New Order - Technique (1989)

Deze plaat is nogal wisselend ontvangen. De ene helft reageerde lyrisch, de ander lauw. Ik hoor tot het laatste kamp. 3*

Als de ene helft, waar Vasquesz toe behoort, lyrisch reageert, zal er vast een kern van waarheid inzitten. Ik ga het binnenkort maar eens beluisteren dan.

Er staan een aantal geweldige nummers op, maar over het algemeen vind ik dit toch een van de minste NO-platen.

Dan moet ik al hun platen maar beluisteren

wat een geweldige plaat is dit toch. Luister deze week hier weer naar en hij bevalt me weer uitstekend. Een halve * erbij.

Vasquesz heeft altijd gelijk.
(wat een plaat!)

Ik vind het wel grappig,
eerst kopieert Robert Smith de stijl van 'Dreams Never End' en gebruikt die in 'Inbetween Days', en New Order raakt op hun beurt door "Just like heaven" - geïnspireerd - en gebruikt bijna dezelfde basslijn in 'All the way'.

Technique vind ik wel een goede plaat op zich, soms een beetje te veel van het goede maar algemeen zeer aangenaam om naar te luisteren. Vanishing Point vind ik nog steeds één van de beste New Orders nummers.

2de helft van het album is voor mij beduidend beter dan de eerste helft.
Met Fine Time heeft NO geprobeerd aan te sluiten op de toen heersende dance golf. JAmmerlijk wilde ze dit te graag en gelijk nieuwe maatstaaf zetten wat beetje misging.
B-Kant van Fine Time single Don't put you finger on that button lukte het iets beter.

Merkwaardig: i.t.t. wat ik hier heb geschreven
http://www.musicmeter.nl/artist/9801/messages/

lijkt het alsof deze plaat me nu beter bevalt dan destijds. Ok het klinkt poppy, en af en toe, zoals track 6. en 7. en dan denk je dat dit wellicht nu onder 'electro' gerekend zou kunnen worden. Maar zoals ik het nu zie en hoor bevalt deze plaat mij beduidend beter dan "Brotherhood" en "Low Life".

Bewijst dit nu dat niets zo veranderlijk is als een mens, of is snellere muziek nu meer 'in line' met hoe we nu leven. Raadsels, raadsels - in ieder geval zou ik een sound track van 'modern, city/business life' zou er minimaal 1 tarck van deze plaat op komen.

Nog 1 opmerking: hoes en binnenhoes van Peter Saville vind ik erg mooi en dat maakt juist dat vinyl leuk is.

Hebben de heren en dame van NO weer geld nodig met al die heruitgaven en extraatjes??

Neen, ze brengen eindelijk en vaak voor de eerste keer
b-kanten en full length extended versies in geremasterde
kwaliteit als bonus bij de eveneens geremasterde albums uit.

En wees gerust, zoveel euro's worden er vandaag
door de betrokken artiesten niet meer aan rereleases verdient.
Misschien gewoon niet kopen, tenzij je houdt van hun muziek
en je niet alles van New Order op vinyl hebt.

Substance 2CD uit 1987 bevatte trouwens een paar alternatieve
versies en storende edits van de oorspronkelijke 12" versies.

Ik zag inderdaad geen redentot aanschaf, daar ik alle nummers al heb op de 2de cd's en ik de album hoezen, niet meer de kwaliteit hebben van weleer.
In de eerste cd uitgave bij Factory klopte de boekje / hoesjes met de originele vinyl uitgaven.
Denk aan de overtrek papier bij LowLife met de 4 foto's, P,C&L met de bedrukking zoals bedoeld.
Ik ben blij ik alle 12" en rariteiten al heb.
Maar NO heeft al vaker dingen uitgebracht om de belastingaanslag te kunnen betalen, Bleu Monday '88?

Castle,

Is het artiesten in dit schaamteloze riptijdperk
dan niet meer gegund om geld te verdienen aan hun beste werk?

Ik ga deze albums zeker kopen, ook al heb ik alles op vinyl.
Dat van die hoesjes stoort me daarom ook minder ... al verwacht
ik wel wat extra liner notes of artwork als het enigzins kan.

Het was toch New Order die meermaals een financiële kater
overhield aan de peperdure (maar o zo prachtige door Saville ontworpen)
hoezen .... Blue Monday 1983 was een verlieslatende onderneming
omdat de hoes maken duurder was dan de 12" kopen ...

Wil natuurlijk helemaal niet zeggen dat jij niet mag passen.
Maar ik vond je een beetje streng in de beoordeling van een groep
die meer dan 10 jaar een a-commerciële houding kon volhouden.

