Echo and the Bunnymen - Shine So Hard (1981)

Soundtrack van de gelijknamige (korte) film met prima live uitvoeringen van nog betere nummers.

Deze vier bewerkte live nummers staan ook mijn remaster van Crocodiles. Clipje van Over the Wall van het concert in Buxton (17-1-1981) toegevoegd.
Prima EP van een band in vorm aan de vooravond van hun meesterwerk Heaven Up Here.

De mooiste versie - imo - van Zimbo staat op deze Echo & The Bunnymen - The Cutter (Vinyl) at Discogs

Mét de Royal Burundi Drummers - a.k.a Burundi Black - een opname van het WOMAD-festival, zomer '82.

Hard shinen ja.

Ian had toen al de juiste attitude.

Over herinneringen gesproken idd, eindexamenfeest van de KRO (?) werd georganiseerd in de Vereniging, we spreken 1981, hoofdact Echo & Bunnyman.

Zimbo staat nog steeds in mijn geheugen gegrift

Een opgefrist versie (zowel beeld als geluid) van de video van het concert in Buxton is sinds anderhalf beschikbaar. Begin maar bij 10:00, daarvoor wat arty farty shots van de concertzaal en de band.

Echo's beste release.
Ze vaak gezien vanaf Heaven Up Here, live waren ze fantastisch (de laatste heb je mazzel als Ian niet te bezopen is).
Grappig dat Zimbo hier nog Zimbo heeft op HOH is dat veranderd in All my colours.

Maar op concerten door Ian (nog) steeds aangekondigd met Zimbo

Dat zou kunnen, best wel wat concerten van Echo gezien de afgelopen 10 jaar maar misschien kon ik Ian niet zo goed meer verstaan

Indertijd was ik heel blij met deze EP om de eenvoudige reden dat ik elk teken van leven (pun not intended) van deze band koesterde, nú vind ik die twee minuten geïmproviseerde scat van McCulloch tijdens Crocodiles nogal flauw, en de zang had wel wat meer naar voren in de mix gemogen, want met name Zimbo / All my colours mist daardoor de impact van de studio-versie en van de live-versie op de 12" van The cutter die Mjuman hierboven noemt. Los daarvan is dit een mooi document van een jonge gretige band die zich duidelijk bewust is van zijn sterke repertoire. Hoogtepunt is wat mij betreft het laatste nummer, met een stevig doorwerkende Pete de Freitas en mooie snijdende leads van Will Sergeant.