Joe Jackson - Night and Day (1982)

Uitstekende plaat, op te delen in een day-kant en een night-kant (vanaf "Steppin' Out"). Eerst wat upbeat-nummers waarin de muzikanten het beste van zichzelf laten horen. Daarna geeft Jackson ons een inkijk in zijn persoonlijk leven annex overpeinzingen. De mix van pop, salsa, jazz, een mooi stemgeluid en teksten van iets hoger niveau zorgen ervoor dat dit een goed alternatief is voor de meeste stomme hitjes van de jaren '80. Joe Jackson schept met Night and Day een sfeer die ik graag elke avond onderga. Met favorieten "Another World", "Breaking Us in Two" en "Real Men" heeft deze plaat een kans om in mijn top 10 te stranden...

Night and Day.
Deze ademt meer het dagleven uit van een metropool.
Gehaast en wat opgefokter.
Body and Soul is de rust in de avond en het begin van de nacht.
Na een lange dag werken ontspannen in een barretje.
Tenminste, zo komen de albums bij mij over.
Night and Day is de hectiek van New York, waarbij de nadruk ligt op het dagleven.
Body and Soul is inderdaad zoals de titel al aangeeft meer vanuit bezieling.

Beetje samengevat wat ik voorheen al over de platen schreef, alleen moet ik er nu wat aan toe voegen.
Night and Day werd 2 jaar eerder gemaakt dan Body & Soul, dus moet ik toch vanuit de plaat denken; Night and Day dus.
Beide platen ademen muzikaal gezien wel een multicultureel geheel uit, zeker in de keuze van instrumenten en muziekstijlen.
Verder vind ik in meer werk van Joe Jackson deze thematiek terug komen; uiteraard in Night and Day II, maar ook in Big World en Night Music; de metropool bij dag en nacht.

Voor mij is de A kant duidelijk de nacht.
Bij Another World moet ik bij de melodie denken aan John Travolta, die zich klaar maakt om te gaan stappen ten tijden van Saturday Night Fever, nacht, maar net als bij de albumhoes domineert ook wit in de kleding van Travolta.
Chinatown heeft iets nachtclub achtigs, maar ook neonreclame en casino’s.
Bij T.V. Age zit ik te denken aan films voor 16 jaar en ouder, vaak waren dat in deze tijd de Thrillers, horrors en soft erotische films; de sfeer roept meer het zapgedrag op; het springt wat heen en weer, toen erg hip en vooruitstrevend, nu al lang achterhaald.
Die saxofoon is uiteraard de meest duidelijke vertolking van de nacht.
Miles Davis Kind Of Blue is voor mij de ultieme nachtplaat.
Target is multicultureel, een Zuid Afrikaanse oefendansavond, waar de import blanke man zich stuntelend over de vloer beweegt, en lachend wordt verpletterd door een stel uit Puerto Rico; inclusief de geschikte kleding, ja met het pooier achtige pak.
Stepping Out zie ik juist als afsluiting van een avond, niet om de avond mee te beginnen; geen plaat om te gaan stappen, juist een om het nachtleven te ontvluchten.
Thuis de schoenen uit, pijnlijke voeten die rust krijgen op het bankstel, en al snel in slaap vallen; dromend over een beter verlopen avond.

De B kant zou dan de dagkant zijn.
Hier overheerst de problematiek van de grote stad.
Het carrière najagen ten koste van een relatie, omdat beide hierdoor langs elkaar heen leven in Breaking Us In Two.
Cancer is het vele roken en stress van zakenlieden in Wall Street; Manhattan.
De vergaderingen ontvluchten voor een haastige sigaret; staande tussen de autogassen van de dominerende taxi’s.
Real Men is niet het jezelf kunnen zijn; discriminatie, hier mede vorm gegeven in homofobie.
MTV is net opgericht in New York, en zou al snel bepalend zijn voor hoe men er uit hoort te zien.
Creatief New York met zijn veelzijdige kunstenaars wordt al snel veranderd in een soort van Stepford Wifes cultuur, waar iedereen op elkaar hoort te lijken, met maatschappelijk opgelegde normen en waarden.
A Slow Song is eigenlijk hetzelfde als Stepping Out, al is het hier de afsluiting van een werkdag; ook nu pijnlijke voeten en oververmoeid zijn.

