New Order - Technique (1989)

TECHNIQUE
is voor mij de laatste grote New Order plaat.
Zoveel frisser dan Brotherhood en vernieuwender
dan alle platen die daarop mondjesmaat zouden volgen.

De trip naar de Balearen legde New Order geen windeieren.
Of hoe de peetvaders van de techno in volle Madchester dagen
opnieuw met overtuiging hun stempel drukten op de techno.

Fine Time is ijzersterk (de 7" mix een verminking)
en voor mij beslist één van de allerbeste New Order tracks ooit.
Het nummer rammelt aan alle kanten en toch valt alles
in dit complexe arrangement in de juiste plooi.

Let op de fonetische "we eten schorseneren" quote na 2.40 minuten.

All the Way en Love Less zijn twee typische New Order rocksongs.
Love Less heeft de mooie melodie en All the Way heeft de bas hooks.
Beide songs zijn merkbaar sterker dan hun broertjes op Brotherhood.

Round and Round werd de voorspelbare tweede singel.
Een heel aardig staaltje technopop, maar net geen klassieker.

Guilty Partner is voor mijn part de beste rocksong van de plaat.
Heeft de pathos van Sunrise, maar is subtieler en met Gillian in de finale.
Merk hoeveel rijper Bernard tekstueel uit de hoek komt op Technique.

Run is wel een leuke radio popsong, maar weegt voor mij te licht
als een volbloed New Order song ... toch een derde single release.

Mr. Disco (in mindere mate) en vooral de gemiste single Vanishing Point
zijn net als Fine Time dance nummers die opnieuw mogen rocken.

Dream Attack eindigt kant 2 op een gelijkaardige toon
als Guilty Partner op kant 1 ... een degelijke New Order song.

De symbiose tussen dancebeats en besnaarde rocksongs
is weer terug op Technique (tracks 1, 4, 5, 8 en 9 zijn de voorbeelden).
De overige tracks vallen iets lichter uit, maar blijven overeind.

Vanaf Technique zullen de New Order singles op 12"
dezelfde remix behandeling ondergaan als bij andere bands:
dwz te veel diverse remixen door even diverse remixers.

Enkele tracks die het album niet haalden
en als opgeviste b-kantjes weer zullen opduiken op de 2CD remaster:
de instrumentals Don't Do It, Best and Marsh en MTO.

Vooral MTO vind ik boeiend omdat New Order hier
heel hard naar de trancerock van the Shamen heeft geluisterd.

Goed en gevarieerd album zoals we van New order gewend zijn.De meer pop georienteerde nummers bevallen me het best.

De feestplaat van New Order.
Fine Time is gewoon hun versie van S-Express met de onverschilligheid van Happy Mondays met op het einde nog wat old school New Order.
We Going To Ibiza.
Echt een clubplaat, passend in deze tijd.
Veel drugs; en veel 24 Hours Party People.
All The Way heeft veel raakvlakken met Just Like Heaven van The Cure.
Veel; het is verdorie gewoon hetzelfde nummer!!
Nee, de creativiteit is ver te zoeken.
Run is The Jesus and Mary Chain ten tijden van Heartland.
Elke band heeft wel een fase waarbij ze in een muzikaal writers block zijn beland; hier is dit het geval bij New Order.
Totaal uitgeblust, en logisch dat ze vervolgens besluiten om er voor een tijdje mee te stoppen.
Volgens mij sluiten ze eerst de neerwaartse spiraal nog af met World in Motion, een soort van hooligan achtig clublied voor het Nationale Britse voetbalteam.
Sumner gaat vervolgens met Electronic aan de slag, waarbij de frisheid wel weer aanwezig is, Get The Message vind ik nog steeds een stuk sterker dan alles op Technique.
Eigenlijk is het hoofdstuk New Order hier wel klaar, want ondanks dat ze vervolgens nog wel sterke nummers uit brengen, is de chemie verdwenen.
Volgens mij was het onder elkaar ook alleen maar haat en nijd, en werden de volgende albums dan ook alleen maar uit gebracht om te cashen.
Na 10 jaar komen ze weer met een nieuw album, maar daar verwacht ik niet veel van.
Volgens mij is het gewoon een verkapt solo album van Sumner.