Gary Moore - Corridors of Power (1982)

In principe is dit HET Gary Moore album.

nu ik even de titels bekijk komen er langzaam weer flarden muziek terug in mijn brein

lekkere plaat, typische mooregeluid

In feite de doorbraak van Gary Moore als solo artiest. Prettige hardrock met de ballad Always Gonna Love you als hoogtepunt, verder waren Wishing Well en End Of The World vaste nummers tijdens zijn concerten als Hardrocker.

Niettegenstaande dit reeds het derde solo-album van Gary Moore is na Grinding Stone en Back on the Streets beschouw ik dit eigenlijk ook als zijn echt debuut. Sterk album met sterke nummers (Don’t Take Me for a Loser, Wishing Well, End of the World, …) en sterke muzikanten: hier speelt schoon volk op. Twee minpuntjes: Gary Moore is niet de sterkste zanger ter wereld maar zijn gitaar spuwt vuurwerk uit. Ook is de productie niet evenwichtig: in End of the World drukt de gitaarsolo de andere instrumenten bijna volledig in de achtergrond. Prima album. Luistertip: opvolger Victims of the Future is ook zo’n goed album.

Dirty Fingers is eigenlijk de voorganger van deze plaat, maar door problemen met Jet Records kwam Dirty Fingers pas in 1984 uit.

Een van de betere Gary Moore platen. Jeff Glixman deed de produktie. De mensen van Saxon waren er enthousiast over en kregen op hun plaat Power & the Glory ook zo'n scherp gitaargeluid. Hier op End of the World staat Moore inderdaad wel heel erg op de voorgrond. Het laatste gedeelte van het album bevalt me nog altijd het beste: Cold Hearted en I Can't Wait Until Tomorrow.

Hoewel ik nooit een fan ben geweest van Gary Moore, zeker niet van zijn blues periode hierna, kan ik me van deze plaat toch wel herinneren dat hij erg lekker was. Een vriend van mij draaide deze vroeger grijs. Ik was bijna vergeten dat dit OOK Gary Moore was. Erg lekkere plaat weet ik nog, hoewel al minstens 25 jaar niet meer gehoord.

Prima album wat ik pas laat 'ontdekt' heb. Eigenlijk is hierop geen slecht nummer te vinden. De echte uitschieters zijn voor mij Don't take me for a loser, Always gonna love you, End of the world, Cold hearted en I can't wait until tomorrow.

Eerste album, dat ik ooit van Gary solo kocht. Knallers op dit album zijn natuurlijk Don't take me for a loser, End of the world, Cold hearted en I can't wait untill tomorrow, terwijl er ook een goede cover op staat van het Free nummer Wishing well. Op vinyl.

Muzikaal is dit natuurlijk een topalbum. Lekkere hardrock met nummers als Don't take me for a loser, Always gonna love you en Wishing well...alleen is de produktie niet lekker.. Veel te iel en te schel opgenomen (of gremastered). Ik vind het niet fijn klinken.

Gary Moore die na de eerste 2 albums al steeds herkenbaarder begint te klinken, dit is natuurlijk nog niet zijn blues periode maar dit album is zeer geslaagd!
Don't Take Me for a Loser is een heerlijke rock classic en misschien wel 1 van de fijnste rock nummers die Gary heeft gemaakt. De ballad Always Gonna Love You doet me helaas weinig maar wordt gelukkig opgevolgd door alweer een lekkere rock plaat onder de naam Wishing Well, een nummer wat Gary terecht nog vaker live speelde alhoewel hij ook wel Don't Take Me for a Loser vaker live had mogen spelen!
Gonna Break My Heart Again is vooral door de heerlijke solo de moeite meer dan waard geworden en het nummer Falling in Love with You volgt hier perfect op.
End of the World begint al met heerlijk solo werk en blijft ook daarna nog steeds een zalig rock nummer! Gelijk al vanaf de eerste luisterbeurt ben ik verkocht aan dit nummer.
Rockin' Every Night is daarentegen weer niet zo bijzonder maar ook zeker geen misser.
Cold Hearted & I Can't Wait Until Tomorrow sluiten dit album vervolgens op een rustige manier af maar luisteren alle 2 heel makkelijk en fijn weg.

Lekker Moore albumpje dit! Ben ze nu allemaal op volgorde aan het afgaan en ook al is dit pas album 3, is dit tot zover de beste!

4*

Gelukkig niet nee...

Zo slecht is zijn blues periode toch niet? Alleen jammer genoeg wat meer commercieel gericht, pas bij de live concerten van Moore zag ik dat deze man veel meer in zijn mars had dan alleen een paar zoetige blues nummertjes.