Het vijfde album van de eigenzinnige, en op moment van uitkomen 28 jarige Joe Jackson, groeide terecht uit tot een klassieker van formaat. David Ian “Joe” Jackson werd op11 augustus 1954 geboren in het Engelse Burton Upon Trent Staffordshire en bracht in 1979 zijn prachtige debuutalbum “LOOK SHARP” uit. Op dit album staan relatief korte, puntige new-wave songs met een licht punk twist. De opvolger was “I’M THE MAN” met de hit “IT’S DIFFERENT FOR GIRLS”, daarna verschenen “BEAT CRAZY” en het “JUMPIN’ JIVE”, met een collectie swing en blues klassiekers. Zijn vijfde album was dus weer een stijlbreuk, want “NIGHT & DAY” is niet te vergelijken met zijn voorgaande albums. In juni 1982 verscheen het schijfje waarop geen gitaar te horen is. Jacksons ode aan Cole Porter en de stad New York is er één om te ondergaan. De 9 tracks hebben elk weer een eigen identiteit, stijl en dat maakt van “NIGHT & DAY” een bijzondere plaat. “ANOTHER DAY” is een lekkere soft swingende opener, “CHINATOWN” heeft Aziatische invloeden en wordt op een snerpende manier gezongen door Jackson, “T.V.. AGE” is een lekkere uptempo song met koortjes en saxofoonsolo, “TARGET” is een wat vreemde, swingachtige track en kant 1 sluit af met “STEPPIN’ OUT”, dat in de Nederlandse tipparade is blijven hangen, maar deze heerlijke melodische song is uitgegroeid tot een klassieker in het oeuvre van Jackson. Kant 2 begint met de prachtige ballad “BREAKING US IN TWO”, gevolgd door het met een latin sausje overgoten “CANCER”. De hit “REAL MEN” gaat over de homo cultuur in New York van het begin jaren ’80 en een briljante song. Afsluiter “A SLOW SONG” is een fenomenale ballade waarin Jackson het heeft over een relatie, die het moeilijk heeft. De metafoor om de DJ op te roepen om een rustig liedje te draaien is mooi gevonden. Jackson was, volgens mij, op zoek naar rust en een relatie. De 7 minuten die dit slotakkoord duurt is een geen minuut te lang, prachtige song. Na “NIGHT & DAY” kwam in 1984 “BODY AND SOUL” (in 1983 verscheen nog een soundtrack voor “MIKE’S MURDER”) en ook dat album was een succes. In 2000 bracht Joe Jackson “NIGHT AND DAY II” uit, maar dat album kon het succes van de voorganger niet evenaren. De inmiddels 64 jarige muzikant zal begin 2019 weer een nieuw album uitbrengen, “FOOL”. “NIGHT & DAY” zal tot in lengte van dagen een klassieker blijven!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Joe Jackson - Night And Day (1982) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Joe Jackson - Night And Day (1982)
Op Night And Day verlegde de Britse muzikant Joe Jackson zijn muzikale koers, wat een baanbrekend en indrukwekkend mooi album opleverde, dat de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan

Joe Jackson dook aan het eind van de jaren 70 op als een van de ‘angry young man’ van de Britse punk en new wave. Op zijn vijfde album, Night And Day, koos de Britse muzikant in 1982 voor een duidelijk ander geluid, waarin invloeden uit de jazz en de Latin werden gecombineerd met een goed gevoel voor tijdloze popsongs. Het leverde een album op dat in 1982 anders klonk dan vrijwel alle andere albums van dat moment, maar Night And Day was ook een groots album met een aantal geweldige songs. Night And Day groeide uiteindelijk uit tot een van de grote albums van de jaren 80, maar de uitstekende songs op het album klinken ook veertig jaar later nog fris en urgent.

Ik was voor de zomer van 1982 geen heel groot fan van de Britse muzikant Joe Jackson. Zijn in 1979 verschenen eerste twee albums Look Sharp! en I'm The Man hadden wat mij betreft zeker hun momenten, maar grijsgedraaid heb ik de albums zeker niet, terwijl ik opvolgers Beat Crazy uit 1980 en Jumpin' Jive uit 1981 niet eens heb aangeschaft.

En toen kwam in de zomer van 1982 Night And Day. Het is een album dat uiteindelijk zou uitgroeien tot één van mijn favoriete albums uit de jaren 80. Het is ook een album dat ik de afgelopen decennia nauwelijks meer heb beluisterd, tot ik het onlangs min of meer bij toeval weer tegen kwam. Muziek uit de jaren 80 heeft de tand des tijds lang niet in alle gevallen goed doorstaan, maar direct bij de eerste noten van Night And Day viel me op hoe fris het album veertig jaar na de release nog klinkt.

Joe Jackson werd, zeker met zijn eerste twee albums, vooral in de hokjes punk en new wave geduwd. Dat was misschien niet helemaal terecht, maar vergeleken met de eerste twee albums is Night And Day een muzikale aardverschuiving. Het album valt op door flink wat invloeden uit de jazz en de Tin Pan Alley traditie en nog veel meer invloeden uit de Latin, die ik tot dat moment op geen enkele wijze had geassocieerd met de Britse muzikant.

