Joe Jackson - Night and Day (1982)

A Slow Song is juist het mooiste nummer van het album. Wat een akkoordovergangen trouwens.

Breaking Us in Two verveelt me nooit hoor !

Wondermooie plaat, prachtige melodieën. Vooral Cancer en Real Men, die me het meeste kunnen bekoren.

****

Ik las pas ergens (volgens mij in de draad over Joy Division's Closer) dat er maar weinig platen zijn, waarbij kant 2 beter is dan kant 1. Dit is er zo één. Vier parels achter elkaar. Overigens is kan 1 ook zeker niet slecht.

Ben doorgaans geen groot liefhebber van ballads, maar Slow Song.

Hier zijn ze alle negen goed!
'Slow song' is echt een pareltje, live doet Joe Jackson met zijn band dat nummer ook altijd goed. Het publiek wordt er stil van.

Vreemd - vandaag viste ik deze ceedee uit de té volle kartonnen doos op zolder. Ik had deze "Night and Day" ooit 'ns aangeschaft voor 99 Bef (€2,50, beste mensen) tijdens een uitverkoop

Aangezien ik toen tevens wist een aantal Costello-ceedees te scoren, sloeg ik niet werkelijk acht op deze 1982'er.

Tuurlijk kende ik het nummer "Breaking Us in Two", maar ik had me niet ingesteld op zo'n uitgekiend piano/percussie-geluid. En werkelijk, het klinkt bij momenten alsof je luistert naar een vlotte update van een oude Stan Getz-langspeler. Een langspeler met een stadsvibe, zeg maar

Navraag bij vader leerde mij trouwens dat de vinylversie van "Night and Day" veelvuldig werd gedraaid bij ons thuis. Daarom klinkt hij zo vertrouwd in de oren

Pa - je leest dit toch nooit - je bent me d'er eentje

Dat heb je dan mooi verkeerd, zoon (ik heb even de login van een andere user hier gebruikt).
Ik lees alles!!!!!!!!!!
De verhalen over jou....mensen ik bespaar ze jullie!

Big papa is watching you.

Maar natuurlijk - zo handig met computers ben je wel, beste pa. Het is dààrom dat je om krijsend om hulp komt vragen wanneer er alweer iets fout loopt met je Apple ("Ik ben het niet - het is de computer. De computer!).

Ik wist trouwens tevens niet dat er zich een Toto-luisteraar bevond binnen je kennissenkring

In mijn ogen de beste plaat uit Joe Jackson zijn oeuvre.
Breaking us in Two,Real Men ,Steppin Out en vooral Slow Song zijn absolute toppers, ook zijn opvolger Body & Soul is niet te versmaden.

In mijn beleving is dit de enige echt goede plaat van de man. En dan vooral de nightside (nr 1 t/m 5) met die heerlijke pianoloopjes.

...2 jaar later kwam 'Body & Soul' .....doet nou niet bepaald onder voor deze....

Cancer is geniaal, een erg zwaarmoedige tekst die hij nu niet bepaald triestig inzingt en slow song is natuurlijk ook briljant, misschien wel het beste nummer dat hij ooit gemaakt heeft en dan is dit ook meteen zijn beste cd volgens mij maar de rest is ook goed natuurlijk

Een van de meest geslaagde Joe Jackson albums, wat mij betreft. Staan eigenlijk geen missers op. De melodieen zijn heerlijk en de teksten scherp. Alleen Chinatown vind ik nog steeds eerder grappig dan goed. A slow song is fenomenaal.

jawadde , joe sloeg terug met een meesterwerk , een plaat die tot op vandaag niet gedateerd staat en een regelrechte klassieker is en blijft

met Body & Soul Joe's beste plaat!

't Is jammer dat er in het begin een paar mindere nummers staan, anders was dit 5 sterren waard geweest.
Joe Jackson is voor mij een der groten uit de popmuziek.
T/m Big World althans. Vooral kant 4 daarvan kan me niet zo boeien !

Van ''angry young man'' tot veelzijdig volwaardig artiest. Joe Jackson is 1 van de weinige zeldzame artiesten(samen met Elvis Costello) die uit de New Wave/punk periode zich bleef ontwikkelen en vooral zijn eigen weg ging.
Op Night & Day pakt dit voorteffelijk uit. Een erkend meesterwerk in
zijn al niet misselijke maar ook vaker wat onbegrepen oevre.
Gitaren zul je hier niet horen op dit conceptalbum, die het roerige leven van New York aan de kaak stelt.
Het zijn met name frisse Zuid Amerikaanse klanken die vooral in het begin de kop op steken(piano,percussie,bas) Tekstueel blijft Jackson de observeerder met een tas vol cynisme(TV.Age, Cancer, Real Men)
De 1e helft swingt werkelijk de pan uit, om dan wat gas terug te nemen. De nummers blijven echter fraai en de single Real Men is natuurlijk een klassieker geworden.
Zoals op de grammofoonplaat een Day en Night plaatkant vermeld werd, klinkt het ook. Zeker als in Slow Song de nacht zich aandient en er kennelijk naar een club gegaan wordt. Jackson ergert zich aan de DJ, die alleen maar draait wat hij leuk vind, en er duidelijk een roeping is voor een langzaam nummer.
Nog altijd de angry young man dus.
Hele originele plaat en behoort zeker tot zijn beste.
Toch is de lekker ongecompliceerde tijd van Beat Crazy ed. ook niet te versmaden.

Prachtige plaat. Ik had nog nooit van deze man gehoord, maar tijdens het luisteren van de plaat bleek ik toch al 2 nummers te kennen.

4 sterren.

