespeeld; wat dus bij Time’s Up niet over kwam, lukt hier dus wel. Live klinkt het vaak nog overtuigender. Tenminste wel de twee keer dat ik het gehoord heb. Luister goed naar het percussie gedeelte tussendoor. Dit heeft Zuid Amerikaanse invloeden; iets wat later Sepultura ook in hun metal stopte (tenminste, volgens mij was Living Colour eerder, maar hier ben ik niet 100% zeker van).

Someone Like You klinkt als de cross-over die Red Hot Chili Peppers, Fishbone, en Faith No More op dat moment ook maakten. Niet echt iets bijzonders.

Elvis Is Dead is een van mijn favorieten op dit album; hier heeft Mick Jagger ( die de band trouwens ontdekte) ook een klein aandeel in, maar dan moet je erg goed luisteren. Het aandeel van Little Richard is beter hoorbaar. De saxofoon op het einde is prettig te noemen.

Type was volgens mij de eerste single van dit album, en spreekt mij ook erg veel aan. Het was in ieder geval de reden om dit album te kopen; waardoor ik op Pinkpop vrijwel de hele set mee kon zingen.
Al ben ik al jaren kaal, hierbij wil ik nog steeds wel wat headbangen.
Het einde wordt wat gestoorder, juist om goed aan te sluiten bij:

Information Overload
Love It, Or Hate It; het is allemaal wat Over The Top, maar ik kan er met veel plezier naar luisteren.
Het einde is mooi gemaakt; zo moet een overspannen computer dus klinken.
Als Musicmeter weer eens traag is, moet ik vanzelf hieraan denken.
Vernon Reid laat in ieder geval horen dat hij een meesterlijke gitarist is; alleen blijft het jammer dat de drummer en bassist hem niet goed bij kunnen benen.

Bij Under Cover Of Darkness verwacht je als je de begintonen hoort dat er een Oosters achtig geheel zal volgen.
Dit is helaas niet zo; klinkt verder allemaal te standaard voor mij; te eenvoudig, weinig inhoud. Queen Latifah probeert het nummer nog te redden met het stukje rap. Vervolgens volgt er nog een moeilijk te plaatsen gitaarriedeltje. En opeens is het alweer voorbij.

Ology is een instrumentaal stuurloos probeerseltje, wat zo in de prullenbak had moeten verdwijnen.
Waar zouden we zijn zonder de Skip functie.

Fight The Fight opent behoorlijk psychedelisch, en hier werkt het dus wel. De drum had wat meer op de achtergrond gemogen. Wel mooie zang van Corey Glover.
Had hier een rapper bij los laten gaan. Als je weet dat buiten Queen Latifah ook Doug E. Fresh zijn medewerking verleende; gebruik hem dan ook.

Tag Team Partners is dus met Doug E. Fresh, maar bij dit intermezzo is zijn bijdrage dus minimaal; snap het nut niet helemaal hiervan.

Het beste op Time’s Up steekt dan ook met kop boven de rest uit; de Caribische klanken van Solace Of You werd luidkeels mee gezongen op Pinkpop 1991. Zelfs in de terugreis in de trein zong men het nog. Hier heb ik daardoor ook leuke herinneringen aan, maar muzikaal zit het dan ook lekker in elkaar. Nog altijd een lied om zittend op een terras de zomer in te luiden.

De afsluiter This Is The Life heeft dus wel die geslaagde Oosterse invloeden (ze kunnen het wel degelijk), doet me toch wel aan de experimentele fase van een Urban Dance Squad denken, die volgens mij rond de zelfde periode actief werden.

Niet altijd evenwichtig dus dit album, maar tussen de bossen zeewier zijn wel degelijk een aantal parels op te duiken.

Ah, pinkpop '91...those were the days! Was dat toen ook niet met Primus toen de bas van Les Claypool de schaal van Richter deed uitslaan?
Afijn, terug naar dit album. Grijs gedraaid in de vroege jaren negentig, toen van het ene moment op het andere in een hoek gedonderd en de volgende tien jaar zelden tot nooit meer beluisterd. Kreeg stuipscheuten bij Love Rears en Solace en hoofdpijn bij Information Overload. Vandaag in heroverweging genomen - mooi weer, buitendeuren open, voorjaarsschoonmaakgevoelens...het stof moest weer eens uit de boxen worden geblazen...
Hiervan stond men dus in '91 op zijn kop. Een fris, energiek gezelschap met een hang naar de tachtiger jaren nu-metal en de funk van een decennium eerder, dat alles op smaak gebracht met teksten waaruit een heuse politieke overtuiging (!) te distilleren was. Dat laatste was (helaas) al eerder herontdekt door de rappers van o.a. Public Enemy e.a. die zich aan subtiliteit en weloverwogenheid weinig gelegen lieten. Nee, dan Living Coulour! De kwalificatie 'intelligente zwarte rock' klonk regelmatig...
Is het resultaat dan nog wel interessant, als alles zo goed is uitgedacht en cultureel -politiek correct?
Ja dus.
Ik zou zeggen - schuif dit retrospectieve gelul terzijde en luister gewoon, bij voorkeur staande (stilzitten is toch te moeilijk), naar deze spannende, opzwepende klanken, voortgebracht door een van de strakst musicerende bands van hun tijd. Het maakt voor mij deze dag, hoewel het buiten langzaam aan bewolkt wordt, meer dan goed!