Dan verschillen we vrees ik van smaak. Ik vind zijn blues periode echt ruk. Af en toe een nummertje oké maar een heel album? No thanks....

Misschien dat ik er nog op ga terugkomen als ik straks bij zijn blues albums ben beland..

De toevoeging van Jack Bruce (Cream) op zang op End of the world heb ik nooit zo begrepen. Niet eens zo'n afwijkend stemgeluid. Wel een top nummer overigens.

Met de opstelling is natuurlijk weinig mis. Ian Paice (drumms) kwam over van Whitesnake en richtte met Moore de band op en zou blijven tot de Deep Purple reunie in '84. Neil Murray (bass) tevens uit Whitesnake geplukt en Tom Eyre (keys) die samen al met Moore speelde op Greg Lake's (de L van ELP) soloalbum.

Voor mij was dit de eerste kennismaking met de solocapriolen van Gary Moore. Stoer leren jasje, niet altijd even subtiel en het uiterlijk van een jongen zo uit de buurt. Dat is natuurlijk een garantie voor geen top 10 notering. Maar goed, mij sprak dat dan weer wel aan als recalcitrant ventje.

Helaas weerhield het mr. Moore er niet van om toch één of ander commercieel succesvolle single proberen te schrijven. Voor Falling in Love laat hij dan een batterij gastartiesten aanrukken om een maar zo flauw als mogelijke ballad uit te brengen. Het bluesgitaartje wat een beetje meejengelt is wel aardig en de solo is meer dan prima, maar ik adviseer toch, mits niet in een romantische bui, het nummer te skippen.
Wat je dan overhoudt is een meer dan prima hardrock album met fantastisch gitaarwerk, soulvolle hartverscheurende bluesballads, energieke rockers ontdaan van allerlei opschmuk, recht voor zijn raap. En zo hoor ik de Ier het liefst.
Misschien had het album heel anders geklonken zou Gary Barden (MSG) de boel mogen inzingen maar ik betwijfel het.

Blijft toch wel een lekker Moore albumpje dit! Ik denk toch wel de beste uit zijn rock periode voor mij. Nu ook op vinyl in de collectie en blij mee!

Gary Moore was wel altijd in staat om een geweldige cover uit te zoeken en die vol overtuiging te spelen. Alleen friday on my mind op Wild Frontier is wat minder, maar op deze plaat is 'wishing well' een overtuigende cover. Ook live zeer de moeite waard.

Goed album maar wat een suffe bonustracks heeft die remaster! Dat Jack Bruce deels zingt op End of the World komt misschien omdat Gary Moore zelf die hoge zanglijn niet goed haalt (haalde). Een pracht vind ik de zang van beiden niet, vooral op het eind als ze maar blijven doorgaan "End of the World" te herhalen staat het me tegen. Nummer is wat opgebouwd rond een standaard riff en dat kan ook zeker van Rockin' Every Night gezegd worden. Bij End of the World snap ik die gastbijdrage van Bobby Chouinard ten koste van Ian Paice niet zo goed. Die zou Victims of the Future ook voor de helft inspelen en uiteindelijk op tournee de stokjes van Ian Paice overnemen toen die weer naar Deep Purple vertrok. Voor sommige nummers van Corridors of Power gaat het op dat ze op de live-albums Rockin' Every Night en We Want Moore beter klinken, zolang John Sloman niet zingt en Bobby Chouinard niet drumt.

Als bonus hadden ze best wat opnames van Pinkpop 1983 kunnen toevoegen (Paice, Murray, Airey, Moore). Dat waren radio opnames (rocktempel) dus geluidstechnisch prima in orde. Nu moet ik het vanaf YouTube casten* want ik ben mijn cassette kwijt..inclusief de speler

* now playing Gary Moore Concert Setlist at Pinkpop Festival 1983 on May 23, 1983

Hé leuk Hurricane, eens iets onbekends van Back on the Streets live. Ian Paice moet behoorlijk aan de bak en de rest lijkt er ook zin in te hebben!

Mijn eerste kennismaking met Gary Moore was tijdens het programma Stampij, hardrockprogramma op de radio, gepresenteerd door Hanneke Kappen. Ik vond dat prima klinken (Gary tijdens zijn hardrock periode) en heb Corridors of Power derhalve aangeschaft. Ik heb dit album destijds helemaal grijsgedraaid en vind het nog steeds een geweldig album.

Vrijwel geen zwakke nummers. Toch neig ik meer naar 3,5 dan 4****.