Uit zijn riant oeuvre vind ik dat het beste album van Joe Jackson. Een fris en eigenzinnig album waar Joe Jackson sterke melodieën koppelt aan veelzijdigheid en scherpe, observerende teksten.
Alle nummers vind ik prachtig op deze klassieker, vooral "Real Men" en "A Slow Song".

Dit is Joe's meesterwerk. Hoewel er met TV Age en Target twee iets mindere nummers op staan is dit gewoon een fantastische plaat.
Breaking Us in Two en Real Men zijn de twee bekentste nummers van het album en niet voor niets. Allebij twee prachtige piano songs die als twee van de betere songs uit het ouvre van Jackson steken.
Cancer is al even goed met een geweldige songtekst.
En zijn er nog nummers die zo'n beetje altijd live gespeeld worden (Another World, Steppin' Out en Slow Song). Een topplaat en persoonlijk de beste uit 1982 (voord Prince's 1999, Costello's Imperal Bedroom en the Cure's Pornography)

Daar hoort mijns inziens ook nog Graham Parker bij te worden genoemd.
Voor de rest kan me helemaal vinden in je bespreking Bikkel.
Ik wil er aan toevoegen dat ik de pianosolo op Cancer helemaal te gek vind. Speelt Jackson zelf zo goed piano? Het gaat aardig richting jazz en wat swingt het.
Dat geldt trouwens voor bijna het hele album. Hij was al bezig met allerlei nieuwe invloeden, Jazz, maar ook wereldmuziek, dat toen nog niemand zo noemde.
Wat dat betreft is dit album een soort doorbraak. Net als The Talking Heads ongeveer tegelijkertijd aan de andere kant van de oceaan aan experimenteren waren met andere dan de gewone popstijlen.
Mijn favo nummers zijn Chinatown,Stepping Out,Breaking us in two en Cancer.
A slow song is het minste, maar dat neemt niet weg dat ie toch 5 ***** waard is.

Jackson bewees met dit album een vernieuwende componist te zijn. Grote prestatie

Door de jaren heen wordt het album alleen maar beter. De eerste vier nummers weten me net even wat minder te raken, toch 4 1/2*.

Ik ben het oeuvre van deze man aan het ontdekken. Van zijn debuut elpee Look Sharp! ben ik helemaal weg. Deze LP wordt hier op de site als zijn beste omschreven, ik was dan ook razend benieuwd.

Maar helaas moet ik zeggen dat Night & Day mij ongelooflijk tegenvalt. Kant 2 (Day) is iets beter dan de eerste kant, met aardige songs als Real Men, Breaking In Two en Slow Song, maar ook niet meer dan dat.

Nee, dan draai ik toch liever de punky Joe Jackson ten tijde van zijn eerste platen.

Ja, maar die punky Joe Jackson was, net als bij Elvis Costello, een tijdverschijnsel. Dat was toevallig toen net in de mode. Zonder iets aan Look Sharp te willen afdoen: hij heeft in zijn volgende platen, met name in Night and Day, zijn muzikale spectrum enorm verbreed. Night and day was een sensationele plaat omdat de punky Joe kwam met een mix van pop,jazz, en latin wat helemaal nieuw was.

Toch denk ik serieus dat Joe Jackson echt totaal anders klonk dan alle bands die eromheen muziek maakten in 1979, zeer uniek. Typisch zo'n geluid wat niet na te spelen valt, omdat het niet zomaar punk is.

Geniaal album. Angry Young Man Jackson, die in de "school" van jonge new wavers begon, net als tijdsgenoten Elvis Costello en Graham Parker, laat zien dat er grote evolutie in zijn muziek zit.
Deze plaat is flink door jazz beïnvloed en JJ levert hier, samen met het al even sterke Body and Soul een... meesterwerk af, niets meer of minder!

Sluit mij helemaal bij Father McKenzie aan.

Moest wel even wennen, na de up-tempo wave van de eerste jaren (ik laat Jumpin' jive even buiten beschouwing) maar het was wel goed.

Hij bleef bevlogen, schreef uitstekende composities en wist de muzikanten tot prima prestaties te motiveren.

Vooral (de oude) kant 1, waar de nummers heerlijk in elkaar overvloeien, is voor mij 5***** waard. De wat meer ingetogen kant 2 boeit mij dan weer iets minder vandaar 4,5 ****

Gek, bij mij is het net omgekeerd ...

Deze week weer eens beluisterd, heb helemaal niets met jazz, maar deze met jazz invloeden gemaakte popplaat weet me al sinds 1982 te raken, een geweldig gitaarloos album.
De eerste 5 nummers swingen de pan uit, en van het nummer Cancer, nochtans een zeer beladen onderwerp met dito tekst van Joe wordt je zowaar vrolijk!!
Ik vind het dagritme van New York mooier zoals met de indrukwekkende afsluiter A Slow Song.
Ik vind mijn 4 sterren een beetje aan de magere kant.
Ik verhoog dit album naar 4.5

Uitstekende plaat, op te delen in een day-kant en een night-kant (vanaf "Steppin' Out"). Eerst wat upbeat-nummers waarin de muzikanten het beste van zichzelf laten horen. Daarna geeft Jackson ons een inkijk in zijn persoonlijk leven annex overpeinzingen. De mix van pop, salsa, jazz, een mooi stemgeluid en teksten van iets hoger niveau zorgen ervoor dat dit een goed alternatief is voor de meeste stomme hitjes van de jaren '80. Joe Jackson schept met Night and Day een sfeer die ik graag elke avond onderga. Met favorieten "Another World", "Breaking Us in Two" en "Real Men" heeft deze plaat een kans om in mijn top 10 te stranden...