Wie de documentaire over Factory in februari op de BBC heeft gezien, weet hoe e.e.a. geregeld was bij Factory met de rechten: gewoon niet en verder weet diegene dat New Order (deel nog Joy Divison) de best verkopende band van Factory was. Factory had een uiterst risicovolle venture gestart en het bleek dat - zonder medeweten van de band - New Order daar mede-eigenaar van was.
Welnu daar moesten dus bakken geld bij - dat liep in de tienduizenden GBP per week.

Geen ideee hoe het met de rechten zit; in de regel zijn de rechten (voor de artiest) slechts een uiterst gering percentage, denk eerder aan een fractie van een euro dan een meervoud daarvan. Ik geloof niet dat New Order 'armlastig' is, maar ze zijn niet echt 'loaded' en hun huizen zullen niet snel getoond worden in "My Cribs" op MTV.

De documentaire - echt de moeite waard - heb ik nog op de hd staan van de decoder; wellicht is daar wel een dvd van te branden.

TECHNIQUE
is voor mij de laatste grote New Order plaat.
Zoveel frisser dan Brotherhood en vernieuwender
dan alle platen die daarop mondjesmaat zouden volgen.

De trip naar de Balearen legde New Order geen windeieren.
Of hoe de peetvaders van de techno in volle Madchester dagen
opnieuw met overtuiging hun stempel drukten op de techno.

Fine Time is ijzersterk (de 7" mix een verminking)
en voor mij beslist één van de allerbeste New Order tracks ooit.
Het nummer rammelt aan alle kanten en toch valt alles
in dit complexe arrangement in de juiste plooi.

Let op de fonetische "we eten schorseneren" quote na 2.40 minuten.

All the Way en Love Less zijn twee typische New Order rocksongs.
Love Less heeft de mooie melodie en All the Way heeft de bas hooks.
Beide songs zijn merkbaar sterker dan hun broertjes op Brotherhood.

Round and Round werd de voorspelbare tweede singel.
Een heel aardig staaltje technopop, maar net geen klassieker.

Guilty Partner is voor mijn part de beste rocksong van de plaat.
Heeft de pathos van Sunrise, maar is subtieler en met Gillian in de finale.
Merk hoeveel rijper Bernard tekstueel uit de hoek komt op Technique.

Run is wel een leuke radio popsong, maar weegt voor mij te licht
als een volbloed New Order song ... toch een derde single release.

Mr. Disco (in mindere mate) en vooral de gemiste single Vanishing Point
zijn net als Fine Time dance nummers die opnieuw mogen rocken.

Dream Attack eindigt kant 2 op een gelijkaardige toon
als Guilty Partner op kant 1 ... een degelijke New Order song.

De symbiose tussen dancebeats en besnaarde rocksongs
is weer terug op Technique (tracks 1, 4, 5, 8 en 9 zijn de voorbeelden).
De overige tracks vallen iets lichter uit, maar blijven overeind.

Vanaf Technique zullen de New Order singles op 12"
dezelfde remix behandeling ondergaan als bij andere bands:
dwz te veel diverse remixen door even diverse remixers.

Enkele tracks die het album niet haalden
en als opgeviste b-kantjes weer zullen opduiken op de 2CD remaster:
de instrumentals Don't Do It, Best and Marsh en MTO.

Vooral MTO vind ik boeiend omdat New Order hier
heel hard naar de trancerock van the Shamen heeft geluisterd.

dit album stond bij mij voor een tijdperk
waarin ik nogal op zoek was...
vooral de tweeslachtigheid sprak mij aan in new order
aan de ene kant hadden ze de dance..
(ik had net een italo disco periode achter de rug)
aan de andere kant de poprocksongs met drumstel en gitaren.
fine time was wat dance betreft helemaal in mijn straatje...
ik ging in 1989 vaak naar nighttown in rotterdam
de acid house maakte furore...
thuis luisterde ik vooral naar de emo-nummers met kwetsbare stem.

ik heb de cd ooit ingeruild bij de tweedehands cd-winkel.
ik was hem zat.....
maar begon de plaat toch weer te missen, en heb hem opnieuw aangeschaft...
Het zou mijn meest gedraaide new-order plaat blijken....

De deluxe editie is opnieuw een zeer verzogde uitgave.

Alle bonustracks van de 12" of CD singles zijn aanwezig.
Don't Do It (van Fine Time), Best and March (van Round & Round),
en MTO (van Run 2) zijn drie hoofdzakelijke instrumentale tracks
die klinken als premature, onafgewerkte nummers.

MTO is de interessantste van de drie omdat New Order hierin klinkt
als een in die dagen nog opkomende dance/rock groep The Shamen.

De drie vernoemde singles staan ook in hun meest
voor de hand liggende extended versie op de bonus CD.
Fine Line is de wat overbodige instrumentale versie van Fine Time.
De instrumentale versie van Vanishing Point doet vermoeden
dat het nummer ook aangestipt stond als potentiële single.