Joe Jackson maakte op Night And Day niet alleen indruk met bijzondere muzikale invloeden, maar manifesteerde zich bovendien nadrukkelijk als songwriter en als zanger. Ik was voor de zomer van 1982 niet heel gek op de zanger Joe Jackson, maar op Night And Day komt zijn zeer karakteristieke stem uitstekend tot zijn recht.

Als songwriter excelleert Joe Jackson op wat mij betreft zijn beste album. Steppin' Out, Breaking Us in Two, Real Men en A Slow Song horen wat mij betreft bij de mooiste popsongs uit de jaren 80 en klinken ook veertig jaar later nog net zo urgent en memorabel als op de dag van de release.

Het is knap hoe de Britse muzikant op Night And Day zeer uiteenlopende invloeden aan elkaar smeedt in een geluid dat in 1982 volkomen uniek klonk. Dat klinkt het album wat mij betreft nog steeds. Night And Day klinkt anders dan vrijwel alle andere albums die ik in de kast heb staan, maar de toch behoorlijk bonte mix van invloeden met een Latin sausje klinkt op het zelfde moment negen songs en bijna drie kwartier lang vanzelfsprekend en tijdloos.

Ik had het album zoals gezegd al heel lang niet meer beluisterd, maar bij eerste beluistering bleek ik het album nog noot voor noot te kennen en dat is een gevoel dat ik in deze tijden van een oneindig muzikaal aanbod via de streaming media diensten niet zo goed meer ken, wat wel eens jammer is.

Night And Day is niet alleen album vol geweldige songs, goede zang en een uniek eigen geluid, maar het is ook een album dat een bijzondere sfeer creëert. Op Night And Day probeert Joe Jackson de dag en de nacht te vangen, maar het is wat mij betreft toch vooral een album van de nacht. Zeker bij eerste beluistering van het album was ik weer even terug op mijn studentenkamer, maar ik ga er van uit dat Night And Day ook op de zomeravonden van 2022 met enige regelmaat aangenaam muzikaal gezelschap zal zijn.

Joe Jackson maakte drie jaar geleden nog het interessante Fool en timmert nog steeds aan de weg, maar het fantastische Night And Day steekt er in zijn oeuvre toch met kop en schouders bovenuit, wat prachtig is te horen op de met flink wat bonusmateriaal aangevulde reissue van het album uit 2003. Erwin Zijleman

Ik was een jonge tiener toen ik Joe Jackson leerde kennen, dankzij zijn eerste albums die op Hilversum 3 werden gedraaid. Dit door vooral KRO en VARA, die toen voor kwaliteitspop gingen. Bovendien waren er de twee hitjes, Is She Really Going Out with Him? (1979) en The Harder They Come (1980).

Als Night and Day verschijnt heeft ben ik een gevorderde tiener. Real Men haalt #17 in de Nationale Hitparade en #15 in de Top 40. Zijn muziek mag rustiger zijn dan voorheen, ik hoorde alweer een Joe die oprecht bóós is en onrecht aan de kaak stelt.
In 1982 was ik vooral van de hardegitarenmuziek en vleermuizennewwave; Night and Day was compleet andere koek, zo leerde mij het exemplaar dat ik uit de bieb leende. Maar de liedjes bleken zó goed, pakkend en intens dat ik al luisterend besloot later de plaat zelf te gaan kopen, als er financieel ruimere tijden zouden aanbreken. Er klinken sprankelend pianospel en Latin ritmes die mij achteloos overtuigden. Hij hield mijn interesse, vrij van genrehokjes.

De plaat haalde in september dat jaar #3 in de albumlijst en stond daar van juli 1982 tot november 1983 in. Ik vind ‘m nog net zo mooi als toen. Gevarieerd, zomers en in afsluiter Slow Song nóg bozer dan op de hit, een aanklacht tegen holle muziek. Fraai ook dat sommige nummers in elkaar overlopen, het maakte de plaat extra bijzonder.
Absolute favorieten kiezen is moeilijk. Het verschilt per draaibeurt. Over de vijf sterren twijfel ik niet, dit is er één die het volop verdient.

Uit een tweedehandsbak duikelde ik bovendien de Real Men EP op, met naast de hit drie liedjes van de plaat in het Spaans gezongen én een compleet lege kant B, dus zonder groef. Een fijne bonus bovenop de elpee, waarbij het Spaans perfect past bij de muzikale sferen.