Minpunten:
- Jack Bruce als gast op End of the World met afgeknepen, nasale zangstem
- naar mijn smaak staat er teveel materiaal op dat naar ballads neigt

Favoriet is de gitaarsolo op Always Gonna Love You, waar ik steeds weer kippenvel van krijg.

September 1982. Mislukte samenwerkingen of ander misfortuin leken de rode draad in de carrière van de immer rusteloze Gary Moore, met het onuitgebrachte Dirty Fingers als laatste struikelblok. Live gaf hij een indruk van het werk dat niet te verkrijgen was, wat duidelijk maakte dat we iets van grote waarde misten.
Met Corridors of Power kwam dan eindelijk alles samen: band, songs, productie, platenmaatschappij en distributie. De gitarist uit Ulster brak solo door.

Mijn eerste kennismaking was via de Vlaamse radio, waar deze tiener uit het land van de harde 'g' via de middengolfradio op woensdagmiddag een hardrockprogramma had ontdekt. Vanaf de eerste machtige, volle tonen van opener Don’t Take Me for a Loser werd ik omver geblazen. Heerlijke riff en melodielijn.
Wat een snarenracer was deze man! Sommigen zeurden over ’s mans zangcapaciteiten, maar zolang hij niet te hoog en schel zong, vond ik zijn vocale bijdragen goed te doen.

Enige tijd later viste ik de plaat uit de biebbak. In de band: Ian Paice, voormalig drummer bij Deep Purple. Bovendien had Moore twee muzikanten aan boord die bij nazaten van Purple speelden. Allereerst Neil Murray op bas, ik kende hem van Whitesnake. Bij één lied las ik de naam van toetsenist Don Airey, bekend van Rainbow.
Op de overige nummers speelt Tommy Eyre toetsen, een naam mij op dat moment onbekend. Hij musiceert allesbehalve verkeerd, vooral in een ondersteunende rol. Een maand later verscheen Assault Attack van MSG, waarop de man ook al zulke heerlijke toetsenlagen legt.

De A-kant kent maar liefst twee ballades, waar ik eigenlijk niet zo van houd, vooral niet als zo'n lied reeds als tweede op de lijst staat. Maar Always Gonna Love You met zijn machtige gitaarmuur, refrein plus solo werkte zowaar heel goed, terwijl Falling in Love with You op een andere wijze intens is. Ja, die gitaarsolo’s: hij ráákt elke noot, vind ik nog steeds zo fijn.
Soms drukte de dominante gitaar (bijna?) teveel zijn stempel op de productie, maar daar kon ik niet mee zitten. Hé... dit is "meneer (We want) Moore"!

De B-kant. End of the World laat niet alleen de melancholie van Creamman Jack Bruce klinken, het intro bevat ook zo’n machtig monster van een gitaarsolo én de zorgen van Moore over de nucleaire wapenloop. Op iedere Moore stond wel zo’n lied waarin hij dit onderwerp aanstipte, wat ik naast de liefdesteksten een betrokken en intelligente zet vond.
De clichétekst van Rockin’ Every Night wordt goed gemaakt door de gitaarsolo. Met het langzame Cold Hearted verslapte mijn aandacht, maar het slepende I Can’t Wait Until Tomorrow kroop langzaam onder mijn huid met zijn prachtige opbouw.

De Amerikaanse producer Jeff Glixman gaf de plaat een moddervette gitaarsound, Europees klinkend, in Londen opgenomen. Rond diezelfde tijd ontdekte ik dat hij bij Kansas was begonnen, waar een andere sound klonk. Hier stond de gitaar hóóg vooraan in de mix.
Met het tekstvel was ik blij en dat gold ook de overige informatie. De eerste ballade van de plaat bijvoorbeeld: Moore schreef dit voor Kerry, vertelt de achterzijde van de hoes. Hoe dat precies zit, hoop ik binnenkort in een biografie van de hand van Harry Shapiro te lezen.

Als ik deze plaat hoor schijnt de zon, is de temperatuur aangenaam en zing ik vanzelf mee. Nog steeds.

Gekocht omdat ik de opvolger een heerlijke plaat vind. Deze is een stuk minder. Veel te soft en te simpel. Jammer. Ga verder ook geen platen meer proberen.