World in Motion is ook aanwezig in zijn remix ... het plaatje is volledig.

Aardig plaatje, je kunt echt horen dat ze hun elektroniche geluid na Low-Life- (Brotherhood ken ik nog niet) verder hebben ontwikkeld. Er staan een paar erg leuke- nummers op, vond vooral Vanishing Point en de laatste paar nummers erg goed maar in zijn geheel is het net als op een PC&L wat wisselvallig. Zal het nog wat- luisterbeurten gunnen voor een beter oordel, tot die tijd houd ik het op-

3,5 sterren

Hier maar discussiëren over NO en dit album, omdat het bij Editors (I agree) teveel van het goede wordt. Ik heb bij Editors dit album dreampop genoemd, en daar sta ik ook volledig achter. Sure, er zijn ook wel wat House invloeden (niet allemaal even geslaagd) maar heel wat songs hier passen perfect in het (dream)pop rijtje dat eind jaren '80 begin jaren '90 nogal populair was in The UK.

Nee beste LH, ik kan hier veel labels op plakken - maar dreampop is er niet één van. Nou is het labellen van muziek sowieso een moeilijk iets (over 'new wave' is hier hoogstens een soort consensus te bereiken). De mooiste typering is eigenlijk om een soort topologie te gebruiken, zoals Tim Berners-Lee voor ogenhad toen hij sprak over "semantisch web" en "topic maps" - zeg maar een soort 'stamboom-idee'. Dan is het opeens ook veel gemakkelijker om verwantschappen tussen bijv. Japan, Bowie en Roxy Music inzcihtelijk te maken.

New Order - dit is het laatste album in de reeks van collector's (dual disk) edition. Mijn fave's zijn: Round & Round, Run en Fine Time. een cross-over van dance, electro en pop; dit album is van de eerste 5 wellicht het minste, maar de door mij genoemde tracks zijn nog atijd quintessential for hectic, modernist urban life - een soundtrack voor mensen die werken op en met energie. En dat is nou het verschil met de Editors - ik ga even off-topic - New Order, drijft, pulseert, vibreert, The Editors roepen (soms vanuit het hart), maar berusten uiteindelijk - a lot of energy wasted.

Nu geef ik graag het stokje over Dazzler - ik denk dat ie ook nog wel een paar woorden heeft.

Tja, ik begrijp de term dreampop niet zo goed.
Dus ik weet niet of het etiket gerechtvaardigd is of niet.

Wat wel klopt is dat New Order in 1989 nog steeds bij de pinken was.
Ze slaagden er volgens mij in om maat te houden (madchester scene)
door voldoende house invloeden te integereren in hun eigen mix van rock en beats.

Ik vind Technique beter dan Brotherhood.
Daar staan net iets te veel haastig geschreven songs op.

Technique kent ook enkele mindere nummers,
maar blinkt uit op tracks als Fine Time (echt een mijlpaal in hun oeuvre)
en Vanishing Point alsook op het sublieme Guilty Partner.

Interessant zijn ook de bonustracks (b-kantjes) op de deluxe editie.
Stille getuigen van het songwriters proces: een aantal instrumentale
basistracks die (in tegenstelling tot de albumnummers) nauwelijks
verder zijn uitgewerkt qua arrangementen of vocalen.

Brotherhood was vooral Hooks album (zie ook Revenge).
Veel rammelend baswerk (inclusief enkele gerecyclede melodielijnen).

Op Technique hoor je meer Sumners verfrissende aanpak
die hij ook in het Electronic project (met Johnny Marr) tentoon spreidde.
En ik hoor zelfs The Other Two doorklinken (side project van Morris en Gilbert).
Round and Round is daar een goed voorbeeld van.

Ik weet niet of dit een album bewust een soort pastiche is. Maar door recente opmerkingen in een ander topic dat dit weer een stap vooruit is na "Brotherhood" kom ik toch tot de conclusie dat dat voor mij niet zo is. "Technique" heeft met name te lijden onder volkomen stupide teksten. Beetje van het niveau: Jij maakt mij blij / Want dan voel ik me vrij / Mijn zonnetje ben jij etc. Of zoals New Order het hier brengt in het nummer 'Dream Attack' (en dat is beslist geen uitzondering):
I don't belong to no one
But I want to be with you
I can't be owned by no one
What am I supposed to do
I can't see the sense in your leaving
All I need is your love to believe in

Dit vind ik dan ook een onbegrijpelijke opmerking van de zeer gewaardeerde dazz. Het is nummer na nummer simpeler dan simpel. En met de nogal kinderlijke dictie van Sumner doet het voor mij echt afbreuk aan de plaat. Die trouwens wel heel strak in zijn disco en beat ritmes zit en in vergelijking met bijvoorbeeld Cabaret Voltaire platen uit midden jaren 80 minder verouderd aan doet. Ook hoor je hier weer meer terug van de JD achtige baslijnen. Beetje mixed bag dus voor mij.

Tja, die teksten - ik was er nog niet over gevallen - zijn niet altijd van de bovenste plank en idd ook op de frasering ("dictie") van de woorden in de maat is wel wat aan te merken. Maar verder kan ik goed leven met de ietwat koele parlando-zang van Barney - om een of andere reden vind ik zijn stem goed passen als een extra laag over de muziek heen. Isoleer je de teksten van de muziek - n.b. er zit gene tekstboekje bij - dan kan het dun lijken. Met name qua stemgeluid spreken daarom de eerste twee albums van Electronic mij aan; en ook Bad Lieutenant vind ik echt niet slecht.

Technique vind ik meer één geheel dan het vorige album, Brotherhood; muzikaal is het puntiger, meer aanwezig. Dit is voor mij wel een goede reden aanleiding om nog eens goed naar mijn waarderingen van de div NO-albums te kijken.

Ik ben het met je eens dat de zang/stem goed past bij de muziek en dat het totaal daarom prima/voldoende is. Maar gisteren toen ik het album weer eens wat aandachtiger luisterde bleek dat de muziek op dit album dus erg deugt (terecht zoals je zegt door zijn puntigheid), maar de niemandallerigheid van de teksten ineens heel erg op mijn zenuwen begon te werken.

Maar ik kon me voorstellen dat bij de relatief niemendallerige discobeats van New Order in 1985 ook dergelijke teksten als knipoog goed pasten. Vandaar dat ik 'pastiche' gebruikte.

En door dat totaal plaatje vind ik Brotherhood wat robuuster of brutaler in zijn geheel ook al is die ook niet volmaakt.

Laat ik het erover eens zijn dat Sumner geen poëet is.
Maar op Technique zingt hij onomwonden over de liefde.
Geen Curtis naäperij of het gebruik van (weliswaar door mij zeer gesmaakte)
cryptische zinssneden zoals op Power Corruption & Lies.

Herinnner je je Sunrise op Low Life?
Dan lijkt deze tekst me daar toch aan te linken.

Listen to me
I know what I'm saying
But Lord it don't come easy
To admit that I was wrong
It took me far too long
I counted on you
To give me a reason
Why the sun don't shine in the season
Grey sky surrounded me

I'm not some kind of foolish lover
I couldn't take this from no other
You're not being cool with me
'Cause I always know you'll come back to me
Yes, you'll come back to me

'Cause I always know
What it takes to make you my lover

You once said to me
That I was a cruel man
And you know
That I almost believed you
I was blind, and I couldn't see
You took my sight from me

And all of these words
And all this emotion
Can't explain my hopeless devotion
Or change what had to be

etc ...

Guilty Partner, één van mijn favorieten.
't Is waar, op de dancetracks blijven het caramellenverzen,
maar in de meer op rock gebaseerde nummers, zingt Bernard vrijuit.

En muzikaal zie ik Brotherhood eerder als een "wat nu, jongens?
Zullen we even onze rockroots oprakelen." Het album werd trouwens
opgenomen onder een te grote tijdsdruk. Voor Technique nam de groep
haar tijd en slaagden ze erin om voor een laatste maal te tonen
dat zij ware pioniers zijn van wat daarna techno zou heten.

Met Fine Time als één van hun allerfijnste brouwsels in deze.

Even een correctie op mijn eigen bericht. Ik dacht toen ik dit schreef eigenlijk dat Technique uit 1985 stamde, maar het blijkt eind jaren 80 te zijn. Toen was CV ook al weer goed bezig, met onder meer het ondergewaardeerde "Body and Soul" en toen moest "The Conversation" nog komen.

Hier durf ik dance als genre laten staan ... en dan nog ...

New Order sluit met een nummer als Fine Time aan bij de opkomende Acid House.
Eigenlijk is het gewoon hun versie van Theme From S-Express van de band S-Express.
Deze band deed het een jaar eerder een stuk beter.

Toch blijkt de rol van New Order met het hele Madchester gebeuren vrij groot.
Juist in deze periode van overmatig drugsgebruik pikten ze een relatief onbekend bandje op.
Produceren hun eerste single, met daarop de gecamoufleerde New Order stempel.
Dus indirect waren ze zeker weer trentzetters.

Oh ja, voordat ik het vergeet.
Dat bewuste bandje is trouwens The Stone Roses met hun single Elephant Stone.

Invloedrijk heb ik vernomen maar op een of andere manier vind ik de meerdere songs op dit album niet echt pakkend. Op sommige punten een beetje zoetsappig zelfs.

Fine time springt er samen met Vanishing point wel bovenuit. En Mr Disco en Round & round zijn ook leuk.