Alleen de singel Still Got The Blues van het gelijknamige album steekt hoog boven de rest uit. De andere nummers, het swingt en het is wat recht toe recht aan. Maar dan heb je het ook gehad, maar echt in de buurt van de Blues komt dat album niet. Als je echt met whisky overgoten blues wilt horen dan adviseer ik de albums van Fleetwood Mac te luisteren van het Peter Green tijdperk en als Blue Label in de glas de 3 live in Boston albums in 1970 (waar blijft de tijd)
De albums van Stevie Ray Vaughan en de oude AC/DC het legendarische Bon Scott Tijdperk
WHAT YOU HEAR IS WHAT YOU GET!!!!! ben het eens met Vielip en jou

In zijn bio over Gary Moore beschrijft Harry Shapiro gedetailleerd hoe manager Steve Barnett, aanbevolen door Sharon Arden, erin slaagde om Moores solocarrière dan eindelijk tot een doorbraak te forceren.
Eerst moest voor Virgin een demo worden gemaakt. Die maatschappij bestond tien jaar en had een nieuw sublabel in het leven geroepen, genaamd 10. De demo, met daarop drummer Bobby Chouinard en bassist Kenny Aaronson van de Billy Squier Band, deed Virgin/10 toehappen.

Producer Jeff Glixman oordeelde dat de kwaliteit onvoldoende was voor het album en er was slechts budget voor 21 studiodagen. Er kwam onverwachte wind mee: kort daarvoor was de groep Whitesnake op pauze gezet waarmee bassist Neil Murray en drummer Ian Paice konden overkomen. Op toetsen kwam Tommy Eyre, met wie Moore kort tevoren nog speelde in de Greg Lake Band. 21 dagen was dus te doen.

De plaat zou het goed gaan doen maar een hitsingle lukte nog niet, ondanks de remix van Always Gonna Love You door producer Steve Levine, bekend van zijn werk voor Culture Club. Het was Moore zelf die hierop mikte: hij was inmiddels 30 jaar en het voormalige wonderkind op gitaar snakte naar hitsucces.
Vervolgens wilde Moore touren, touren, touren, dé manier om de populariteit te vergroten. Omdat hij zich nog oncomfortabel voelde om live tegelijkertijd te zingen én gitaar te spelen, haalde hij daarvoor Charlie Huhn binnen, met wie hij ook al samenwerkte op het op dat moment nog niet verschenen Dirty Fingers. Zo speelde de groep in de Marquee, het Reading Festival en ook buiten het Verenigd Koninkrijk.
Een half uur durend concert staat op YouTube, opnamen van december 1982 bij Live Rock Pop op de Duitse tv. Op de momenten dat Huhn niet zingt, speelt hij toetsen "om maar iets te doen te hebben". In de biografie vertelt Ian Paice met onderkoelde humor hoe raar dat eigenlijk was. De drummer had een hele goede tijd bij Moore.

De "corridors" in de albumtitel verwijzen naar een droom die Moore vaak had, verteld door diens vriendin Donna: hij liep in een gang en wist niet welke deur te openen. Dit keer had hij echter de juiste gevonden: uiteindelijk 250.000 verkochte exemplaren wereldwijd.

Het boek bevat nog veel meer gedetailleerde details, juist ook over deze fase.

In augustus '22 schreef ik dat ik nieuwsgierig was wie Kerry was, aan wie Always Gonna Love You is opgedragen.
Harry Shapiro schrijft er in zijn biografie over Gary Moore over: kort na de opnamen van album Run for Cover treedt Moore in de zomer van 1985 in het huwelijk met de elf jaar jongere Kerry Booth. Weer een detail ingevuld.

Erg fijne plaat van Gary. De opener zet meteen de toon met hemelsbrede gitaarpartijen en ook de zang is een vooruitgang ten opzichte van de eerdere albums. Productie is inderdaad wat iel , maar de composities en de drive vergoeden veel zo niet alles. Zoals al gezegd , een droom van een opener en als we dan toch 1 zwak kindje moeten aanwijzen dan valt de keuze op Falling In Love With You , die wel erg simpel is.Voor de rest is het er vol op en ben ik aangenaam verrast. 4 sterren met groeipotentieel.

Geen fijn geluid om naar te luisteren. Schel. Ook de nummers vind ik zwak, Alhoewel het gitaarwerk niet slecht is, integendeel.

Klinkt wat mij betreft nog even relevant als toen op mijn zolderkamer. Dus tijdloos wat zeker niet voor alles geldt omdat ik het in mijn jeugd zo goed vond. Ik vind en vond de opvolger net iets beter. Dus dan moet er 1/2 sterretje af wat eigenlijk weer geen eer doet aan het album op zich. En ja, inderdaad niet de beste zanger maar wel heel eigen met de nodige beleving en dan een “goede” zanger/buitenstaander het laten inzingen zou alleen maar afbreuk doen aan het geheel. Dus dat hij hier toch een gastbijdragen heeft geeft geen meerwaarde.